სახარებაჲ იოვანესი 1:30

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჰხედავა, ვითარ თარგმნის პირველ მისა ყოფილსა? რამეთუ თქუა რაჲ, ვითარმედ: „რომელმან აღიხუნა ცოდვანი სოფლისანი“, მერმე შესძინა, ვითარმედ: „პირველ ჩემსა იყო“, რაჲთამცა უჩუენა, რამეთუ ესე არს პირველობაჲ - ახუმაჲ ცოდვათა სოფლისათაჲ, ნათლის-ცემაჲ სულითა წმიდითა. რამეთუ მე სხუაჲ არარაჲ შემეძლო, გარნა ქადაგებაჲ მისი და განბანაჲ ესე წყლითა, ხოლო მას ძალ-უც ყოველთა კაცთა განწმედაჲ და მადლსა მას ნუგეშინისმცემელისასა მოცემად. „ესე იყო პირველ ჩემსა, რამეთუ პირველ ჩემსა არს“ (1,30), ესე იგი არს, ფრიად უდიდებულეს და უბრწყინვალეს. ჰრცხუენოდენ ყოველთა, რომელთა პავლე სამოსატელისა წვალებაჲ შეიწყნარეს, რამეთუ ესევითარსა ცხადსა ჭეშმარიტებასა წინააღუდგებიან.

..., ამისი გრწმენინ“. ამისთჳს რომელი ჯეროვან იყო და სამართალ, იგიცა იქმნა: მოვიდა ნათლის-ცემად და ქადაგებად სინანულისა. ესმა ერსა ყოველსა, ვითარმედ მოვიდა ძე ზაქარიაჲსი უდაბნოჲთ და ნათელ-სცემს იორდანეს, და ყოველნი შეკრბებოდის მისა, და ყოველთა ეტყოდა, ვითარმედ: „შემდგომად ჩემსა მოვალს უძლიერესი. მისა გრწმენინ!“ (შდრ. იოან. 1,30) მერმე განისმა რაჲ ყოველსა მას სოფელსა და იქმნა კრებაჲ დიდი, მოვიდა იესუცა და ნათელიღო. და მოიწია ზეცით ჴმაჲ მამისაჲ და სული წმიდაჲ სახედ ტრედისა, და აღესრულა ჭეშმარიტებაჲ წამებისა მის იოვანესი.

ამისთჳს მოვიდა ნათლის-ცემად, რამეთუ სახელი იგი ნათლისმცემელისაჲ მის და სახე იგი ნათლის-ღებისაჲ ყოველსა მას იერუსალჱმსა და გარემო ჰურიასტანსა განიყვანებდა იორდანედ, და კრებაჲ დიდი შეკრბა მდინარესა მას. ხოლო შემოკრბეს რაჲ, იწყო ბრალობად ცოდვათა მათ-თათჳს, რაჲთა დაამდაბლოს ზუაობაჲ მათი და გულისჴმა-უყოს, ვითარმედ ბოროტისა სატანჯველისა თანამდებ არიან, უკუეთუ არა შეინანონ, და რაჲთა დაუტეონ სიქადული იგი აბრაჰამის შვილებისაჲ და შეუვრდენ მომავალსა მას შემდგომად მისა; რამეთუ მუნ ჟამამდე არა განცხადებულ იყო გამოჩინებაჲ ქრისტესი, არამედ საგონებელ იყო უმრავლესთა მიერ, ვითარმედ მოიკლა მოწყუედასა მას შინა ყრმათა ბეთლემისათა; რამეთუ დაღაცათუ იქმნა რაჲ...