„აჰა, ესერა, რაჲმე კეთილ, ანუ რამე შუენიერ, არამედ დამკჳდრებაჲ ძმათა ერთად?“ ().
1. ძმათა ერთსულოვნება და სიყვარულის კურთხევა
საგანთა შორის მრავალი კეთილია, მაგრამ საამოება არ ახლავს; სხვა რამეს კი, თავის მხრივ, სიამე აქვს, მაგრამ უმშვენიერესს მოკლებულია; ხოლო ორივეს ერთად შეყრა ადვილი საქმე სულაც არ არის. მაგრამ ამ ნათქვამში ორივე ეს ერთად შეიკრიბა: სიამეც და უმშვენიერესიც. რადგან ეს განსაკუთრებით სიყვარულს ახასიათებს: სარგებლობასთან ერთად მას სიადვილეც ახლავს და სიამეც. ამიტომ აქაც სწორედ სიყვარულს უგალობს. რადგან აქ უბრალოდ საცხოვრებლის გაზიარება არ იგულისხმება და არც ის, რომ ერთ პატარა სახლში იყვნენ შეკრულნი; არამედ ერთად დამკვიდრება — ანუ თანხმობითა და სიყვარულით ცხოვრება; სწორედ ეს აქცევს სულს ერთ სულად. შემდეგ, როცა თქვა, რომ ეს კეთილია და საამო, სიტყვას უფრო ნათელს ხდის: ნათქვამს მაგალითად წარმოაჩენს და სხეულებრივ ხატებს გვიდებს წინ, რომლებიც მსმენელს სურათს უფრო ცხადად წარმოუდგენენ. ხოლო რომელი ხატებია ეს, იხილე.
„ვითარცა ნელსაცხებელი თავსა ზედა, გარდამომავალი წუერთა ზედა, წუერთა ზედა აჰრონისთა, რომელი გარდამოვალნ სამჴართა ზედა სამოსლისა მისისათა.“ (). რადგან აარონი, როგორც მღვდელმთავარი, ამ ნელსაცხებლით იცხებოდა და ნელსაცხებელი მას ყოველი მხრიდან ეწვეთებოდა; ამ ცხების გამო მხილველთათვის მეტად მადლიანი, საამო და მიმზიდველი იყო. ამრიგად, ამბობს, როგორც ამ ნელსაცხებლით ცხებული აარონი იერით ბრწყინავს, პირისახით ნათელია, უხვი კეთილსურნელებით არის აღვსილი და მხილველთა თვალსაც ხიბლავს, ასევე ძმათა ეს ერთსულოვნებაც კეთილია. და როგორც ის სანახაობა არა მხოლოდ სანახავად არის მშვენიერი, არამედ თვალებსაც ატკბობს, ასევე ეს ერთსულოვნებაც სულში სიამეს დებს. „ვითარცა ცუარი გარდამომავალი აერმონით მთასა ზედა სიონსა:“ (). და სხვა ხატიც მოიყვანა, რომელსაც დიდი სიამე აქვს და მხილველს ტკბობას ანიჭებს. ეს ხატები უბრალოდ არ დაუსახავს: ტყვეობამდე ათი ტომი და ორი ტომი გაფანტულნი იყვნენ; ეს კი დიდი ურჯულოების მიზეზი გახდა და ისინი განხეთქილებებში, დავებსა და ომებში ჩააგდო. ამიტომ, რათა ეს აღარ განმეორდეს, ხალხს შეაგონებს და ურჩევს, აღარ გაიფანტოს, არამედ ერთად ცხოვრობდეს, შეერთებული იყოს, ერთ წინამძღოლსა და მეფეს ემორჩილებოდეს, და სიყვარული დასაწყისიდან დასასრულამდე მოედინებოდეს, როგორც ცვარი ყველაფერს მოედება. და სიყვარულს ნელსაცხებელსა და ცვარს ადარებს: ნელსაცხებლით კეთილსურნელების, ცვრით კი — მოსვენებისა და მზერით მიღებული სიამის წარმოჩენა სურს.
„რამეთუ მუნ ამცნო უფალმან კურთხევა“ (). სად — „მუნ“? ასეთ დამკვიდრებაში, ასეთ თანხმობაში, ასეთ ერთხმობაში, ასეთ ერთ კარავში თანაცხოვრებაში. რადგან კურთხევა სწორედ ეს არის, ისევე როგორც ამის საპირისპირო წყევლაა. ამიტომაც ვინმე ამას აქებს და ამბობს: „ძმათა მეგობრობა და მოყვასთა ერთსულოვნება და კაცი და ქალი, რომელნი ერთმანეთს შეეწევიან“ ()1. და სხვაც, ამ ერთობის სიმტკიცეზე დაფარულად მიანიშნებს და ამბობს: „უკეთუ დაწვნენ ორნი, განტფენ იგინი“ () და „საბელისმოდებული არა ადრე განსქდეს“ (). რადგან აქ სიამესაც და ძალასაც აჩვენებს და ცხადყოფს, რომ მშვიდად ყოფნისას დიდი იქნება სიამე, ხოლო მოქმედებისას დიდი იქნება ძალა.
და კვლავ: „ძმაჲ ძმისაჲ შემწე, ვითარცა ქალაქი ძლიერი“ (). და ქრისტეც ამბობს: „სადაცა იყვნენ ორნი გინა სამნი შეკრებულ სახელისა ჩემისათჳს, მუნ ვარ მე შორის მათსა“ (). ამ ერთობას თვით ბუნებაც მოითხოვს. ამიტომაც დასაბამიდან, როცა ღმერთი ადამიანს ქმნიდა, ამბობდა: „არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა“ (); და როცა ამ ცოცხალ არსებას ქმნიდა — ქალს ვგულისხმობ — საჭიროების ძალით იგი მამაკაცს შეუერთა და ამგვარად უამრავი გზით გვკრებს ერთმანეთისკენ. „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (). ეს კარგად დაურთო. რადგან სადაც სიყვარულია, იქ დიდია უსაფრთხოება და დიდია ღვთისგან მომავალი შეწევნა.
რადგან სიყვარული სიკეთეთა დედაა, იგი ფესვი და წყაროა, იგი ომების მოსპობაა და დავის გაქრობა. ამიტომაც, ამის საჩვენებლად, დაურთო: „და ცხორებაჲ უკუნისამდე“ (). რადგან როგორც განხეთქილება და დავა სიკვდილს წარმოშობს, თანაც უდროო სიკვდილს, ასევე სიყვარული და ერთხმობა მშვიდობასა და ერთსულოვნებას წარმოშობს; ხოლო სადაც მშვიდობა და ერთსულოვნებაა, იქ ცხოვრების საქმეები უშიშრად და სრული უსაფრთხოებით მიმდინარეობს. და რაღა საჭიროა ახლანდელზე ლაპარაკი? რადგან სიყვარული ჩვენ ზეცასაც გვანიჭებს და გამოუთქმელ სიკეთეებსაც; იგი სათნოებათა დედოფალია. მაშ, ვიცით რა ეს, ზედმიწევნით ვესწრაფოთ მას, რათა ახლანდელი სიკეთეებითაც ვისარგებლოთ და მომავალსაც ყველანი მივემთხვიოთ.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
სათარგმნო შენიშვნები
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ მუხლისთვის კორპუსში არ მოიძებნა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