ფსალმუნები 113:24

„გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით, სახლი იაკობისი ერისაგან ბარბაროზთასა იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა და ისრაჱლი საბრძანებელ მისა.“ (ფსალმ 113:1–2).

1. ეგვიპტიდან გამოხსნა და ღვთის მეფობა

აქ იგი ღვთის დიდ სიმშვიდესა და სიტკბოებას მოწმობს. რას გულისხმობს ამით? იმას, რომ ჯერ თავისი ძალის მტკიცებულებებს იძლევა და მხოლოდ შემდეგ ითხოვს თაყვანისცემას. ამას ცხადყოფდა, როცა ამბობდა: „გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით“ (ფსალმ 113:1), „იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა“ (ფსალმ 113:2). რადგან მაშინ, ამბობს იგი, თავისი ძალა ეგვიპტესა და უდაბნოში მომხდარი ნიშნებით აჩვენა; მაშინვე ხალხიც თავისიანად გაიხადა. ესვე გააკეთა ადამთანაც.

რადგან ჯერ შექმნა ქვეყნიერება, აჩვენა თავისი სიბრძნისა...

...და მსჯელობას ადამიანთან ასრულებს.

როცა აქ ამბობს „ცანი ცათანი“, სიმრავლეს კი არ გულისხმობს, არამედ იმავე ცას ებრაული გამოთქმით უწოდებს. რადგან ებრაელთა ენაში ჩვეულებაა, ცას „ცანნი“ ეწოდოს; როგორც სხვაგანაც ამბობს: „ცა-ცად უფლისათვის, ხოლო ქვეყანა მისცა ადამის ძეთ“ (ფსალმ 113:24)¹. და კიდევ: „წყალნი ზესკნელს ცათანი“ (ფსალმ 148:4). მოსესგანაც გსმენია, რომ ღმერთმა წყალთაგან ერთი ნაწილი ქვემოთ დატოვა, მეორე კი ცათა ზურგს ზემოთ ამაღლებულად ყოფნისთვის განამზადა: უფსკრულის შუაში მყარი განამტკიცა და წყლები ცათა ზურგს ზემოთ დატოვა, რათა იქ დარჩენილიყვნენ. მაგრამ როგორ აქებს ეს ყოველივე ღმერთს, იკითხავდა ვინმე, როცა არც ხმა აქვს, არც ენა, არც სული, არც განსჯა, არც გონება, არც სამეტყველო ორგანო და არც აზრი? იმიტომ, რომ დიდებისმეტყველების ორი გზა არსებობს, მათთან ერთად კი მესამეც: ერთი სიტყვებით აღესრულება, მეორე ხილვით, მესამე კი ცხოვრებითა და საქმეებით....