დაბადება 31:36

...ართალი, გამხნევებული ლაბანის აღიარებით და იმითაც, რომ ლაბანმა ვერანაირი კარგშეხედული საბაბი ვერ იპოვა საყვედურისთვის. „განრისხნა, — ნათქვამია, — იაკობ და ჰლალვიდა ლაბანს. და ჰრქუა". შენიშნე, როგორ თვით კამათშიც ავლენს სულის სათნოებას: „რაჲ არს, — ეუბნება, — ბრალი ჩემი და შეცოდებაჲ ჩემი, რამეთუ მდევნი?" (დაბ 31:36). რისთვის, ანუ ასეთი სისწრაფით დამედევნე? რა უსამართლობაში შეგიძლია დაგვადანაშაულო? რა დანაშაულში? უფრო მეტიც, ის შეურაცხყოფაც მოგვაყენე, რომ ჩემი მთელი ქონება გაჩხრიკე! „რაჲ ჰპოვე ყოვლისაგან ჭურჭლისა სახლსა შენისასა? დადევ აქა წინაშე ყოველთა ძმათა შენთა და ჩემთა და გუამხილონ საშუალ ორთავე" (დაბ 31:37). ანუ ასეთი ჩხრეკის შემდეგ, რამე იპოვე, რაც ჩემი არ იყო, ან რამე შენი? თუ იპოვე, გამოიტანე შუაში; და დე, ჩემთან მყოფნიც და შენთან მოსულნიც განგვსაჯონ ჩვენს შორის. რადგან ხედავდა, რომ არაფერში იყო დამნაშავე, დიდი კადნიერებით ახსენებს ერთგულებას, რომლითაც მთელი დროის განმავლობაში ემსახურებოდა, და ეუბნება: „ესე ოცი წელ არს" (დაბ 31:38). ამდენწლიანი შრომის შემდეგ, ასეთ შეურაცხყოფას ვიმსახურებ? „ესე ოცი წელ". დღემდე სრულ ოც წელს ვცხოვრობდი შენს სახლ...