„მრავალგზის მბრძოდეს მე სიყრმით ჩემითგან, თქუნ ისრაჱლმან, მრავალგზის მბრძოდეს მე სიყრმით ჩემითგან და მე ვერა მერეოდეს.“ ().
1. სიონის მტრების ამაოება და დაცემა
სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მაგრამ ვერ შეძლეს ჩემზე გამარჯვება“. ეს ფსალმუნიც მის წინა ფსალმუნს ებმის. რადგან, როცა მშენებლობის საქმე წყდებოდა და ნამუშევარი დასასრულისკენ არ მიდიოდა, იგი მათ კეთილ სასოებამდე მიჰყავს, რათა სასოწარკვეთილებაში არ ჩავარდნენ; წარსულიდან მომავალის მიმართ ნდობას უმზადებს და ასწავლის, რომ ეს სიტყვები თქვან. რომელი სიტყვები? რომ, თუმცაღა მრავალგზის ესხმოდნენ თავს, ვერ შეძლეს გამარჯვება და არც სრული ძლევა მოიპოვეს. „და მაინც,“ ამბობს იგი, „ტყვეები წაიყვანეს, უცხო ქვეყანაში გადაასახლეს და მრავალი ომი მოიგეს“. უპირველესად, მაშინაც საკუთარი ძალით კი არ გაიმარჯვეს, არამედ იუდეველთა ცოდვის გამო.
სხვა მხრივაც, როგორც გამარჯვებულნი, ბოლომდე ვერ დარჩნენ. რადგან ვერ შეძლეს მოდგმის სრულიად მოსპობა, ვერც ქალაქის წაშლა და ვერც ერის საბოლოოდ დაღუპვა; არამედ მცირე ხნით, ღმერთის დაშვებით, გამარჯვების შემდეგ კვლავ მარცხდებოდნენ. როგორ მარცხდებოდნენ? როცა იუდეველები უწინდელ კეთილდღეობას უბრუნდებოდნენ. ამასვე აჩვენებდა სხვა მთარგმნელი, როცა თქვა: „მაგრამ ვერ დამძლიეს“. „ბეჭთა ჩემთა მცემდეს მე ცოდვილნი და განაგრძვეს უსჯულოებაჲ მათი“ (). რას ნიშნავს ეს? შემთხვევით კი არ მზაკვრობდნენ, ამბობს იგი, არამედ მრავალს იგონებდნენ და ამზადებდნენ, მზაკვრობებს ქსოვდნენ და ფარულად ესხმოდნენ თავს. რადგან სიტყვები „ჩემს ზურგზე“ ან მზაკვრულსა და ფარულს აღნიშნავს, ან იმას, რაც ძალითა და დიდი სიმძაფრით ხდება. ესე იგი, თვით ჩემი ძალის შემუსვრას ცდილობდნენ.
სხვამ კი „ამუშავებდნენ“ სიტყვის ნაცვლად თქვა: „ხნავდნენ“, რათა ეჩვენებინა, რომ მართლის წინააღმდეგ მზაკვრულ განზრახვას თავიანთ საქმედ აქცევდნენ. „განაგრძვეს უსჯულოებაჲ მათი“ (). რას ამბობს? აჩვენებს, რომ მხოლოდ მძაფრად კი არ ესხმოდნენ თავს, არამედ დიდი დაჟინებითაც: დიდ დროს ხარჯავდნენ, მზაკვრულ განზრახვას საქმედ აქცევდნენ და გამუდმებით აგრძელებდნენ. მაგრამ ამით არავითარ სარგებელს ვერ იღებდნენ. ეს არა ჩვენი სიმტკიცის გამო იყო, არამედ ღმერთის ძლის გამო. ამიტომ, როცა აჩვენებს მას, ვინც ძლევის ნიშანს აღმართავს და გამარჯვებას იქმს, დაუმატა: „უფალმან მართალმან შემუსრნა ქედნი ცოდვილთანი“ (). სხვამ კი „ქედების“ ნაცვლად თქვა: „მახეები“, და ამით მზაკვრულ განზრახვებს, თავდასხმებსა და ხრიკებს აღნიშნავდა. კარგად თქვა არა „დაშალა“, არამედ „შემუსრა“, რათა უკეთ ეჩვენებინა, რომ ეს საქმე აღასრულა და მათი განზრახვები საბოლოოდ უსარგებლოდ აქცია.
