თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე იგი არს, არა იწოდებისო არაარსთაჲ და განქარვებულთაჲ და არღარასადა ყოფადთაჲ, არცა არააღდგომადთაჲ ღმერთი. რამეთუ არა თუ ესრეთ იტყჳს, თუ: მე ვიყავ ღმერთი აბრაჰამისი, ისაკისი და იაკობისი, არამედ „მე ვარო“. საცნაურ არს, ვითარმედ არსთაჲ და ცხოელთაჲ არს, არა თუ არაარსთაჲ. ვითარცა ადამ დღესა მას, რომელსა ჭამა ხისა მისგან, დაღაცათუ ცხოელ იყო, არამედ მკუდრად შერაცხილ იყო, ვინაჲთგან განჩინებაჲ სიკუდილისაჲ მიიღო, ეგრეთვე ესენი, დაღაცათუ მომკუდარ იყვნეს, არამედ სულითა და აღთქუმითა მით აღდგომისაჲთა ცხოელ იყვნეს.
თქუეს ვიეთმე, ვითარმედ: რაჲსათჳს უკუე იტყჳს მოციქული: „რამეთუ ამისთჳსცა ქრისტე მოკუდა და აღდგა, რაჲთა მკუდართაცა და ცხოელთაცა ზედა უფლებდეს“? არამედ უწყოდენ მეტყუელთა მათ, ვითარმედ ესე სიტყუაჲ პირველსა მას არა წინააღუდგების, რამეთუ მკუდარნი აჴსენნა მოციქულმან ჴორცითა მომკუდარნი, რომელთა ეგულების კუალად აღდგომაჲ, და ცხოელნი, რომელნი ჯერეთ სოფელსაღა შინა იქცევიან. და კუალად ესეცა გულისჴმა-ყავთ, ვითარმედ: იცის წერილმან სხუაჲცა სახე მკუდრობისაჲ, რომლისათჳსცა იტყჳს: „აცადენ...