ფსალმუნები 119:7

„ჭირსა ჩემსა უფლისა მიმართ ღაღად-ვყავ, და ისმინა ჩემი.“ (ფსალმ 119:1).

1. ჭირი და სულიერი აღმასვლის დასაწყისი

სხვა ფსალმუნებიდან თითოეულს საკუთარი ზედაწერილი აქვს, აქ კი მრავალი ერთად შეკრებილა და ერთი სახელწოდება მიუღია: „აღსავალთა გალობა“, ან, როგორც სხვა მთარგმნელმა თქვა, „აღმასვლათა“. ზოგიერთნი კი მათ „საფეხურებსაც“ უწოდებენ. და რის გამო, ამბობს იგი, ეწოდათ მათ ასე? ისტორიის მიხედვით იმიტომ, რომ ბაბილონიდან აღმოსვლაზე საუბრობენ და იქაურ ტყვეობას იხსენებენ; სულიერი განმარტებით კი იმიტომ, რომ სათნოების გზაზე მიგვიძღვიან, რადგან ზოგიერთებმა ისინი ასე გაიგეს. რადგან იქამდე მიმყვანი გზაც საფეხურებს ჰგავს: იგი ნელ-ნელა აღამაღლებს სათნო და სიბრძნისმოყვარე კაცს და ზეცისკენ აყენებს მას. სხვები კი ამბობენ, რომ ამით მინიშნებულია იაკობის კიბე, რომელიც მიწიდან იყო დადგმული და მას...

...გვიძლია მშვიდობისმყოფელნი ვიყოთ; მოისმინე წინასწარმეტყველი, რომელიც ამბობს: „სიყუარულისა ჩემისა წილ მასმენდეს მე, ხოლო მე ვილოცევდ“ (ფსალმ 108:4); და კვლავ: „მოძულეთა თანა მშჳდობისათა“ (ფსალმ 119:6), „და მე ვიყავ მამშჳდებელ“ (ფსალმ 119:7); და კვლავ: „რაჟამს ვეტყოდე მათ, იგინი მბრძოდეს მე ცუდად“ (ფსალმ 119:7).

ხოლო მესამე ომს უხიფათოდ ვერ გაექცევი. რადგან როცა სხეული ჩვენში სულის წინააღმდეგ ამბოხდება, მძიმე სურვილებს აღძრავს და სხეულებრივ სიამოვნებებს, რისხვასა და შურს იარაღად აქცევს, ამ ომის დამთავრებამდე შეუძლებელია აღთქმული სიკეთეების მიღწევა; და ვინც ამ შფოთს არ აცხრობს, აუცილებლად დაეცემა და ისეთ ჭრილობებს მიიღებს, რომლებიც გეენაში სიკვდილს შობენ. ამიტომ ყოველდღე დიდი საზრუნავი და გულმოდგინება გვჭირდება, რათა ეს ომი არც აღიძრას ჩვენში და, თუ აღიძრა, არ დარჩეს, არამედ დაცხრეს და მიიძინოს. რა სარგებელი იქნება, თუ ქვეყნიერება ღრმა მშვიდობით სარგებლობს, შენ კი საკუთარ თავს...