📋 სარჩევი
„მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი,“ ().
1. ჭეშმარიტი სიმშვიდე და მართალი სიმკაცრე
სხვაგან მხოლოდ წინაპართა ხსოვნის გამო ითხოვენ ხსნას; აქ კი სათნო საქმეებსაც ასახელებენ და ყოველივე სიკეთის მიზეზსაც — ლმობიერებას, თავმდაბლობასა და სიმშვიდეს, რითაც განსაკუთრებით მოსეც იყო საკვირველი. რადგან ამბობს: „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა“ (). მაგრამ ზოგი მწვალებელი მის ცხოვრებასა და ნათქვამს ეჭიდება და ამბობს: რას ამბობ? ნუთუ უმშვიდესი იყო ის, ვინც ეგვიპტელს ფეხი ჰკრა და მოკლა? ის, ვინც იუდეველები შინაური სისხლისღვრითა და ომებით აავსო? ის, ვინც ნათესავთა მკვლელობები ბრძანა? ის, ვინც ლოცვით მიწა გაყო, ზემოდან მეხები ჩამოიტანა, ზოგნი დანთქა, სხვები კი დაწვა? თუ ეს კაცი მშვიდი იყო, მაშ ვინღაა მრისხანე და სასტიკი? გაჩერდი, ზედმეტს ნუ ლაპარაკობ. რომ ის მშვიდი იყო და ყველა ადამიანზე უმშვიდესი, ამას ვამბობ და ამ თქმას არ განვეშორები; და თუ გსურთ, არა სხვა რამიდან, არამედ სწორედ ამ ნათქვამთაგანვე შევეცდები მისი სიმშვიდის ჩვენებას.
თუმცა შეიძლებოდა გვეთქვა ის, რაც მან დის გამო ღმერთს უთხრა, ის ვედრება, რომელიც ერისათვის აღავლინა, ყველა ის სამოციქულო და ცათა ღირსი სიტყვა, და ლმობიერება, რომლითაც ხალხს ესაუბრებოდა. შეიძლებოდა ესეც გვეთქვა და ამაზე ბევრად მეტი სხვაც ჩამოგვეთვალა; მაგრამ, თუ გსურთ, ამას გვერდს ავუვლით და მოდი, თვით მტრების მიერ წინათ ნათქვამთაგან ვაჩვენოთ, რომ უმშვიდესი იყო — სწორედ იმ საქმეებიდან, რომელთა გამო ზოგნი მას მძიმე, სასტიკ და მრისხანე კაცად მიიჩნევენ. მაშ, როგორ ვაჩვენებთ ამას? თუ ჯერ გავარჩევთ და განვსაზღვრავთ, რა არის სიმშვიდე და რა არის სიმკაცრე. რადგან არც დარტყმაა თავისთავად სიმკაცრე და არც დაზოგვაა სიმშვიდე; არამედ მშვიდი ის არის, ვისაც შეუძლია თავის მიმართ ჩადენილი შეცოდებების ატანა, ვინც ჩაგრულებს იცავს და შეურაცხყოფილთათვის მხურვალე შურისმგებელი ხდება; ხოლო ვინც ასეთი არ არის, დუნეა, მძინარეა და მკვდარზე არაფრით უკეთეს მდგომარეობაში არ იმყოფება — არც მშვიდია და არც ლმობიერი. ჩაგრულთა უგულებელყოფა, მათ გამო ტკივილის არქონა და მათი შეურაცხმყოფლების მიმართ არ განრისხება სათნოებისა კი არა, ბოროტების ნიშანია; მაშასადამე, ეს სიმშვიდე კი არა, დუნეობაა. ამიტომ სწორედ ეს აჩვენებს მის სიმშვიდეს: იგი იმდენად მხურვალე იყო, რომ როცა სხვებს ხედავდა ჩაგრულებად, წინ იჭრებოდა და სიმართლისათვის აღშფოთებას ვერ იკავებდა; ხოლო როცა თვითონ იტანჯებოდა, არც თავს იცავდა და არც შურისგებას ეძებდა, არამედ განუწყვეტლივ სიბრძნისმოყვარეობით ითმენდა. ხოლო თუ იგი სასტიკი და მრისხანე იყო, მაშინ ის, ვინც სხვების გამო ასე დუღდა და ხურდებოდა, საკუთარ საქმეში დუმილს არ იკადრებდა, არამედ მაშინ გაცილებით უფრო გამძვინვარდებოდა. რადგან იცით, რომ საკუთარის გამო უფრო მეტად გვტკივა, ვიდრე სხვისის გამო. ის კი, როცა სხვები ცუდს განიცდიდნენ, არანაკლებ იცავდა მათ, ვინც იტანჯებოდნენ; ხოლო მის მიმართ ჩადენილ შეცოდებებს დიდი მოთმინებით გვერდს უვლიდა, ორივე შემთხვევაში უმაღლესი იყო: ერთით ბოროტების სიძულვილს აჩვენებდა, მეორით კი სულგრძელებას.
