თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჵ რავდენიღა უკეთურებაჲ დაიტია სულმან იუდაჲსმან! რომლითა-მე თუალითა უძლო მიხედვად პირსა სახიერისა მის მოძღურისასა? რომლითა პირითა იკადრა ამბორის-ყოფად? ჵ გონებაჲ იგი ბილწი! რაჲღა განიზრახა, რომელსაღა საქმესა შეჰკადრა შესლვად? რომელიღა სასწაული მისცა შეპყრობისა მისისაჲ? „რომელსა მე ამბორს-უყო, იგი არს, შეიპყართო“. მინდობილ იყო ფრიადსა მას სახიერებასა მისსა, ვითარმედ არა გარემიაქციოს. ჵ უბადრუკსა მას! უფროჲსღა ამის საქმისაგან თანაედვა შეკდიმებაჲ, გარნა არა შეიკდიმა. ამისთჳსცა უმეტესად დაისაჯა, რომელ ესრეთ სახიერი და ტკბილი იგი უფალი მისცა.
და საკჳრველ არს, ვითარ კუალადცა იტყჳს მახარებელი, ვითარმედ: „ერთი იგი ათორმეტთაგანი“, და არა უძნავს მისი ათორმეტთაგან წოდებად. ხოლო რაჲსათჳს მიეცა მცნებაჲ იგი, თუ: „რომელსა მე ამბორს-უყო, იგი არს, შეიპყართ“? რამეთუ მრავალგზის ჴელ-ყვეს შეპყრობად მისა და ვერ უძლეს, არამედ განვიდის ჴელთაგან მათთა, ვითარცა ღმრთისმეტყუელი იოვანე იტყჳს; ამისთჳს უბადრუკმან მან ესე მისცა სასწაულად, რაჲთა რომელსა მან ამბორს-უყოს, შეიპყრან, ვითარმცა ამით წესითა ვერ განერა. და არა იცოდა მედგარმან მან და...