„აჰა, ესერა, რაჲმე კეთილ, ანუ რამე შუენიერ, არამედ დამკჳდრებაჲ ძმათა ერთად?“ ().
1. ძმათა ერთსულოვნება და სიყვარულის კურთხევა
საგანთაგან მრავალი კეთილია, მაგრამ საამო მხარე არ ახლავს; სხვა რამეს კი, თავის მხრივ, სიამე აქვს, მაგრამ უმშვენიერესს მოკლებულია; ხოლო ორივეს ერთად შეყრა ადვილი საქმე სულაც არ არის. მაგრამ ამ ნათქვამში ორივე ეს ერთად შეიკრიბა: სიამეც და უმშვენიერესიც. რადგან ეს განსაკუთრებით სიყვარულს აქვს: სარგებელთან ერთად მას სიმსუბუქეც აქვს და სიამეც. ამიტომ აქაც სწორედ მას განადიდებს. რადგან მან უბრალოდ ერთად ცხოვრება არ თქვა და არც ის, რომ ერთი მცირე სახლით იყვნენ შეკრულნი, არამედ ერთად დამკვიდრება თქვა, ანუ თანხმობითა და სიყვარულით ცხოვრება; სწორედ ეს აქცევს სულს ერთ სულად. შემდეგ, როცა თქვა, რომ ეს კეთილია და სასიამოვნო, სიტყვის უფრო გასაცხადებლად ნათქვამი მაგალითამდე მიჰყავს და სხეულებრივ ხატებს აყენებს, რომლებსაც მსმენელისთვის სურათის უფრო ცხადად წარმოჩენა შეუძლიათ. ხოლო რომელი ხატებია, იხილე.
„ვითარცა ნელსაცხებელი თავსა ზედა, გარდამომავალი წუერთა ზედა, წუერთა ზედა აჰრონისთა, რომელი გარდამოვალნ სამჴართა ზედა სამოსლისა მისისათა.“ (). რადგან იგი მღვდელმთავარი იყო, ამ ნელსაცხებლით იცხებოდა და ყოველი მხრიდან იწვეთებოდა; ამ ცხების გამო მხილველთათვის მეტად მადლიანი, სასიამოვნო და სანატრელი იყო. ამგვარად, ამბობს, როგორც ის, ამ ნელსაცხებლით ცხებული, სახით მშვენივრად ბრწყინავს, პირისახით ნათელია, მრავალი კეთილსურნელებით არის აღვსილი და მხილველთა თვალებს მადლს ანიჭებს, ასევე ესეც კეთილია; და როგორც ის სანახაობა არა მხოლოდ სანახავად არის მშვენიერი, არამედ თვალებსაც ატკბობს, ასევე ესეც სულში სიამეს დებს. „ვითარცა ცუარი გარდამომავალი აერმონით მთასა ზედა სიონსა:“ (). და სხვა ხატიც მოიტანა, რომელსაც დიდი სიამე აქვს და მხილველს ტკბობას ანიჭებს. ესენი კი უბრალოდ არ დაუყენებია; რადგან ტყვეობამდე ათი ტომი და ორი ტომი გაფანტულნი იყვნენ, ეს კი დიდი ურჯულოების მიზეზი გახდა და ისინი განხეთქილებებში, დავებსა და ომებში ჩააგდო; ამიტომ, რომ ეს აღარ მოხდეს, არიგებს და ურჩევს ხალხს, აღარ იყოს გაფანტული, არამედ ერთად ცხოვრობდეს, შეერთებული იყოს, ერთ წინამძღოლსა და მეფეს ემორჩილებოდეს და სიყვარული დასაწყისიდან დასასრულამდე მდინარე იყოს, როგორც ცვარი გაივლის ყველაფერში. და სიყვარულს ნელსაცხებელსა და ცვარს ადარებს: ერთით კეთილსურნელების, ხოლო მეორით მოსვენებისა და ხილვითი სიამის წარმოჩენა სურს.
„რამეთუ მუნ ამცნო უფალმან კურთხევა“ (). სად არის „მუნ“? ასეთ დამკვიდრებაში, ასეთ თანხმობაში, ასეთ თანხმიერებაში, ასეთ ერთ კარავში თანაცხოვრებაში. რადგან კურთხევა სწორედ ეს არის, ისევე როგორც ამის საპირისპირო წყევლაა. ამიტომაც ვიღაც ამას აქებს და ამბობს: „ძმათა მეგობრობა და მოყვასთა ერთსულოვნება და კაცი და ქალი, რომელნი ერთმანეთს შეეწევიან“ ()1. და სხვაც, მის ძალას საიდუმლოდ მიანიშნებს და ამბობს: „უკეთუ დაწვნენ ორნი, განტფენ იგინი“ () და „საბელისმოდებული არა ადრე განსქდეს“ (). რადგან აქ სიამესაც და ძალასაც აჩვენებს და ცხადყოფს, რომ მშვიდად ყოფნისას დიდი იქნება სიამე, ხოლო მოქმედებისას დიდი იქნება ძალა.
და კვლავ: „ძმაჲ ძმისაჲ შემწე, ვითარცა ქალაქი ძლიერი“ (). და ქრისტეც ამბობს: „სადაცა იყვნენ ორნი გინა სამნი შეკრებულ სახელისა ჩემისათჳს, მუნ ვარ მე შორის მათსა“ (). ამას თვით ბუნებაც მოითხოვს. ამიტომაც დასაბამიდან, როცა ღმერთი ადამიანს ქმნიდა, ამბობდა: „არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა“ (); და როცა ამ არსებას ქმნიდა, ქალს ვგულისხმობ, საჭიროების აუცილებლობით იგი კაცს შეუერთა, რითაც ათასი სახით გვკრებს ერთმანეთისკენ. „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (). ეს კარგად დაუმატა. რადგან სადაც სიყვარულია, იქ დიდია უსაფრთხოება და დიდია ღვთისგან მონიჭებული შემწეობა.
რადგან იგი არის სიკეთეთა დედა, იგი არის ფესვი და წყარო, იგი არის ომების გაუქმება და დავის გაქრობა. ამიტომაც, როცა ამას აჩვენებდა, დაურთო: „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (). რადგან როგორც განხეთქილება და დავა სიკვდილებს წარმოშობს, თანაც უდროო სიკვდილებს, ასევე სიყვარული და თანხმობა მშვიდობასა და ერთსულოვნებას წარმოშობს; ხოლო სადაც მშვიდობა და ერთსულოვნებაა, იქ სიცოცხლის საქმეები უშიშრად და ყოველგვარი უსაფრთხოებით არის. და რაღა საჭიროა ახლანდელზე ლაპარაკი? რადგან იგი ჩვენ ზეცას გვანიჭებს და გამოუთქმელ სიკეთეებსაც, და სათნოებათა დედოფალია. მაშ, ვიცით რა ეს, გულმოდგინედ ვესწრაფოთ მას, რათა ახლანდელი სიკეთეებითაც ვისარგებლოთ და მომავალსაც ყველანი მივემთხვიოთ.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
სათარგმნო შენიშვნები
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ მუხლისთვის კორპუსში არ მოიძებნა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