სახარებაჲ იოვანესი 10:2

თ ა რ გ მ ა ნ ი: არარაჲ დამაყენებელ არს, რაჲთა „მეკარედ“ გულისხმა-ვყოთ აქა მოსე, რამეთუ მისდა რწმუნებულ იყვნეს აქა სიტყუანი ღმრთისანი. „და ცხოვართა ჴმისა მისისაჲ ისმინონ“. რამეთუ ვინაჲთგან იგინი „მაცთურით“ ჰხადოდეს მას, ენება თავადსა, რაჲთამცა უჩუენა მათ, ვითარმედ არა ჯერ-არს მათისა ურწმუნოებისათჳს მისა „მაცთურით“ ხდაჲ. რამეთუ იგინი თჳთ არა უსმენდეს მას, არცა შეუდგეს, ვითარცა ცხოვარნი, არამედ განდგომილ იქმნნეს მისგან. რამეთუ ვინაჲთგან მწყემსისა მის საქმჱ ესე არს, რაჲთა კარით შევიდეს, და იგი კარით შევიდა, რომელიცა მას ურჩ ექმნა და არა შეუდგა, არა სამე ცხოვარი იყო. რამეთუ რომელნიცა ცხოვარნი იყვნეს, შეუდგეს მას, და რომელნიცა არა შეუდგეს, მათ არა თუ მისსა მწყემსობასა ავნეს, არამედ თავნი თჳსნი ცხოვართაგან უცხო-ყვნეს თჳსითა უკეთურებითა. ხოლო ქუემორე კუალად უკუეთუ გესმეს, რომელ თავსა თჳსსა „კარად“ სახელ-სდებდეს, ნუ გიკჳრს, რამეთუ იგი „კარადცა“ სახელ-სდებს თავსა თჳსსა და „მწყემსადცა“ და „ცხოვრად“ და თჳთოსახედ ქადაგებს თჳსსა განგებულებასა, რამეთუ რაჟამს მამისა მიმიყვანებდეს ჩუენ, „კარად“ უწესს თავსა თჳსსა და „გზად ცხორებისად“, ხოლო ოდეს...