1. მსაჯულმან ბრძენმან განისწავლის ერი თჳსი და საკარნონი გონიერთანი განგებულ და განმტკიცებულ არიედ.2. რამეთუ ვითარცა მსაჯული ერისაჲ არნ, ეგრეცა მსახურნი მისნი, და ვითარცა წინამძღუარი იგი ქალაქისაჲ, ეგრეცა დაშჱნებულნი იგი მისნი.3. მეფემან უსწავლელმან წარწყმიდის ერი თჳსი, და ქალაქნი აღიშენნიან გონიერებითა მდიდართაჲთა.4. ჴელთა შინა უფლისათა არს ფლობილებაჲ ქუეყანისაჲ და საჴმარი იგი აღადგინის ჟამსა თჳსსა.5. ჴელთა შინა უფლისათა არს წარმართებაჲ და პირსა მისსა წიგნ-წერით დადვის დიდებულებაჲ.6. ყოვლისათჳს შეცოდებისა ნუ მანკიერ ხარ მოყუსისათჳს და ნუ იქმ საქმესა, რომელი-იგი სიძულილით იყოს,7. რამეთუ საძულელ არს წინაშე უფლისა კაცთა ამპარტავანებაჲ, ორთაგანვე შეცოდებული პოვის სიცრუვითა.8. მეუფებაჲ თესლითი თესლად იცვალების თავისმოთნებითა და ანგაჰრებითა.9. რასამე ანპარტავნობნ მიწაჲ იგი და ნაცარი, რამეთუ ცხოვრებასავე მისსა ნაწლევი მისი მატლითა.10. სენი წრტიალი შეამოკლის მკურნალმან, ხოლო მეუფჱ დღეს არს და ხვალჱ მოკუდეს.11. სიკუდილსა კაცისასა ჴორცნი მისნი დაიმკჳდრნიან ქუეწარმავალთა, მჴეცთა და მატლთა.12. დასაბამი ამპარტავნობისაჲ არს კაცისაჲ განდგომაჲ ღმრთისაგან და შემოქმედისა მისისაგან განდრკა გული მისი.13. ხოლო დასაბამი ცოდვისაჲ არს ამპარტავანებაჲ, ხოლო რომელი ეკრძალებოდის მას, განეშოროს საძაგელებაჲ. ამისთჳს განაძლიერნა უფალმან რისხვანი იგი მისნი და დააქცინა იგინი სრულიად.14. საყდარნი იგი მთავართა ამპარტავანთანი დაამჴუნა და მათ წილ დასხნა მშჳდნი.15. ძირნი წარმართთანი აღფხურნა უფალმან და მათ წილ დაჰნერგნა მდაბალნი.16. სოფლები იგი წარმართთაჲ დააქცია უფალმან და მოსპნა იგინი საფუძველადმდე ქუეყანისა.17. აჴოცნა და წარწყმიდნა იგინი და დააცადა ქუეყანით საჴსენებელი მათი.18. არა დაებადა კაცისა თანა ამპარტავანებაჲ და არცა გულისწყრომაჲ რისხვისაჲ ნაშობთა თანა დედათაჲსა.19. ნათესავ პატიოსან კაცთაჲ, რომელი ნათესავი პატიოსან, ნათესავი მოშიშთა მათ უფლისათაჲ. ნათესავი გინებულ, რომელი ნათესავი გინებულ, ნათესავი გინებულ კაცთაჲ, რომელნი გარდაჰვლენან მცნებათა უფლისათა.20. შორის ძმათა წინამძღუარი მათი უპატიოსნჱსი მათი ერთი არნ. ეგრეცა მოშიშნი უფლისანი წინაშე თუალთა მისთა.22. ხოლო სიქადული მათი არს შიში უფლისაჲ.23. არა ჯერ-არს გინებად გლახაკი გონიერი და არცა ჰშუენის თავისყოფაჲ კაცისაჲ მის ცოდვილისაჲ და მდიდრისაჲ.24. მდიდარი და ძლიერი და მთავარი იდიდნიან და მათგანიცა არავინ არს უფროჲს მოშიშისა მის უფლისაჲსა.25. მონასა გონიერსა აზნაურნი და უფლისა მის თჳსისა თჳსნი უხარკებედ და კაცი გონიერი არა დრტჳნავნ.26. ნუ გცონინ საქმესა მას შინა შენსა და ნუ თავისმოთნე ხარ ჟამსა მას იწროებისასა.27. რამეთუ შჯობს, რომელი იქმნ ჴელითა თჳსითა და უნაკლულო არნ იგი ყოვლითა, ვიდრეღა არა რომელმან დიდებულ ყვის თავი თჳსი და ჴუებულ არნ იგი პურითა.28. შვილო ჩემო, ყუდროებით იდიდე თავი შენი და ეც მას პატივ, რაოდენცა გიღირდეს მისა.29. რომელმან შესცოდოს თავსა თჳსსა, ვინმე განამართლოს იგი, ანუ ვინ ადიდოს, რომელმან აგინოს ცხოვრებაჲ იგი თჳსი.30. გლახაკი იდიდის გონიერებითა თჳსითა და მდიდარი სიმდიდრითა თჳსითა.31. რომელი დიდებულ არნ გლახაკებითა თჳსითა, მრავალ წილ უმდიდრჱს არნ იგი მდიდრისა მის. და რომელი-იგი ვნებულ არნ სიმდიდრესა მას თჳსსა, მრავალ წილ უდარჱს არნ იგი გლახაკისა მის.