1 თესალონიკელთა მიმართ 3:4

„მოიჴსენენით, ძმანო, შურომანი ჩუენნი და რუდუნებანი, რამეთუ ღამე და დღე ვიქმოდეთ, რაჲთა არავის დაუმძიმოთ თქუენგანსა, და ესრეთ ვქადაგეთ თქუენდა მიმართ სახარებაჲ იგი ღმრთისაჲ. თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით, ვითარცა-ეგე იცით, ვითარ კაცად-კაცადსა თქუენსა, ვითარცა მამაჲ თჳსსა შვილსა, ეგრეთ გლოცევდით თქუენ და ნუგეშინის-გცემდით და გიწამებდით, რაჲთა ხჳდოდით თქუენ ღირსად ღმრთისა, რომელმან-იგი გიჩინნა თქუენ თჳსსა მას სასუფეველსა და დიდებასა." (1 თეს 2:9–12).

1. მოციქულის შრომა და სიტყვის შეწყნარება

მასწავლებელმა მძიმე არ უნდა მიიჩნიოს არაფერი იქიდან, რაც მოწაფეთა ცხონებას ემსახურება. რადგან თუ ნეტარი იაკობი ღამითა და დღით ფარათა დასაცავად იწურებოდა, მით უმეტეს მას, ვისაც სულები აქვს მინდობილი, თუნდაც საქმე შრომატევადი იყოს და თუნდაც მდაბალი, ყველაფერი უნდა აკეთოს და მხოლოდ ერთს უმზერდეს: განსწავლულთა ცხონებასა და იქიდან ღმერთთან მისულ დიდებას....

...მოციქული თვითონ რომ მათთან იყო და ამას ამბობდა, მისგან მოისმინეს, და მაინც კვლავ შეხსენება დასჭირდათ. რამეთუ, ვითარცა ჭირთა შესახებ მოისმინეს: „და ვიდრე-იგი თქუენ თანა ვიყვენით, წინაწარ გითხრობდით თქუენ, ვითარმედ ჭირთა შესლვად ვართ" (1 თეს 3:4), და მაინც დავიწყებიათ, ხოლო იგი კვლავ ეპისტოლეთა საშუალებით განამტკიცებს მათ; ასევე ქრისტეს მოსვლის შესახებაც მოისმინეს, მაგრამ კვლავ დასჭირდათ ეპისტოლენი, რომელნიც მათ მოაწესრიგებდა. ამიტომ შეახსენებს მათ და უჩვენებს, რომ უცხოს არაფერს ამბობს, არამედ იმასვე, რასაც მუდამ ამბობდა. რამეთუ, როგორც მიწათმოქმედებთან თესლი ერთხელ ითესება, მაგრამ სამუდამოდ არ რჩება, არამედ დიდ მომზადებას საჭიროებს, და თუ მიწას არ აუფხვიერებენ და ჩათესილს არ დაფარავენ, თესლის მკრეფავ ფრინველებს უთესიათ; ასევე ჩვენც, თუ მუდმივი ხსოვნით ჩათესილს არ დავფარავთ, ყველაფერი ჰაერში გადაგვიყრია. რამეთუ ეშმაკიც იტაცებს დათესილს, და ჩვენი უდებება ღუპავს მას, და მზე ახმობს, და წვიმა დატბორავს, და ეკლები ახშობენ....