2 კორინთელთა მიმართ 11:27

თარგმანი: ჰხედავა, ვითარ ჭირთა შრომანი და შრომათა მოციქულისათა ჭირნი ეცვალებიან, რამეთუ ჭირ არს შემთხუევაჲ განსაცდელთა სხუათა მიერთაჲ, ხოლო შრომა — თჳთ თავით თჳსით მოღუაწებითა განკაფაჲ ჴორცთა თჳსთაჲ; რამეთუ, ოდეს აქუნ, იმარხავნ ქონებულისაგან, ხოლო ოდეს არა აქუნ, შიინ ნაკლულევანებისაგან, შიშუელ არნ და უსართულო, შეწუვულ სიცხითა დღისაჲთა და განყინულ ნეფხვითა ღამისაჲთა, და ამას ყოველსა შინა არა ხოლო მოთმინე და თავსმდებელ, არამედ მხიარულებით მმადლობელცა არნ, რამეთუ ყოვლისავე შემთხუევისა ძჳრთაჲსა თავს-დებად მარადის განმზადებულ იყო. ხოლო შენ იხილე, ვითარ ამას იტყჳს, თუ რაოდენნი ჭირნი თავს-ისხნა, ხოლო ამას დაიდუმებს, თუ რაოდენ ბევრ იყვნეს ნამუშაკევნი იგი ღუაწლთა მისთანი, რომელნი მან მოიყვანნა სარწმუნოებად ქრისტესსა.

...აოცარ და კეთილ ბერძნულსაც კი არად აგდებენ, მითუმეტეს — ებრაელთა ენას. კაცი, რომელიც ხშირად შიმშილში ცხოვრობდა და მშივრად დაიძინებდა; შიშველი კაცი, რომელსაც არც კი ჰქონდა, რა გადაეფარებინა. „ყინელითა და შიშლოებითა“, — ამბობს (2 კორ 11:27)⁴. და მხოლოდ ეს არ იყო, არამედ ბორკილებშიც იმყოფებოდა; რამეთუ ავაზაკებთან, გრძნეულებთან, სამარის მთხრელებთან და კაცისმკვლელებთან ერთად, თვით მისი ნერონის ბრძანებით, ჩაგდებული იყო და იგვემებოდა ვითარცა ბოროტმოქმედი, რასაც თვითონაც ამბობს.

მაშ, ვინ უფრო ბრწყინვალე იყო? განა ერთი მხრივ მისი ნერონის სახელიც კი არ იცის ბევრმა, ხოლო ამას კი პავლეს — და ბერძნებიც, და ბარბაროსებიც, და სკვითებიც, და მსოფლიოს შორეულ კიდეებში მცხოვრებნიც, ყოველდღიურად არ უგალობენ? მაგრამ ჯერ ახლანდელს ნუ შევეხებით, არა...