...მეთუ ჩუენცა, უკეთურნი ესე, უკუეთუ შეურაცხ ვიქმნეთ შვილთა მიერ ჩუენთა, და კუალად მოიქცენ და შეგჳვრდენ, სიხარულით შეუნდობთ. არა უფროჲსად სახიერებისა და მოწყალებისა წყარომან ქმნასა ესრეთ? რომელმან თქუა წინაწარმეტყუელისა მიერ: „და-ღაცათუ-ივიწყნეს დედაკაცმან ნაშობნი მუცლისა თჳსისანი, არამედ მე არა დაგივიწყო შენ“. დიდებაჲ აურაცხელსა მას კაცთმოყუარებასა მისსა!
აწ უკუე მოედით, ცოდვილნო, შეუვრდეთ მას გულითა მჴურვალითა და ვთქუათ: „ჰე, უფალო, რამეთუ ძაღლნიცა ჭამენ ნაბიჭევისაგან, რომელ გარდამოცჳვინ ტაბლისაგან უფალთა მათთაჲსა“ , შეგჳწყალენ ჩუენ, უფალო, შეგჳწყალენ ჩუენ; და გურქუას: „გეყავნ, ვითარცა გნებავს“.
ვთქუათ უძღებისაებრ: „ვცოდე ცად მიმართ და წინაშე შენსა“2; ვთქუათ მეზუერისაებრ: „ღმერთო, მილხინე ცოდვილსა ამას“3; დავალტვნეთ ფერჴნი მისნი ცრემლითა, ვითარცა მეძავმან, და გურქუას: შენდობილ არიან ცოდვანი შენნი; ვჰრეკოთ კარსა მისსა და ვევედრებოდით ჟამსა და უჟამოსა, და უფროჲსღა არაოდეს არს უჟამოჲ შევრდომაჲ, არამედ უჟამოებაჲ არს არა მარადის შევრდომაჲ და ვედრებაჲ, რამეთუ ვინაჲთგან იგი მარადის მზა არს მოცემად, ჩუენდაცა მარადის ჯერ-არს თხოაჲ. და ვითარცა ფშჳნვაჲ არაოდეს უჟამო არს, არამედ მარადის ჩუენ...