ეკლესიასტე 5:4

...ტე, როცა ამბობდა: „რომელი თანა-გუედვა ყოფად, ვყავთ.“ (ლკ 17:10) თუმცა იგი იმ მონის იგავს ამბობდა, რომელსაც უმცირესი მსახურება ებრძანა: არა წამოწოლა, არამედ მოსვლა და მსახურება. სხვა ვინმეც ამბობს: „ნუ დააყოვნებ მის აღსრულებას“ (ეკლ 5:4)². აღუთქვი? შეასრულე, სიკვდილმა რომ არ მოგისწროს და არ შეგაწყვეტინოს.

და ეს ჩემთან რა შუაშია? ამბობს იგი: სიცოცხლე ხომ ჩემს ხელში არ იყო. სწორედ ამიტომ არ უნდა დაგეყოვნებინა: უნდა გეფიქრა წასვლის გაურკვევლობაზე და იმაზე, რომ არც სიცოცხლისა და არც აქედან გადასვლის განმგებელი არა ხარ. ამიტომ ის, რაც გამართლებად ჩანს, ბრალდებაა. რადგან აღთქმის შეუსრულებლობა უკვე სიკვდილის საქმე კი აღარ აღმოჩნდა, არამედ შენი დაყოვნებისა და გადადებისა....

...იგივე სიტყვები მეორედ აღარ ვთქვათ; შორს იყოს ასეთი აზრი! ჩვენ ხომ ნაბრძანები გვაქვს, რომ ლოცვებში ვიყოთ მოუკლებელნი. არამედ იმას გვასწავლის, რომ როცა ღმერთს რამეს აღვუთქვამთ, აღსრულება არ გადავდოთ, არამედ ვიჩქაროთ. ამიტომ სხვაგანაც ამბობს: „ნუ დააყოვნებ მის აღსრულებას“ (ეკლ 5:4). რადგან მომავალი უცნობია. ან სნეულება, ან მოულოდნელად თავს დამტყდარი საქმეების მოუცლელობა შეგვიშლის ხელს. თუ სიკვდილიც მოვა და საქმეს გაწყვეტს, საპატიო მიზეზი აღარ გექნება. აქ კი „ლოცვას“ ვედრებასა და მუხლმოდრეკილ თხოვნას უწოდებს. ამიტომაც, სწორედ ამის საჩვენებლად, დაამატა: „ყურად-იღე ვედრებაჲ ჩემი ჭეშმარიტებითა შენითა“ (ფსალმ 142:1). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „შენი ერთგულებით“. კიდევ სხვა ამბობს: „შენი სიმტკიცით“. ეს ნიშნავს: დაეთანხმე ჩემს თხოვნას და იგი საქმედ აქციე, შენი ჭეშმარიტებით განამტკი...