ფსალმუნები 113:24

„გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით, სახლი იაკობისი ერისაგან ბარბაროზთასა იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა და ისრაჱლი საბრძანებელ მისა.“ (ფსალმ 113:1–2).

1. ეგვიპტიდან გამოხსნა და ღვთის მეფობა

აქ იგი ღვთის დიდ სიმშვიდესა და სიტკბოებას მოწმობს. კი როგორს? იმაში, რომ ჯერ თავისი ძალის მტკიცებებს იძლევა და მხოლოდ შემდეგ ითხოვს თაყვანისცემას. ამას ცხადყოფდა, როცა ამბობდა: „გამოსლვასა ისრაჱლისასა ეგჳპტით“ (ფსალმ 113:1), „იყო ჰურიასტანი სიწმიდე მისა“ (ფსალმ 113:2). რადგან მაშინ, ამბობს იგი, აჩვენა თავისი ძალა ეგვიპტეში მომხდარი ნიშნებითა და უდაბნოში მომხდარი ნიშნებით; მაშინვე ხალხიც თავისიანად გაიხადა. ესვე გააკეთა ადამთანაც.

რადგან ჯერ შექმნა ქვეყნიერება, აჩვენა თავისი...

...ხებზე გადადის და მსჯელობას ადამიანთან ასრულებს.

როცა აქ ამბობს „ცანი ცათანი“, სიმრავლეს კი არ აჩვენებს, არამედ იმავე „ცას ცისას“ ამბობს. რადგან ებრაელთა ენაში ჩვეულებაა, ცას „ცანნი“ ეწოდოს; როგორც სხვაგანაც ამბობს: „ცა-ცად უფლისათვის, ხოლო ქვეყანა მისცა ადამის ძეთ“ (ფსალმ 113:24). და კიდევ: „წყალნი ზესკნელს ცათანი“ (ფსალმ 148:4). მოსესგანაც გსმენია, რომ წყალთაგან ნაწილი ქვემოთ დატოვა, ნაწილი კი ცათა ზედა მხარის ზემოთ ამაღლებულად ყოფნისთვის განამზადა: უფსკრულის შუაში მყარი განამტკიცა და წყლები იმ ზედა მხარის ზემოთ დატოვა, რათა იქ დარჩენილიყვნენ. მაგრამ როგორ აქებს ეს ყოველივე ღმერთს, იტყოდა ვინმე, როცა არც ხმა აქვს, არც ენა, არც სული, არც განსჯა, არც გონება, არც სამეტყველო ორგანო და არც აზრი? იმიტომ, რომ დიდებისმეტყველების გზები არსებობს: ერთი სიტყვებით აღესრულება, მეორე ხილვით, ხოლო ამათთან ერთად მესამე ცხოვრებითა და საქმეებით. რადგან ადამიანთა შემთხვევაშიც არა მხოლოდ მაშინ აღევლინება ღმერთს დიდება, როცა ისინი ხმას გამოსცემენ, არამედ მაშინაც, როცა დუ...