1 თესალონიკელთა მიმართ 2:1

„რამეთუ თქუენ მიერ განეფინა სიტყუაჲ იგი უფლისაჲ არა ხოლო მაკედონიას შინა და აქაიას, არამედ ყოველთა ადგილთა სარწმუნოებაჲ თქუენი ღმრთისა მიმართ განჴდა, ვიდრემდის არღარა გჳჴმს ჩუენ სიტყუად რაჲმე. მაგათ თჳთ გითხრან ჩუენთჳს, ვითარი შესლვაჲ გუაქუნდა თქუენდა მიმართ, და ვითარ მოიქეცით კერპთაგან ღმრთისა მიმართ მონებად ღმრთისა ცხოველისა და ჭეშმარიტისა და მოლოდებად ძისა მისისა ზეცით, რომელი-იგი აღადგინა მკუდრეთით, იესუ, მჴსნელი ჩუენი, რისხვისა მისგან მომავალისა." (1 თეს 1:8–10).

1. სარწმუნოების ხმობა და ძის მოლოდინი

როგორც კეთილსურნელოვანი ნელსაცხებელი სურნელს თავის თავში გამოკეტილად არ იჭერს, არამედ შორიდან გამოსცემს მას და, ჰაერს რომ თავის სუნს აზიარებს, ამგვარად ახლობელთა გრძნობებამდეც აღწევს, ასევე კეთილშობილ და საკვირველ კაცებს სათნოება თავის თავში გამოკეტილი არა აქვთ, არამედ თავიანთი სახელით მრავალს არგებენ და უკეთესებად აქცევენ. სწორედ ეს მოხდა მაშინაც. ამიტომაც ამბობდა:...

...ზრუნავდეს მოწაფეებზე და მათ ყველაფრად მიიჩნევდეს. ამბობს: „რამეთუ აწ ვცხონდით, უკეთუ თქუენ მტკიცედ სდგეთ უფლისა მიერ“ (1 თეს 3:8); და კვლავ: „რამეთუ რაჲ-მე არს სასოებაჲ ჩუენი ანუ სიხარული ანუ გჳრგჳნი სიქადულისაჲ?“ (1 თეს 2:19). „ანუ არა-მე თქუენა წინაშე უფლისა იესუ ქრისტესა მისსა მას მოსლვასა?“ (1 თეს 2:19).

ხედავ, როგორ ზრუნავს იგი ამაზე, მოწაფეების საქმეებზე არანაკლებ, ვიდრე თავისიანებზე? რადგან მოძღვრები ბუნებით მამებსაც უნდა აღემატებოდნენ და უფრო მხურვალენი უნდა იყვნენ. მაგრამ შვილებსაც შეჰფერით, მათ მიმართ შვილური სიყვარულით იყვნენ განწყობილნი. რადგან ამბობს: „დაემორჩილენით წინამძღუართა თქუენთა და ერჩდით მათ, რამეთუ იგინი იღჳძებენ სულთა თქუენთათჳს, ვითარცა-იგი სიტყუაჲ მისცენ“ (ებრ 13:17). აბა მითხარ...

...სწავლის, რომ მომხდარი მსუბუქად აიტანოს, კეთილი სასოება ჰქონდეს და არ იფიქროს, თითქოს ეს საქმე მძიმე ტვირთი იყოს. რადგან საშინელია, საშინელია განშორება; და მოისმინე, რას ამბობს იგი: „ხოლო ჩუენ, ძმანო, ობოლ ღათუ ვიქმნენით თქუენგან წუთერთ ჟამ პირითა და არა გულითა“ (1 თეს 2:17). თუ თვითონ, მოწაფეებისაგან განშორებული, ასეთ რამეებს განიცდიდა, როგორ ფიქრობ, რას განიცდიდა ტიმოთე? თუ პავლეს სიცოცხლეშივე, მისგან განშორებისას, ტიროდა, ისე რომ მას ეთქვა: „მომეჴსენებიან ცრემლნი ეგე შენნი, - რაჲთა სიხარულითა აღვივსო“ (2 ტიმ 1:4), რამდენად უფრო იტირებდა მისი აღსრულების შემდეგ? ამრიგად, ამას სანუგეშებლად წერდა; და მთელი ეპისტოლეც ნუგეშით არის სავსე და თითქოს ერთგვარი ანდერძია.

