თ ა რ გ მ ა ნ ი: ამათ ერისაგანთათჳს იყო ძრვაჲ იგი, რაჲთა განაკჳრვნეს იგინი და მოიყვანნეს გულისჴმის-ყოფად, და რაჲთა მათ მიერ იქმნას წამებაჲ, ვითარცა-იგი იქმნა. რამეთუ უეჭუელ იყო მათმიერი თხრობაჲ, ვითარცა თქუმულ არს, ვითარმედ: „მტერთამიერი წამებაჲ უეჭუელ არს“. დიდ იყვნეს და მრავალ მაშინ აღსრულებულნი იგი საკჳრველებანი.
და რომელნიმე სახილველად ყოვლისა სოფლისა იქმნებოდეს: დაბნელებაჲ იგი მზისაჲ და ძრვაჲ; და რომელნიმე ადგილობანს ოდენ, ვი-თარ აღებაჲ იგი საფლავთაჲ, და აღდგომაჲ მკუდართაჲ, და განპებაჲ კრეტსაბმელისაჲ, და გარდამოსლვაჲ ანგელოზისაჲ, და ძრვაჲ ესე მეორე. რამეთუ პირველი იგი სასტიკი ძრვაჲ და სოფლიოჲ ჯუარ-ცუმასა უფლისასა იყო, ხოლო ესე დაღაცათუ დიდ იყო, არამედ ადგილობანს ოდენ იყო.
ხოლო განცჳბრდეს რაჲ მცველნი იგი და იქმნეს ვითარცა მკუდარნი საშინელებისა მისგან ანგელოზისა, რომელი მოვიდა ხარებად დედათა, ვინაჲთგან დედანი იგი წარვიდეს, ანგელოზი მიეფარა, მოეგნეს იგინი თავთა თჳსთა და წარვიდეს და მიუთხრეს ბილწთა მათ მღდელთმოძღუართა, რაჲ-იგი იქმნა. არავე ინებეს მათ შეგონებაჲ და მოქცევაჲ სინანულად, არამედ ვეცხლი დიდძალი მისცეს ერისაგანთა მათ და...