...„თჳსთა თანა მოვიდა იგი“, არა თუ მას რაჲმე უჴმდა, რამეთუ, ვითარცა ვთქუ, ღმერთსა არარაჲ უჴმს სხჳსაგან, არამედ თჳსთა მათ მისთა სარგებელისათჳს მოვიდა. და ამას ყოველსა ზედა „თჳსთა იგი არა შეიწყნარეს“, სარგებელად მათა მოსრული, არამედ გარემიაქციეს, და არა ესე ოდენ, არამედ გარეგან ვენაჴისა განიყვანეს და მოკლეს. და ამას ყოველსა ზედა არავე დაუჴშა მათ კარი სინანულისაჲ, არამედ მისცა მათ ამათ ესეოდენთა ბოროტთა შემდგომად, რაჲთა უკუეთუ ინებონ, ყოველნი მათნი ცოდვანი განიბანნენ მისითა სარწმუნოებითა და სწორ იქმნენ მათდა, რომელთა არარაჲ ესევითარი ექმნას, არამედ საყუარელ მისა იყვნეს.
და რაჲთა სცნათ, ვითარმედ არა ცუდად ვიტყოდე ამას, იხილეთ ნეტარი პავლე, რომლისათჳს ბრწყინვალედ ვღაღადებ, რამეთუ ესე შემდგომად ჯუარს-ცუმისა ქრისტეს სდევნიდა და მოწამისა მის მისისა სიკუდილსა თანაშემწე იყო; და ვინაჲთგან მოიქცა და შეინანა, ამისთჳს მეყსეულად თავთა მათ მოციქულთა თანაზიარ იქმნა და მოძღურად და მასწავლელად ყოვლისა სოფლისა გამოჩნდა, რომელი პირველ მგმობარი იყო და მდევარი, ვითარცა თჳთ იგი ნეტარი ქადაგებს სახარებასა მას სიხარულით, და არა თუ სირცხჳლ-უჩნდა. ამისთჳსცა ოდესმე იტყჳნ, ვითარმედ: „არა ღირს ვარ წოდებად მოციქულად, რამეთუ ვსდევნიდ ეკლესიათა ღმრთისათა“;...