„მრავალგზის მბრძოდეს მე სიყრმით ჩემითგან, თქუნ ისრაჱლმან, მრავალგზის მბრძოდეს მე სიყრმით ჩემითგან და მე ვერა მერეოდეს.“ ().
1. სიონის მტრების ამაოება და დაცემა
სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მაგრამ ვერ მძლეს“. ეს ფსალმუნიც წინამორბედ ფსალმუნს უკავშირდება. რადგან, როცა მშენებლობის საქმე წყდებოდა და ნაშრომი დასასრულამდე ვერ მიდიოდა, ეს ფსალმუნი მათ კეთილ სასოებაში შეჰყავს, რათა სასოწარკვეთილებას არ მიეცნენ: წარსულის მაგალითით მომავლის მიმართ ნდობას განუმტკიცებს და ასწავლის, ეს სიტყვები თქვან. რომელი? ის, რომ მრავალგზის თავდასხმის მიუხედავად ვერ იმძლავრეს და სრულ გამარჯვებასაც ვერ მიაღწიეს. „და მაინც,“ იტყვის ვინმე, „ტყვედ ხომ წაიყვანეს, უცხო ქვეყანაში გადაასახლეს და მრავალი ომი მოიგეს“. უპირველესად, მაშინაც იუდეველებს საკუთარი ძალით კი არ სძლიეს, არამედ იუდეველთა ცოდვის გამო.
ამასთანავე, გამარჯვებულებად ბოლომდე ვერ დარჩნენ. რადგან ვერ შეძლეს მოდგმის სრულიად მოსპობა, ვერც ქალაქის აღგვა და ვერც ერის საბოლოოდ დაღუპვა; მცირე ხნით, ღვთის დაშვებით, იმძლავრეს, შემდეგ კი კვლავ მარცხდებოდნენ. როგორ მარცხდებოდნენ? იმით, რომ იუდეველები უწინდელ კეთილდღეობას უბრუნდებოდნენ. ამასვე აჩვენებდა სხვა მთარგმნელი, როცა თქვა: „მაგრამ ვერ დამძლიეს“. „ბეჭთა ჩემთა მცემდეს მე ცოდვილნი და განაგრძვეს უსჯულოებაჲ მათი“ (). რას ნიშნავს ეს? შემთხვევით კი არ იზრახავდნენ ბოროტს, ამბობს იგი, არამედ მრავალ ხრიკს იგონებდნენ და საქმეს გულმოდგინედ ეწეოდნენ: მზაკვრობებს ქსოვდნენ და ფარულად ესხმოდნენ თავს. რადგან სიტყვები „ჩემს ზურგზე“ ან მზაკვრობასა და ფარულობას აღნიშნავს, ან ძალითა და დიდი სიმძაფრით მოქმედებას. ესე იგი, თვით ჩემი ძალის შემუსვრას ცდილობდნენ.
სხვამ კი „ამუშავებდნენ“ სიტყვის ნაცვლად თქვა: „ხნავდნენ“, რათა ეჩვენებინა, რომ მართლის წინააღმდეგ შეთქმულებას თავიანთ საქმედ აქცევდნენ. „განაგრძვეს უსჯულოებაჲ მათი“ (). რას ამბობს? აჩვენებს, რომ მხოლოდ სიმძაფრით კი არ ესხმოდნენ თავს, არამედ დიდი დაჟინებითაც: დიდ დროს ხარჯავდნენ, შეთქმულებას საქმედ აქცევდნენ და განუწყვეტლივ განაგრძობდნენ მას. მაგრამ ამით ვერაფერს იგებდნენ. ეს ჩვენი ძალით კი არა, ღვთის ძალით მოხდა. ამიტომ, იმის საჩვენებლად, ვინ აღმართავს ძლევის ნიშანს და ვინ ქმნის გამარჯვებას, დაუმატა: „უფალმან მართალმან შემუსრნა ქედნი ცოდვილთანი“ (). სხვამ კი „ქედების“ ნაცვლად თქვა: „მახეები“; ამით კი შეთქმულებებს, თავდასხმებსა და ხრიკებს აღნიშნავდა. კარგად თქვა არა „დაშალა“, არამედ „შემუსრა“, რათა უფრო ცხადად ეჩვენებინა: ღმერთმა მათი განზრახვები საბოლოოდ უსარგებლოდ აქცია.