ამბობს: „ღუაწლი კეთილი მომიღუაწებიეს, სრბაჲ აღმისრულებიეს, სარწმუნოებაჲ დამიმარხავს“ (2 ტიმ 4:7). ამბობს...

..., ვისი ქონებაც ქრისტეს გამო იძარცვებოდა, უბრძანებს, იშრომონ და თავი ირჩინონ, მით უმეტეს - სხვებს. ხოლო ის, რომ ქონება დატაცებული იყო, ცხადია მისივე სიტყვებიდან: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს ქრისტე იესუჲს მიერ" (1 თეს 2:14). როგორ? იმით, რომ მათ სწერდა და ამბობდა: „და იავარის-ყოფაჲ იგი მონაგებთა თქუენთაჲ სიხარულით შეიწყნარეთ" (ებრ 10:34).

აქ უკვე აღდგომის შესახებ სიტყვას აღძრავს. და რა? განა ამის თაობაზე მათთან არ უსაუბრია? მაგრამ აქ იგი სხვა საიდუმლოზე მიანიშნებს. რა არის იგი? იგი ამბობს: „ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ" (1 თეს 4:15). ამრიგად, აღდგომის სიტყვა...

...ნც ესოდენი რამ იცის, ვინც გამოუთქმელი სიტყვები ისმინა, ვინც მესამე ცამდე ავიდა, ეს არ იცის, თანაც ათენში მყოფმა? და ეს მაშინ, როცა მათ შორის დიდი მანძილიც არ იყო და მათგან დიდი ხნის განშორებულიც არ ყოფილა; რამეთუ ამბობს: „ობოლ ღათუ ვიქმნენით თქუენგან წუთერთ ჟამ" (1 თეს 2:17). მაშ, ასეთი კაცი არ იცნობს თესალონიკელთა მდგომარეობას, არამედ იძულებულია გაგზავნოს ტიმოთე მათი რწმენის შესატყობად? ამბობს: „რაჲთა ვცნა თქუენი ეგე სარწმუნოებაჲ, ნუუკუე განგცადნა თქუენ განმცდელმან მან, და ცუდად იყოს შრომაჲ იგი ჩუენი" (1 თეს 3:5).

მაშ, რას იტყოდა ვინმე? ნუთუ იმას, რომ წმინდანებმა ყველაფერი არ იცოდნენ? ხოლო ის, რომ არ იცოდნენ, მრავალმხრივ შეიძლება შეიტყოს ვინმემ, როგორც პირველთაგან, ისე შემდგომთაგან: როგორც ელისემ არ იცოდა ქალის შესახებ; როგორც ელია ეუბნებოდა ღმერთს: „წინაწარმეტყუელნი შენნი მოსწყჳდნეს მახჳლითა და მე მარტო დაშთომილ ვარ და ეძიებენ სულსაცა ჩემსა მიღებად" (3 მეფ 19:10...

...11:8), და: „მოვიღე საგზალი თქუენდა სამსახურებელად" (2 კორ 11:8); აქ კი აჩვენებს, რომ კაცები სიღარიბეში იყვნენ; იქ კი ასე არ ყოფილა. ამიტომაც მუდმივად თვით მათ აყენებს მოწმეებად: „თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი" (1 თეს 2:10), რათა სიტყვა სარწმუნო გახადოს და ისიც წარმოადგინოს, რაც მათ ყველაზე მეტად არწმუნებდა; რადგან ის უმეცართათვის უცხადო იყო, ეს კი ყველასთვის უკვე უეჭველი.

და ნუ გაგიკვირდება; რადგან იმასაც არ ითვალისწინებდა, რომ ამას პავლე ამბობდა, არამედ თავისი დიდი სიჭარბისაგან სურს ისინი დაარწმუნოს. ამიტომაც ამბობს: „თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით" (1 თეს 2:10). საჭირო იყო კვლავ შეექო ისინი; ამიტომ წინ უსვამს ამას, რაც საკმარისი იყო მათ დასარწმუნებლად. რადგან ასე მსჯელობს: ვინც იქ გაჭირვებაში აღმოჩნდა და არაფერი აიღო, მით უმეტეს ახლა არ აიღებს....

