1 ტიმოთეს მიმართ 6:18

„გამცნებ შენ წინაშე ღმრთისა, რომელმან ცხოველ ყვნის ყოველნი, და ქრისტე იესუჲსა, რომელმან-იგი წამა პონტოელისა პილატეს ზე კეთილი იგი აღსარებაჲ დამარხვად შენდა მცნებაჲ იგი უბიწოდ და უბრალოდ ვიდრე გამოჩინებადმდე უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა, რომელ-იგი ჟამთა თჳსთა აჩუენოს ნეტარმან მან და მხოლომან ძლიერმან მეუფემან მეუფეთამან და უფალმან უფლებათამან, რომელსა მხოლოსა აქუს უკუდავებაჲ და ნათელსა მყოფ არს მიუწდომელსა, რომელი არავინ იხილა კაცთაგანმან, არცა ხილვად ჴელ-ეწიფების, რომლისაჲ არს პატივი და ძალი საუკუნოჲ. ამინ.“ (1 ტიმ 6:13–16).

1. მცნების დაცვა და ღმრთისადმი სასოება

კვლავ ღმერთს იმოწმებს, როგორც ცოტა ხნის წინაც გააკეთა: ერთდროულად შიშს აძლიერებს, მოწაფეს უფრო მტკიცედ ამყარებს და აჩვენებს, რომ მცნებები ადამიანური არ არის. ამიტომ მოწაფემ ეს ბრძანება ისე უნდა მიიღოს, თითქოს თვით მეუფისგან იღებდეს, მუდამ გონებაში ჰყავდეს მოწმე, ვისგანაც ეს მოისმინა, და ამ ხსოვნით გონება შეიძრას. ამბობს: „გამცნებ შენ წინაშე ღმრთისა,...

...ფსალმ 111:3). კვლავ გრძნობადიდან გონებით საწვდომზე გადადის. რადგან წერილმა იცის, სიმდიდრედ უწოდოს ისიც, რაც კეთილ საქმეებშია; როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „კეთილისა საქმედ, განმდიდრებად საქმეთა შინა კეთილთა“ (1 ტიმ 6:18). რადგან ეს არის ჭეშმარიტი სიმდიდრე; ხოლო ის მეორე მხოლოდ სიმდიდრის ცარიელი სახელია, თვით საქმისგან დაცლილი.

ხოლო თუ ვინმე ამ სახილველ სიმდიდრესაც გულისხმობს, არც ასე განვშორდებით სიტყვას. მართლაც, თვით ფულითაც რა იქნებოდა მოციქულებზე უფრო მდიდარი, რომელთათვისაც ყოველივე, ვითარცა წყაროებიდან, ისე მოედინებოდა? „რომელნი-იგი პოვნიერ იყვნეს სახლებისა გინა დაბნებისა, განჰყიდდეს და მოაქუნდა სასყიდელი განსყიდულთაჲ მათ და დასდებდეს ფერჴთა თანა მოციქულთასა“ (საქმ 4:34–35). ხედავ სიმდიდრის კეთილშობილ სიუხვეს? ყველას ქონებას ფლობდნენ, მაგრამ ქონებაზე ზრუნვისგან თავისუფალნი...