რადგან, როცა ქალაქის ხელახლა შენება იწყებოდა, მრავალნი ყოველი მხრიდან ესხმოდნენ თავს, შურით დნებოდნენ და ამას ერთხელ ან ორჯერ კი არა, მრავალგზის აკეთებდნენ. იგივე ეკლესიის მიმართაც მოხდა. რადგან, როცა ეკლესია აღმოცენებას იწყებდა, მას ყველანი განუწყვეტლივ ესხმოდნენ თავს: თავდაპირველად — მეფეები, ხალხები და ტირანები; შემდეგ — მწვალებლობათა შეთქმულებები, და ყოველი მხრიდან დიდი და მრავალგვარი ომი ღვივდებოდა. მაგრამ ამ ყველაფერმა მაინც ვერ იმძლავრა: მტერთა საქმეები დაიშალა, ეკლესიის საქმე კი ყვავის. „ჰრცხუენოდენ და მართლუკუნ იქცენ ყოველნი მოძალენი სიონისანი“ (). სხვამ თქვა: „უკან დაემხონ“. „იქმნედ იგინი, ვითარცა თივა ერდოთა რომელი-იგი ვიდრე მოფხურადმდე განჴმა, რომლისაგან არა აღივსო ჴელი თჳსი მომკალმან“ (). სხვა ამბობს: „მისი მუჭა“. „და არცა წიაღი, რომელი შეჰკრებნ მჭლეულებსა მისსა“ (). „და არა ჰრქუეს, რომელნი-იგი თანაწარვიდოდეს, ვითარმედ: კურთხევა უფლისაჲ თქუენ თანა, გაკურთხენით თქუენ სახელითა უფლისაჲთა“ ().
შეგონებას ლოცვით ასრულებს: წარსულის თხრობითაც და ლოცვითაც მსმენელს სასოებას განუმტკიცებს და აჩვენებს, რომ ომის საფუძველი უსამართლო იყო. რადგან ბრძოლა შურიდან და სიძულვილიდან აღიძრა; ამიტომ ამბობს: „ჰრცხუენოდენ და მართლუკუნ იქცენ ყოველნი მოძალენი სიონისანი“ (). დაე, არა მხოლოდ დამარცხდნენ, არამედ სამარცხვინოდ და სასაცილოდ დამარცხდნენ. შემდეგ, როცა თქვა: „იქმნედ იგინი, ვითარცა თივა ერდოთა“ (), ამ სახეზე ჩერდება: უბრალოდ ბალახს კი არ ადარებს, არამედ ერდოებზე ამოსულ ბალახს. მართალია, ნოყიერ ველზე ამოსული ბალახიც სწრაფად იღუპება, მაგრამ მეფსალმუნე მტრების უფრო დიდ არარაობას აჩვენებს და მათ ერდოებზე ამოსულ ბალახს ადარებს; ასე ორივე მხრიდან აჩვენებს, რა ადვილად ეცემიან ისინი: ბალახის ბუნებიდანაც და ადგილის ბუნებიდანაც. ასეთია, ამბობს იგი, მოწინააღმდეგეთა თავდასხმები: არც ფესვი აქვთ და არც საფუძველი; მცირე ხნით თითქოს ყვავიან, მაგრამ შემდეგ მხილდებიან და თავიანთ თავსვე ეჯახებიან. ასეთივეა უსამართლობაში მცხოვრებთა კეთილდღეობაც და ამქვეყნიურ საქმეთა ბრწყინვალებაც: გამოჩენისთანავე ქრება, რადგან არც რაიმე საფუძველი აქვს და არც ძალა. ამიტომ მათზე ყურადღების მიპყრობა არ გვმართებს; არამედ მათი ადვილად დაშლადობის გააზრებით, უნდა გვსურდეს უკვდავი, ურყევი და ცვლილების არმქონე საგნები, რომელთაც ყველამ მივაღწიოთ.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.