1 ტიმოთეს მიმართ 6:13

„გამცნებ შენ წინაშე ღმრთისა, რომელმან ცხოველ ყვნის ყოველნი, და ქრისტე იესუჲსა, რომელმან-იგი წამა პონტოელისა პილატეს ზე კეთილი იგი აღსარებაჲ დამარხვად შენდა მცნებაჲ იგი უბიწოდ და უბრალოდ ვიდრე გამოჩინებადმდე უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა, რომელ-იგი ჟამთა თჳსთა აჩუენოს ნეტარმან მან და მხოლომან ძლიერმან მეუფემან მეუფეთამან და უფალმან უფლებათამან, რომელსა მხოლოსა აქუს უკუდავებაჲ და ნათელსა მყოფ არს მიუწდომელსა, რომელი არავინ იხილა კაცთაგანმან, არცა ხილვად ჴელ-ეწიფების, რომლისაჲ არს პატივი და ძალი საუკუნოჲ. ამინ.“ (1 ტიმ 6:13–16).

1.

კვლავ ღმერთს იმოწმებს, როგორც ცოტა ხნის წინაც გააკეთა: ერთდროულად შიშს აძლიერებს, მოწაფეს უფრო მტკიცედ ამყარებს და აჩვენებს, რომ მცნებები ადამიანური არ არის; რათა მან, თითქოს თვით მეუფისგან იღებდეს ამ ბრძანებას, მუდამ გონებაში ჰყავდეს მოწმე, რომლისგანაც მოისმინა, და ხსოვნამ მისი გონება შეარყიოს. ამბობს: „გამცნებ შენ წინაშე ღმრთისა, რომელმან ცხოველ ყვნის ყოველნი“ (<span...

...2 ტიმ 4:1). ან ცოდვილებსა და მართალთ ამბობს, ან გარდასულთაც და ახლა მყოფთაც, რადგან მრავალი ცოცხალი დარჩება. წინა ეპისტოლეში აშინა იგი, როდესაც ამბობდა: „გამცნებ შენ წინაშე ღმრთისა, რომელმან ცხოველ ყვნის ყოველნი“ (1 ტიმ 6:13); აქ კი უფრო საშინელი სიტყვა მოიტანა: „რომელმან განსაჯნეს ცხოველნი და მკუდარნი“ (2 ტიმ 4:1), ანუ ვინც პასუხისგებას მოსთხოვს; „გამოჩინებისაებრ მისისა და სუფევისა მისისა“ (2 ტიმ 4:1).

განკითხვა როდის? მის გამოჩინებაში, დიდებითურთ და სასუფევლითურთ. ან ამას ამბობს, რომ ისე არ მოვა, როგორც ახლა; ან იმას, რომ გიმოწმებ მის გამოჩინებასა და მის სასუფეველს. მას მოწმედ მოუხმობს და აჩვენებს, რომ ესეც შეახსენა მას. შემდეგ, როცა ასწავლის, როგორ უნდა იქადაგოს სიტყვა, დასძენს: **„ქადაგე სიტყუაჲ, ზედა-ადეგ ჟამითი-უჟამოდ, ამხილე, შეჰრისხენ და ნუგეშინის-ეც ყოვლითა სულგრძელებით...