გამოსვლა 32:31

...მოსე კი? მათთვის, ვინც მას ქვებს ესროდა, მათთვის, ვინც, რამდენადაც მათზე იყო დამოკიდებული, სასიკვდილოდ იმეტებდა, მოისმინე, რას ამბობს: „და აწ მი-თუ-უტევებ ცოდვათა მათთა, მიუტევენ. უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნსა მისგან, რომელსა დამწერე“ (გამ 32:31–32). და კვლავ, როცა სხვები მას შურისაკენ აღძრავდნენ და აღშფოთებისაკენ აქეზებდნენ, მან ის ბრძნული სიტყვები წარმოთქვა: „და ვინ მომცეს ყოველი ესე ერი წინასწარმეტუელად“ (რიცხ 11:29)? ხოლო იმ დისათვის, რომელმაც კვლავ შეურაცხყო იგი, რაოდენ დიდ ვედრებას აღავლენს! და მრავალ სხვა ადგილშიც შეიძლებოდა ვინმეს ენახა მისი სიმშვიდე: როცა აღთქმულ მიწას მოკლებული და პალესტინაში შესვლისაგან შეკავებული იყო, ყოველგვარი ლმობიერებით ესაუბრა იუდეველებს. მაგრამ მაინც ამ მშვიდმა მოსემ ღირსად მიიჩნია, რომ დათანი, აბირონი და კორე, როცა მღვდლობას აუჯანყდნენ, მიწას ჩაენთქა, ხოლო სხვები, როცა უცხო ცეცხლი შესწირეს, დამწვარიყვნენ. და...

...სთვის იმოქმედე". ამიტომ ეუბნება მას: „უკუეთუ დადგეს მოსე და სამუილ წინაშე ჩემსა" (იერ 15:1); მოსე — პირველი სჯულმდებელი, რომელმაც მრავალგზის იხსნა ისინი საფრთხეებისგან, რომელმაც თქვა: „და აწ მი-თუ-უტევებ ცოდვათა მათთა, მიუტევენ" (გამ 32:31)⁷; „უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნსა მისგან, რომელსა დამწერე" (გამ 32:32). მაშ, მოსე რომ ახლა ყოფილიყო და ეს სიტყვები ეთქვა, სათხოვარს ვერ მიიღებდა; სამუელიც რომ ყოფილიყო — ისიც ხომ მათი მხსნელი იყო და ადრეული ასაკიდანვე საკვირველი გახდა — ისიც ვერ მიიღებდა სათხოვარს. რადგან ღმერთმა მოსეზე თქვა, რომ როგორც მეგობარი მეგობარს, ისე ესაუბრა და არა გამოცანებით; სამუელზე კი თქვა, რომ ადრეულ ასაკშივე გამოეცხადა მას და მისდამი პატივისცემით აღძრულმა დახშული წინასწარმეტყველება გახსნა. რადგან, როგორც წერია: „სიტყუაჲ უფლისა საძიებელ იყო მათ დღეთა შინა, რამეთუ არა იყო ჩუენებაჲ" (...