1 კორინთელთა მიმართ 4:7

თარგმანი: ესრეთ ეტყჳს, ვითარმედ: ვის განუკითხვან საქმენი შენნი, უკუეთუ ღირს ქებისა არიან? კაცთა ვიეთმე-ა? არამედ არა სრულ არს, არცა ყოვლად სამართალ ბჭობაჲ მათი. გარნა სთქუა სადმე, ვითარმედ: მართალ არს ბჭობაჲ მათი და ნამდჳლვე ქებისა ღირს არს პატივი მოძღურებისაჲ, არამედ შენ ნუვე სზუაობ; რამეთუ არა მოსწრაფებითა შენითა მოგებულ, არამედ ღმრთივ მოცემულ არს საქმე იგი. ხოლო მოქადული არა ვითარცა სხჳთ მოღებულსა, არამედ ვითარცა თჳთ მოგებულსა ზედა იქადინ, რასა-იგი იქადი.

თარგმანი: კუალად მოძღუართა მიმართ მიიქცა და ეტყჳს, ვითარმედ: ვინ გაგიკითხა შენ, ჵ მოძღუარო, და ვერარაჲ პოა შენ თანა ბიწი და გყო შენ ღირს ქებისა? კაცთა მიერ იქებია და პატივ-იცემები? არამედ ნუ იქადი ამისთჳს, რამეთუ კაცთა არა იციან ჭეშმარიტი განკითხვაჲ. ნუ იქადი, ვიდრემდის წინაშე ღმრთისა წარსდგე და მან გაქოს, განგიკითხოს რაჲ, გპოვოს თუ უბიწოდ.

...ქრისტემ „თავი თჳსი დაიმდაბლა“ (ფილიპ 2:7); ამიტომ ვინც ამას იცის, არასოდეს იფიქრებს დიდს თავის თავზე, რადგან ადამიანს არაფერი აქვს, თუ არა ღვთისგან; მაშასადამე, დიდს არ იფიქრებს. რადგან „რაჲ გაქუს, რომელი არა მიგიღებიეს?“ (1 კორ 4:7). მან თავად დაბანა მოწაფეებს ფეხები. ვინც ამას იცის, როგორ ამაღლდება?

ამის გამო ამბობს: „ოდეს ჰყოთ ბრძანებული თქუენდა, თქუთ, ვითარმედ: მონანი ვართ უჴმარნი“ (ლუკ 17:10). მეზვერე მხოლოდ თავმდაბლობით გამართლდა, ხოლო ფარისეველი ქედმაღლობით დაიღუპა. ამრიგად, განლაღებულმა ამათგან არაფერი იცის. კვლავ თვით ქრისტე ამბობს: „უკუეთუ ბოროტსა ვიტყოდე, წამე ბოროტისათჳს; უკუეთუ კეთილსა, რაჲსათჳს მცემ?“ (იოან 18:23). მაგრამ, ამბობს, „არამედ სნეულ არს ძიებისათჳს“ (1 ტიმ 6:...