სახარებაჲ იოვანესი 8:37

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჰხედავა, ვითარ ჴელოვნებით განიყვანებს მათ აბრაჰამის ნათესავობისაგან, რაჲთა არა ზუაობდენ მას ზედა ამაოდ? და უჩუენებს, ვითარმედ ვითარცა მონებაჲ და აზნაურებაჲ საქმეთაგან არს, ეგრეთვე ნათესაობაჲ; და არა ჰრქუა მათ მეყსეულად, ვითარმედ: არა ხართ თქუენ ნათესავნი აბრაჰამისნი, კაცისმკლველნი ეგე მართლისა მის კაცისა, არამედ ჯერეთ ეწამების და იტყჳს: „ვიცი, ვითარმედ ნათესავნი აბრაჰამისნი ხართ“, არამედ არავინ ეძიებს მაგას თქუენგანი, თუ ნათესავნი აბრაჰამისნი ხართ. და მერმე უმტკივნესთარე სიტყუათა ეტყჳს მათ, ვითარმედ: „მეძიებთ მე მოკლვად“. ხოლო კუალად, რაჲთამცა ვერ შეუძლეს თქუმად, თუ: რაჲ არს, უკუეთუ სამართლად გეძიებთ შენ მოკლვად? ამისთჳს მიზეზსაცა ეტყჳს მათ, ვითარმედ:

...მიუწდომელი, რამეთუ პირველ განყვნა იგინი ნათესავობისაგან აბრაჰამისა, და მერმე იწყო ჩუენებად მათა, ვითარმედ უზეშთაეს არს მისა, რაჲთა ფრიადითა სიმაღლითა უზეშთაეს წინაჲსწარმეტყუელთასა იხილვოს; რამეთუ ვინაჲთგან მარადის წინაჲსწარმეტყუელით ჰხადოდეს მას, ამისთჳს იტყოდა, ვითარმედ: „სიტყუაჲ ჩემი არა დაეტევის თქუენ შორის“; (იოან. 8,37) და პირველ იტყოდა, ვი-თარმედ: „აღადგენს მკუდართა“, (იოან. 5,21) ხოლო აქა იტყჳს, ვითარმედ: „არა იხილოს სიკუდილი, რომელსა ვჰრწმენე“, რომელ-ესე ფრიად უზეშთაეს არს, არახილვაჲ სიკუდილისაჲ ყოლადვე, ვიდრეღა აღდგომაჲ სიკუდილისაგან. ამისთჳსცა იგინი უფროჲსად განფიცხნებოდეს და იტყოდეს: „შენ ვის ჰყოფ თავსა შენსა?“ (8,53). და ესეცა სიტყუაჲ მაგინებლობით, ესე იგი არს, ვითარმედ: შენ თავსა შენსა დიდ-ჰყოფ. ხოლო ქრისტემან ამის სიტყჳსა მიმართ მიუგო მათ:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „უკუეთუ მე ვადიდებ თავსა ჩემსა, დიდებაჲ ჩემი არარაჲ არს“ (8,54).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესმა, ვითარმედ: „ნუუკუე შენ უფროჲს ხარა მამისა ჩუენისა აბრაჰამისა?“ და ფრიადისა მის უძლურებისა მათისაებრ არა ჰრქუა, თუ: ჰე, უზეშთაეს ვარ, არამედ ჴელოვნებით ყო სიტყუაჲ თჳსი. ხოლო რაჲ არს სიტყუაჲ ესე, თუ: „დიდებაჲ ჩემი არარაჲ არსო“? ვითარ არარაჲ არს დიდებაჲ მისი?...