ფსალმუნები 144:13

„აღგამაღლო შენ, ღმერთო ჩემო, მეუფეო ჩემო, და ვაკურთხო სახელი შენი უკუნისამდე ღა უკუნითი უკუნისამდე.“ (ფსალმ 144:1).

1. სულიერი ტრაპეზი და ღმრთის ქება

ამ ფსალმუნს განსაკუთრებით დიდი სიზუსტით უნდა მივაპყროთ ყურადღება. რადგან სწორედ ეს არის ის ფსალმუნი, რომელსაც აქვს ის სიტყვები, რომელთაც საიდუმლოებში განდობილნი გამუდმებით მიაგალობენ და ამბობენ: „თუალნი ყოველთანი შენდამი ესვენ, და შენ მოსცი საზრდელი მათი ჟამსა“ (ფსალმ 144:15). რადგან ვინც ძედ იქცა და სულიერი ტრაპეზით ტკბება, სამართლიანად მართებს მამის დიდება. რადგან ამბობს: „ძე ადიდებს მამასა და მონაჲ ეშიშვის უფალსა თჳსსა“ (მალაქ 1:6). შენ ძე გახდი და სულიერი ტრაპეზით ტკბები, იკვებები იმ ხორცითა და სისხლით, რომელმაც ხელახლა გშვა; ამიტომ მიუზღე ასეთი დიდი კეთილმოქმედების სამაგიერო, ადიდე ის, ვინც ასეთი რამ მოგმადლა, და...

...თქვა: რომ იგი დაუსრულებელია (რადგან ამას ნიშნავს: „უკუნითი უკუნისამდე“ (ფსალმ 44:7)), რომ დიდებულია, რომ მაღალია, რომ ძლევამოსილი და მტკიცეა. და კვლავ, რომ იგი დაუსაბამოა, როცა ამბობს: „სუფევა შენი სუფევა არს ყოველთა საუკუნეთა“ (ფსალმ 144:13). ამრიგად, როგორც საყდარია სასუფევლის სიმბოლო, ასევე კვერთხიც არის ნიშანი სასუფევლისაც და სამსაჯულო ხელმწიფებისაც. ამიტომ ამბობს: „კუერთხი განგებისა და კუერთხი სუფევისა შენისა“ (ფსალმ 44:7). რადგან იქ წმინდაა სამართლიანობა, წმინდაა სისწორე, იქ არაფერი იჩრდილება. ისმინონ მძვინვარეებმა და გონებადაბინდულებმა; უფრო კი მათზე უარესებმა. ვინ არიან ისინი? ისინი, ვინც ღვთის განგებას ბრალს სდებენ და ამბობენ: „რატომ მოხდა ესა და ეს ასე?“ განა უგუნურება არ არის: ხუროს გვერდით იჯდე და ხედავდე, როგორ ამტვრევს და ხერხავს ხის მასალას, მაგრამ მისგან ა...