რადგან როცა ქალაქის კვლავ აშენება იწყებოდა, მრავალნი ყოველმხრიდან ესხმოდნენ თავს, შურით დნებოდნენ, და ამას ერთხელ ან ორჯერ კი არა, მრავალგზის აკეთებდნენ. ეს ეკლესიის მიმართაც მოხდა. რადგან, როცა ის ზრდას იწყებდა, ყველანი გამუდმებით ესხმოდნენ თავს: დასაწყისში მეფეები, ხალხები და ტირანები; ამის შემდეგ კი მწვალებლობათა მზაკვრული განზრახვები, და ყოველმხრიდან დიდი და მრავალგვარი ომი ღვივდებოდა; მაგრამ მაინც ვერაფერი შეძლო, არამედ მტრების საქმეები დაიშალა, ეკლესიის საქმეები კი ყვავის. „ჰრცხუენოდენ და მართლუკუნ იქცენ ყოველნი მოძალენი სიონისანი“ (). სხვამ თქვა: „უკან გადაიქცნენ“. „იქმნედ იგინი, ვითარცა თივა ერდოთა რომელი-იგი ვიდრე მოფხურადმდე განჴმა, რომლისაგან არა აღივსო ჴელი თჳსი მომკალმან“ (). სხვა ამბობს: „მისი მუჭა“. „და არცა წიაღი, რომელი შეჰკრებნ მჭლეულებსა მისსა“ (). „და არა ჰრქუეს, რომელნი-იგი თანაწარვიდოდეს, ვითარმედ: კურთხევა უფლისაჲ თქუენ თანა, გაკურთხენით თქუენ სახელითა უფლისაჲთა“ ().
შეგონებას ლოცვით ასრულებს: წარსულთა თხრობიდანაც და ლოცვიდანაც მსმენელს სითამამისთვის ამზადებს და აჩვენებს, რომ ომის საფუძველი უსამართლო იყო. რადგან ბრძოლა შურიდან და სიძულვილიდან აღიძრა; ამიტომ ამბობს: „ჰრცხუენოდენ და მართლუკუნ იქცენ ყოველნი მოძალენი სიონისანი“ (). დაე, არა მხოლოდ დამარცხდნენ, არამედ სამარცხვინოდ და სასაცილოდაც დამარცხდნენ. შემდეგ, როცა თქვა: „იქმნედ იგინი, ვითარცა თივა ერდოთა“ (), ხატზე ჩერდება: უბრალო ბალახს კი არ ადარებს, არამედ ერდოთა ზედა ამოსულს. მართალია, ნოყიერ ველზე ამოსული ბალახიც სწრაფად იღუპება, მაგრამ იგი მტრების უფრო დიდ უღირსობას აჩვენებს და მათ ერდოთა ზედა ამოსულს ადარებს; ასე ორივე მხრიდან აჩვენებს, რა ადვილად ეცემიან ისინი: ბალახის ბუნებიდანაც და ადგილის ბუნებიდანაც. ასეთია, ამბობს იგი, მოწინააღმდეგეთა თავდასხმები: ფესვი და სიმტკიცე არ აქვთ; მცირე ხნით თითქოს ყვავიან, მაგრამ შემდეგ მხილდებიან და საკუთარ თავზე ეცემიან. ასეთივეა უსამართლობაში მცხოვრებთა კეთილდღეობაც და ამქვეყნიურ საქმეთა ბრწყინვალებაც: რადგან გამოჩენისთანავე იღუპება, არც რაიმე სიმტკიცე აქვს და არც ძალი. ამიტომ მათზე ყურადღების მიპყრობა არ გვმართებს; არამედ მათი ადვილად დაშლადობის გააზრებით, უნდა გვსურდეს უკვდავი, ურყევი და ცვლილების არმქონე საგნები, რომელთაც ყველამ მივაღწიოთ.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.