„აქებდით ღმერთსა წმიდათა შორის მისთა“ ().
1. ყოველი სულის მადლობითი ქება
სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მის წმიდა ადგილში“; კიდევ სხვა: „მის განწმედილ ადგილში“. აქ მეფსალმუნე ამას ან ხალხის შესახებ ამბობს, ან წმიდა ცხოვრებისა და წმიდა კაცების შესახებ. იხილე, როგორ კვლავ მადლობის აღვლენით დაასრულა წიგნი და გვასწავლის, რომ მადლობის აღვლენა ჩვენი საქმეებისა და სიტყვების დასაწყისიცა და დასასრულიც უნდა იყოს. ამიტომ პავლეც ამბობს: „და ყოველსავე, რასაცა იქმოდით სიტყჳთ გინა თუ საქმით... ჰმადლობდით ღმერთსა და მამასა მის მიერ“ (). ასევე ჩვენი ლოცვის შესავალიც აქედან იღებს დასაწყისს: „მამაო ჩვენო“-ს თქმა ხომ მათ ეკუთვნის, ვინც უკვე მიღებული ნიჭებისთვის მადლობს და ამ სახელით ყველა ამ ნიჭს წარმოაჩენს.
<span...