თ ა რ გ მ ა ნ ი: ამათ სიტყუათა მიერ გამოაჩინებსცა, ვითარმედ ჭეშმარიტ არს სიტყუაჲ იგი პირველი: რამეთუ აჰა ესერა თქუენ ბოროტნიღა ხართ, ნაყოფსა კეთილსა ვერ გამოიღებთო, არცა თუ სიტყჳსა კეთილისა ძალ-გიც თქუმად, არამედ რაჲ-იგი პირველითგან ჩუეულებით გაქუს ზრდილობითა მაგით ბოროტითა და მშობელთაგან უკეთურთა. იხილე უკუე სიტყჳსა ამის წესიერებაჲ: არა თქუა, თუ: ვითარ ჴელ-გეწიფების სიტყუად კეთილისა, რამეთუ ნაშობნი იქედნეთანი ხართ? რამეთუ ესე არა აყენებს კეთილისა სიტყუად გინა საქმედ, მშობელთა მედგართაგან შობაჲ, არამედ: „ვითარ ჴელ-გეწიფებისო კეთილისა სიტყუად, რამეთუ თქუენ უკეთურნი ხართ?“
ხოლო ნაშობად იქედნეთა უწოდა, რამეთუ მშობელთათჳს ზუაობდეს. ამისთჳს შვილებისაგან აბრაჰამისა განაშორნა იგინი და პატივისა მისგან შიშუელ-ყვნა და უჩუენა, თუ ვინ იყვნეს მშობელნი მათნი: მკლველნი იგი წინაჲსწარმეტყუელთანი, მომპოვნებელნი იგი კერპთმსახურებისანი და მკლველნი შვილთა თჳსთანი შესაწირავად ეშმაკთა, მოქმედნი იგი მოუგონებელთა მათ ბოროტთანი, მსგავსნი ამათნივე.
„რამეთუ ნამეტნავისაგან გულისა პირი იტყჳნ“. აქა კუალად უჩუენებს, ვითარმედ ღმრთეებრ იცნის ყოველნი დაფარულნი გულთა...