2 ტიმოთეს მიმართ 1:7

...). ესე იგი, თუნდაც შენ თვითონ დაითმინო ესენი, ნუ შეგრცხვება. რომ სწორედ ამას მიანიშნებდა, ზემოთ ნათქვამიდანაც ცხადია: მან ხომ თქვა, „რამეთუ არა მომცა ჩუენ ღმერთმან სული მოშიშებისაჲ, არამედ ძლიერებისაჲ და სიყუარულისა და სიწმიდისაჲ“ (2 ტიმ 1:7); და კვლავ, შემდგომი სიტყვებიდანაც. „არამედ თანა-იჭირვოდე“ (2 ტიმ 1:8), ამბობს; ესე იგი, უბრალოდ კი ნუ შეგრცხვება, არამედ განსაცდელშიც ნუ შეგრცხვება. და არ უთქვამს: „ნუ შეგეშინდება და ნუ შეძრწუნდები“, არამედ უფრო მის გასამხნევებლად ამბობს: „ნუ შეგრცხვება“, თითქოს სხვა საფრთხე აღარ რჩებოდეს, თუ ვინმე სირცხვილს სძლევს. რადგან სირცხვილში მხოლოდ ეს არის მძიმე: მისგან დამარცხება. მაშ, ნუ შეგრცხვება, თუ მე, მკვდართა აღმდგინებელი, ურიცხვ ნიშანთა აღმსრულებელი და ქვეყნიერების შემომვლელი, ახლა შეკრული ვარ; რადგან ბოროტმოქმედივით კი არ ვარ კრული, არამედ ჯვარცმულის გამო.

თუ ჩემს მეუფეს ჯვარი არ შერცხვა, არც მე...

.... რადგან იგი შენში არის; ოღონდ უფრო ძლიერად აამოქმედე იგი, ანუ კადნიერებით, სიხარულითა და მხიარულებით აღავსე იგი; მამაცურად დადექი.

რადგან „არა მომცა ჩუენ ღმერთმან სული მოშიშებისაჲ, არამედ ძლიერებისაჲ და სიყუარულისა და სიწმიდისაჲ“ (2 ტიმ 1:7). ესე იგი, ეს სული იმისთვის კი არ მიგვიღია, რომ უკან დავიხიოთ, არამედ იმისთვის, რომ კადნიერებით ვილაპარაკოთ. რადგან მრავალს აძლევს მოშიშების სულს, როგორც სამეფოთა წიგნებში აღწერილ ომებში მოხდა. და, როგორც ამბობს, მათზე მოშიშების სული დაეცა; ანუ შიში ჩაუდო მათ. ხოლო შენ საპირისპიროდ მოგცა ძლისა და მისდამი სიყვარულის სული. მაშასადამე, ესეც მადლისაგან არის; მაგრამ არა უბრალოდ მადლისაგან, არამედ მაშინ, როცა ჩვენც წინასწარ ვაჩვენებთ ჩვენსავე წილს.

რადგან ის, რაც გვაღაღადებს: „რომლითა ვღაღადებთ: აბბა, მამაო!“ (რომ 8:15), თვითონვე დებს ჩვენში მისდამი სიყვარულსაც და მოყვა...