იობი 40:3

...ს; ამიტომ აქ მართალნი ჭირს ითმენენ: რადგან მწირნი არიან, რადგან უცხონი არიან, რადგან უცხო მხარეში არიან. ამრიგად, მართალნი ამას გამოცდისათვის ითმენენ; რადგან მოისმინე ღმერთის სიტყვა იობისადმი: „ანუ ჰგონებ, ვითარმცა სხუად რადმე გამოგეცხადე შენ? არამედ, რათა გამოსჩნდე მართლად" (იობ 40:3)? ხოლო ცოდვილნი, თუკი ოდესმე ასეთ რამეს ითმენენ, ცოდვების სასჯელს იხდიან.

ამრიგად, ყველაფერში მადლობა შევწიროთ ღმერთს — იქნება ასე თუ ისე, რადგან ორივე სასარგებლოა. არაფერს აკეთებს სიძულვილით და არც ჩვენგან ზურგშექცევით, არამედ ორივეს ჩვენზე მზრუნველობითა და ზრუნვით იქმს. ამბობს: „რამეთუ სიყრმითგან საღმრთონი წიგნნი იცნი" (2 ტიმ 3:15). ესე იგი, ადრეული ასაკიდან საღმრთო წერილი ისწავლე. ღვთაებრივ წერილებს კი საღმრთო წიგნებს უწოდებს. მათში აღიზარდე, ამიტომ მათითაც მტკიცე რწმენა უნდა გქონდეს და არაფრით უნდა ზიანდებოდე....

...შინის-ცემაჲ იყო, რომელ იცოდეს, ვითარმედ ღმრთისათჳს შეემთხუევის, რაჲცა შეემთხჳოს. გარნა იობ არა იცოდა, თუ საქმე იგი გამოცდაჲ იყო და ბრძოლაჲ. უკუეთუმცა იცოდა, ყოვლადვე არამცა შეჰრაცხა განსაცდელი იგი.

ამისთჳსცა ოდეს-იგი ჰრქუა უფალმან: „ანუ ჰგონებ, ვითარმცა სხუად რაჲმე გამოგეცხადე შენ? არამედ რაჲთა გამოსჩნდე მართლად“, (იობ 40,3) იხილე, ვითარ ერთისა მისთჳს სიტყჳსა ესრეთ განისუენა სულმან მისმან: შეურაცხ-ყო თავი თჳსი და ყოველივე იგი, რაჲ შემთხუეულ იყო, არარად შეჰრაცხა. ამისთჳს იტყოდა: „ჰამბვით მესმინა შენთჳს ყურთა ჩემთა პირველ, ხოლო აწ თუალმან ჩემმან გიხილა შენ. ამისთჳს განვიქარვე თავი ჩემი და დავდენ და შემირაცხიეს თავი ჩემი მიწად და ნაცრად“. (იობ 42,5-6)

ამას უკუე ესევითარსა სიმჴნესა, ამას ესევითარსა გონიერებასა ჩუენცა ვჰბაძვიდეთ, მორწმუნენო, რომელნი-ესე შჯულსა ძუელსა და ახალსა სწავლულ ვართ, ვჰაბძვიდეთ პირველ ახლისა და ძუელისაცა შჯულისა ყოფილსა, რაჲთა საუკუნეთაცა სავანეთა ზიარ მისა ვიქმნეთ, რომელთა ღირსმცა ვართ ყოველნი მიმთხუევად მადლითა და კაცთმოყუარები-თა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისა თანა მამასა სულით წმიდითურთ შუენის დიდებაჲ, პატივი და სიმტკიცე აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.