...სთ, ასე ეპყრობოდნენ, რას ფიქრობ, როგორ მოექცეოდნენ მათ გვერდით მცხოვრებ თანამოქალაქეებს, რომლებიც ერთბაშად განუდგნენ მათ? სწორედ ამას უმოწმებს მათ, როცა ამბობს: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს ქრისტე იესუჲს მიერ" (1 თეს 2:14). სასოებაზეც ამბობს: „სასოებისასა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა წინაშე ღმრთისა და მამისა ჩუენისა" (1 თეს 1:3). კარგად თქვა ასე, რადგან ეს ყოველივე რწმენისა და სასოებისაგან ხდება. ამრიგად, მომხდარი მხოლოდ მათ ვაჟკაცობას კი არ აცხადებდა, არამედ იმასაც, რომ განმზადებული საზღაურებისა სრული დარწმუნებით სწამდათ. ამიტომ უშვებდა ღმერთი, რომ დევნები მაშინვე მომხდარიყო: რათა არავის ეთქვა, თითქოს ქადაგება უბრალოდ და ლიქნით შედგა; რათა მათი მხურვალება გამოჩენილიყო; და რათა ცხადი გამხდარიყო, რომ მორწმუნეთა სულებს უბრალო ადამიანური დამარწმუნებლობა კი არა, არამედ ღვთის ძალა არწმუნებდა, ისე რომ ისინი ურიცხვი სიკვდილისთვისაც კი მზად ყოფილიყვნენ. ეს ვერ...

...1 თეს 5:11). თუ უფლისკენ წინსვლას გამოიჩენთ და სულიერის შესწავლაში წარმატებას მოიპოვებთ, ჩვენც დიდ სიხარულს მოგვანიჭებთ, რადგან ჩვენი ბედნიერება და უდიდესი ზეიმი სწორედ ამაშია. „რამეთუ რაჲ-მე არს სასოებაჲ ჩუენი ანუ სიხარული ანუ გჳრგჳნი სიქადულისაჲ?" — ამბობს პავლე, — „ანუ არა-მე თქუენა" (1 თეს 2:19) და თქვენი ღვთისკენ წინსვლა? ყოველი მოძღვარი, როცა ხედავს, რომ მოსწავლე წინა სწავლებებს მტკიცედ იმახსოვრებს და საქმით აჩვენებს მათგან ნაყოფს, უფრო დიდი მოშურნეობით ასწავლის მას შემდგომ ცოდნასაც. ასევე ჩვენც, რაც უფრო ვხედავთ თქვენი გონების აღძვრას, განწყობის ზრდასა და აზრის გაფრთოვანებას, მით უფრო მოშურნენი ვხდებით მოძღვრების უფრო სრულყოფილად გადმოსაცემად. და რაც უფრო მეტად გადმოვადინებთ თქვენზე ამ სულიერ ნაკადებს, მით უფრო მატულობს ჩვენთანაც მათი დინება თქვენი დამოძღვრისთვის და თქვენი სულების სარგებლისთვის; აქ ხომ ის ვერ მოხდება, რაც ჩვეულებრივ ფულთან ხდება. იქ, ვინც მოყვასს ვერცხლს აძლევს, საკუთარ ქონებას ამცირებს, და რაც მეტს აძლევს, მით უფრო მცირდება მისი ქონება. აქ კი პირიქით: სწორედ მაშინ მატულობს ჩვენი ქონება, სწორედ მაშინ იზრდება ეს სულიერი სიმდიდრე, როცა მოძღვრებას უხვად გადმოვადინებთ მათთვის, ვისაც მისი მოპოვება სურს....

