გამოსვლა 14:11

...მე დრტჳნვიდეს და წარწყმდეს მომსრველისა მისგან“** (1 კორ 10:10). და როდის დრტვინავდნენ? მაშინ, როცა ამბობდნენ: „არა ყოფისათჳს საფლავთასა ეგჳპტეს გამომიყუანენა ჩუენ მოსიკუდიდ უდაბნოსა ზედა?“ (გამ 14:11). სხვები კი გართობის გამო, როგორც ამბობს: „დასხდა ერი იგი ჭამად და სუმად და აღდგეს სიმღერად“ (გამ 32:6). სხვები კი ლანძღვის გამო. „და რომელმან ჰრქუას ძმასა თჳსსა ცოფ, თანა-მდებ არს იგი გეჰენიასა მას ცეცხლისასა“ (მათ 5:22). და ამათზე უფრო მრავალნი სხვა მიზეზებით დაიღუპნენ, რადგან თავიანთი პირი არ დაიცვეს. ხოლო თუ გინდა მოისმინო, როგორ იღუპებიან ზოგნი უდროო დუმილის გამოც, მე გაჩვენებ. რადგან ამბობს: **„და არა თუ განამკაცრო იგი, არცა ჰრქუა განმკაცრება უსჯულოსა მოქცევად მისა გზათაგან მისთა, ცხოვნებად მისსა, უსჯულოჲ იგი უსჯულოები...

...ით. ისინი კი ამბობდნენ, რომ მანანის გამო სული დაეშრათ: „სული ჩუენი დამდნარ არს“ (რიცხ 11:6). და კიდევ ამბობდნენ: „არა ყოფისათჳს საფლავთასა ეგჳპტეს გამომიყუანენა ჩუენ მოსიკუდიდ უდაბნოსა ზედა?“ (გამ 14:11). პავლე კი ამბობდა: „მიხარის ვნებათა მათ შინა“ და „აღვასრულებ დაკლებულთა მათ ჭირთა ქრისტესთა ჴორცითა ჩემითა“ (კოლ 1:24).

რომელ ვნებებს გულისხმობს? შიმშილს, წყურვილს, სიშიშვლეს და ყოველივე სხვას. „მცნებათა შინა მისთა ინებოს ფრიად“ (ფსალმ 111:1). ხოლო როგორ შეიძლება ეს მოხდეს? თუ ზედმიწევნით გვეშინია კიდეც და გვიყვარს კიდეც ღმერთი; თუ თვით სათნოების ბუნებასაც ჩავუკვირდებით. რადგან სხვა ჯილდოებზე უწინ სათნოებას თავისთავად აქვს საზღაური. რადგან...