თარგმანი: ესე ჩუეულებად აქუნდა მოციქულთა, რამეთუ რაჟამს განძჳნდიან ვიეთნიმე, ჟამ ერთ მიჰრიდიან და კუალად მათდავე მიიქციან. პირველითა მით ამას გუასწავებდეს, რაჲთა ადგილ-ვსცემდეთ რისხვასა და არა შთავაგდებდეთ თავთა ჩუენთა განსაცდელთა, ხოლო მეორითა — ამას, რაჲთა არავის განვსწირვიდეთ ერთ გზის ურჩებისათჳს, არამედ კუალადცა ვეტყოდით სიტყუასა ღმრთისასა, ნუ-უკუე მრავალ გზის თქუმითა ოდესმე მოვაქციოთ ვინმე ღმრთისა მიმართ, ვითარ-ესე აწ ერთ გზის ლტოლვილნი კუალად მათვე ქალაქთა მიქცევითა მრავალთა მომაქცეველ ექმნებიან სარწმუნოებასა ქრისტესსა, და ჰლოცეენ მტკიცედ დგომად კეთილსა ზედა, რამეთუ რაჲ-იგი ახალ-მოქცეულთა მათ საძნაურ უჩნდა ჭირი და დევნულებაჲ, ამას მოციქულნი იტყოდეს ბჭედ სასუფეველისა; და მსგავსად სიტყჳსა მის საუფლოჲსა, ვითარმედ — იწრო არს ბჭე და საჭირველ გზაჲ, რომელი შეიყვანებს კაცთა ცხორებად საუკუნოდ, ესენიცა ჴმობენ, ვითარმედ მრავლითა ჭირითა და შრომითა საწუთროჲსაჲთა მივემთხუევით განსუენებასა საუკუნესა.
საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 14:21
20. და ვითარ-იგი შემოკრბეს და გარე მოადგეს მოწაფენი, აღდგა და შევიდა დერბედ.21. და ახარებდეს ქალაქსა მას და დაიმოწაფნეს მრავალნი, და მივიდეს ლუსტრად და იკონიად და ანტიოქიად,22. და განამტკიცებდეს სულსა მოწაფეთასა და ჰლოცვიდეს მათ, რაჲთა მტკიცედ დგენ სარწმუნოებასა ზედა, და ვითარმედ: მრავლითა ჭირითა ჯერ-არს ჩუენდა შესლვაჲ სასუფეველსა ღმრთისასა.
საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ თავი 14