...ეს. ხოლო ესენი წოდებად მოვიდეს ქორწილსა და სიხარულსა და შენდობაჲ აღუთქუეს მოკლვისა მისისაჲ და შეყვანებაჲ უქადეს სასუფეველსა. რაჲსათჳს მოსწყჳდნეს? რაჲმცა იყო ამის სიბორგილისა და უკეთურებისა შემსგავსებაჲ? ამისთჳს პავლე იტყჳს: „რომელთა-იგი უფალი მოკლეს იესუო და წინაჲსწარმეტყუელნი და ჩუენ გამოგუდევნნეს“. (1 თეს. 2,15) ხოლო რაჲთა ვერ თქუან, თუ: წინააღმდგომ ღმრთისა არს და ამისთჳს არა მოვალთ, იხილეთ, რასა ეტყჳან მჩინებელნი იგი, ვითარმედ: მამაჲ იქმსო ქორწილსა ამას, და მან მოგუავლინნაო წოდებად.

ისმინეთ უკუე შემდგომიცა: ვინაჲთგან არა ინებეს მოსლვად, არამედ მჩინებელნიცა იგი მოსწყჳდნეს, „მიავლინა ერი და მოსრნა კაცისმკლველნი იგი და ქალაქი მათი მოწუა ცეცხლითა“. ამათ სიტყუათა მიერ მოასწავა, რაჲ-იგი ყოფად იყო მათ ზედა უესპასიანეს და ტიტეს მიერ. რამეთუ ამის-თჳს არა მასვე ჟამსა იქმნა მოოჴრებაჲ იერუსალჱმისაჲ და სრულიადი იგი დაქცევაჲ ჰურიათაჲ, რაჟამს ქრისტე ჯუარს-აცუეს, არამედ შემდგომად ორმეოცისა წლისა, რაჲთა აჩუენოს სულგრძელებაჲ თჳსი. ხოლო მოკლეს რაჲ იაკობ ზებედესი, დაქოლეს სტეფანე, განტჳნეს იაკობ, ძმაჲ უფლისაჲ, აგინეს და დევნნეს მოციქულნი, მერმე მოიწია შურის-გებაჲ იგი. ვიდრეღა იოვანე მახარებელი სოფელსა შინა იქცეოდა და სხუანი მრავალნი ქრისტეს თანა ყოფილნი...

...მედ: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს, რამეთუ ეგრევე გევნო თქუენცა თჳსთაგან ტომთა, ვითარცა-იგი მათ ჰურიათაგან, რომელთა-იგი უფალი მოკლეს იესუ და წინაწარმეტყუელნი და ჩუენ გამოგუდევნეს და ღმერთსა არა სათნო-ეყვნეს და ყოველთა კაცთა წინააღმდგომ არიან“. (1 თეს. 2,14-15) ვითარცა აქაცა უფალი გამოაჩინებს და მიბაძვითა მით წინაწარმეტყუელთაჲთა ნუგეშინის-სცემს მოციქულთა. და სხუათა მათ ნეტარებათა ესრეთ იტყოდა: „ნეტარ არიან გლახაკნი, და ნეტარ არიან მოწყალენი და სხუანი იგი ყოველნივე“; ხოლო აქა არა ესრეთ განუჩინებელად თქუა, არამედ მათა მიმართ ყო სიტყუაჲ თჳსი, ვითარმედ: „ნეტარ იყვნეთ თქუენ, რაჟამს გყუედრიდენ და გდევნიდენ და თქუან ყოველი სიტყუაჲ ბოროტი თქუენდა მომართ სიცრუით ჩემთჳს“, (მათ. 5,11) რაჲთა უჩუენოს, ვითარმედ ესე განთჳსებულად და განჩინებულად მათი არს უაღრეს ყოველთა, და რომელნი მსგავსად მათსა იდევნებოდინ სახელისა მისისათჳს და სწავლისა მისთჳს საღმრთოჲსა, და რაჲთა გულისჴმა-ყონ დიდებაჲ მისი და სწორებაჲ მამისა თანა; რამეთუ ვითარცა წინაწარმეტყუელნი მამისათჳს, ეგრეთვე მოციქულნი ძისათჳს დევნნეს ჰურიათა, ურჩულოთა მათ და მოსისხლეთა. ხოლო ოდეს ჰრქუა, ვითარმედ: „წინაწარმე...