...ა საფასჱ, არამედ ცოდვათა თანანადები. ვავასხოთ უკუე საფასჱ, რაჲთა მოგჳტევნეს ცოდვანი, და ნუმცა შეურაცხ-ვჰყოფთ აქა მშიერსა და შიშუელსა, რაჲთა მუნ გამოგუზარდნეს ჩუენ და შეგუმოსოს სამოსელი იგი უხრწნელებისაჲ. უკუეთუ აქა ვასუათ მას, არა ვთქუათ, ვითარცა მან მდიდარმან, თუ: „მოავლინე ლაზარე, რაჲთა დამისოვლოს ენაჲ“; უკუეთუ აქა შევიწყნაროთ იგი, მუნ სავანეთა მრავალთა განმიმზადებს; უკუეთუ მივიდეთ მისა საპყრობილესა შინა, მანცა გჳჴსნნეს საპყრობილისაგან; უკუეთუ უცხოჲ იყოს იგი და შევიწყნაროთ, მანცა შემიწყნარნეს უცხოქმნულნი ესე სასუფეველსა ცათასა; უკუეთუ უძლური იყოს და ვიხილოთ, მანცა ადრე განგუათავისუფლნეს უძლურებათაგან ჩუენთა.
და ამისთჳს მივსცნეთ დიდთა მათ ნიჭთათჳს მცირენი და არარანი საქმენი, ვიდრეღა ჟამი გუაქუს, ვსთესოთ, რაჲთა ოდეს ზამთარი მოვიდეს, გუაქუნდეს საუნჯჱ სავსჱ, რაჟამს ზღუაჲ არღარა ივლებოდის, რა-ჟამს მოიწიოს დღჱ იგი დიდი, რამეთუ მაშინ არღარა ივლების ზღუაჲ ესე დიდი და ვრცელი. აწ არს ჟამი თესვისაჲ, და რომელმან არა სთესოს, საწყალობელ იქმნეს იგი. ნუმცა უკუე უდებ ვიქმნებით, არამედ ვსთესოთ კეთილად და განვაბნიოთ საფასჱ, რაჲთა ნაყოფი მდიდრად მოვიღოთ მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისა თანა მამასა ჰშუენის დიდებაჲ...