დაბადება 22:8

1. „ღმერთმან გამოსცადა აბრაჰამ" — გამოცდის მიზეზი და ბრძანება (22:1–2)

დღევანდელი წერილის საკითხავში ბევრი სასარგებლო რამ არის ჩვენთვის მოცემული და გამოუთქმელი საუნჯე იმალება ამ მცირე სიტყვებში. ასეთია საღვთო გამონათქვამები: არა სიტყვათა სიმრავლეში, არამედ მოკლე გამოთქმებში შეიცავს დიდ სიმდიდრეს. მაშ, გამოვიკვლიოთ წერილის მითითებული სიტყვები და გულდასმით შევისწავლოთ ამჟამინდელი საკითხავის აზრი. აქ ჩვენ ახალ მაგალითებს დავინახავთ როგორც მამამთავრის დიდი სათნოებისა, ისე ღვთის საკვირველი კაცთმოყვარეობისა. „და იყო, — ამბობს წერილი, — შემდგომად სიტყჳსა ამის ღმერთმან გამოსცადა აბრაჰამ". რას ნიშნავს ეს სიტყვები: „და იყო, შემდგომად სიტყჳსა ამის ღმერთმან გამოსცადა აბრაჰამ?" შეხედე, როგორ სურს საღვთო წერილს თავად ამ სიტყვებითვე მართლის სათნოება გამოგვიცხადოს. ღვთისგან აბრაჰამზე მოვლინებული გამოცდის შესახებ თხრობის დაწყებამდე, წერილი წინასწარ გვანიშნებს თავად იმ დროს, როცა მამამთავარს ისაკის მსხვერპლად შეწირვის ბრძანება მიეცა, რომ შენ სრულად შეიცნო მამამთავრის დიდი მორჩილება და ის, რომ იგი არაფერს მიიჩნევდა ღვთის სათნოყოფაზე...

...და როცა ყრმამ უთხრა: მამაო, „აჰა ცეცხლი და შეშაჲ; სადა არს ცხოვარი მსხუერპლისაჲ?“ (დაბ 22:7) იხილე, როგორი სიმშვიდითა და სიბრძნისმოყვარე გონებით პასუხობს აბრაამი და ამბობს: „ღმერთმან იგულოს თავისა თჳსისა ცხოვარი მსხუერპლად, შჳლო“ (დაბ 22:8). არც ბუნებამ და არც თანალმობამ მიაბრუნა იგი ყრმის სიტყვებისკენ და არც იმ საქმეს მოსწყვიტა, რასაც მარტოდმარტო, ყრმის პირისპირ, აკეთებდა. ეს კი მაშინ, როცა ბუნებრივად მოსალოდნელი იყო, რომ სიყვარულის გრძნობა უფრო ძლიერად აგიზგიზებულიყო. რათა ვინმეს არ ეთქვა, თითქოს სხვების მორიდებით არ იგლოვა, აბრაამი მათგან განშორდა და მარტო დარჩენილმა სულიერი სიბრძნის სიმტკიცე გამოაჩინა.

6.

ხედავ მათ, ვინც სიცილის გამო ისჯებიან? იხილე ისინიც, ვინც გლოვისა და მარხვების გზით ცხონდებიან: ნინეველები გაიხსენე. ხედავ მათ, ვინც ლანძღვის გამო ისჯებიან? დააკვირდი მათაც, ვინც კეთილმეტყველებისთვის საზღაურს იღებენ. **„მაკურთხეველნი...

...ას ეუბნება მას: „აჰა ცეცხლი და შეშაჲ; სადა არს ცხოვარი მსხუერპლისაჲ?“ (დაბ 22:7). მაშ, მამა რას ამბობს? „ღმერთმან იგულოს თავისა თჳსისა ცხოვარი მსხუერპლად, შჳლო“ (დაბ 22:8). ეს კი წინასწარმეტყველებადაც ითქმის: ღმერთი თავისთვის ძეს იგულებს სრულ შესაწირავად; და ამასთან, იმ დროსაც აღსრულდა. მითხარი, თვით მასაც, დასაკლავად განწესებულს, რატომ უმალავ? დიახ, ამბობს, მეშინია, არ მოდუნდეს; მეშინია, უღირსი არ გამოჩნდეს. იხილე, როგორი დიდი სიფრთხილით აკეთებდა ყველაფერს? მაშ, კარგად თქვა წერილმა: „ნუ სცნობნ მარცხენაჲ შენი, რასა იქმოდის მარჯუენაჲ შენი“ (მათ 6:3); ესე იგი, თუნდაც ვინმე საკუთარი სხეულის ნაწილივით გვყავდეს, ნუ ვისწრაფებთ, რომ მას ვაჩვენოთ, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ აუცილებლობა იქნება. რადგან ამისგან მრავალი ბოროტება ხდება....