მაგრამ რა უნდა გაეკეთებინა, მითხარი? თვალი უნდა დაეხუჭა წარმოშობილ უსამართლობაზე და ბოროტებაზე, რომელიც მთელ ხალხში ვრცელდებოდა? მაგრამ ეს არც ხალხის წინამძღოლის საქმე იქნებოდა და არც სულგრძელისა და უბოროტო კაცისა, არამედ დუნისა და მოდუნებულისა. შენ ექიმს არ ადანაშაულებ, როცა იგი მთელ სხეულში მიმავალ ჩირქოვან ხრწნას კვეთით წინასწარ აკავებს; მას კი უმკაცრესს უწოდებ, ვინც მოისურვა, ჩირქოვან ხრწნაზე ბევრად უფრო საშიში სნეულება, რომელიც მთელ ხალხში იღვრებოდა, უფრო მკაცრი დარტყმით შეეჩერებინა? მაგრამ ეს უგუნური მსაჯულის საქმეა. რადგან ასეთი დიდი ხალხის მფარველს, რომელიც ასე მაგარ, უხეშ და მოუთოკავ ერს მიუძღოდა, თავიდანვე უნდა შეეკავებინა და კარიბჭიდანვე აღეკვეთა, რათა საშინელება უფრო შორს არ წასულიყო. მაგრამ, ამბობს, დათანი და აბირონი ჩაძირა. რას ამბობ? ნუთუ საჭირო იყო, თვალი დაეხუჭა მღვდელობის გათელვაზე, ღვთის რჯულების დამხობაზე, ყოველივეს შემაკავებელი საყრდენის დაშლაზე — ვგულისხმობ მღვდელობის ღირსებას — და ყველათვის ფეხით გასავლელი გაეხადა მიუწვდომელი სიწმინდეები, მათ მიმართ დაუდევრობით მსურველთათვის გზა გაეხსნა წმინდა ზღუდეების დასათრგუნავად, და ყველაფერი თავდაყირა დამდგარიყო?
მაგრამ სწორედ ეს არ იქნებოდა სიმშვიდე, არამედ არაადამიანობა და სისასტიკე: ასეთი დიდი ბოროტების ზრდისთვის თვალის დახუჭვა და ორასის დაზოგვით ასეთი უთვალავი ხალხის დაღუპვა. მითხარი, როცა მან ნათესავების დახოცვა ბრძანა, რა უნდა გაკეთებულიყო, როცა ღმერთი განრისხებული იყო, უკეთურება იზრდებოდა და არავინ იყო ისეთი, ვინც შეძლებდა მათ მისი რისხვისგან გამოტაცებას? უნდა დაეშვა, რომ ზეციდან მომავალი დარტყმა ყველა ტომს დასცემოდა, მოდგმა საყოველთაო დაღუპვისთვის გადაეცა და სასჯელთან ერთად ცოდვაც უკურნებლად ქცეული დაენახა? თუ მცირეთა სხეულების სასჯელითა და მოკვდინებით ცოდვა მოესპო, რისხვა შეეჩერებინა და ღმერთი მოწყალე გაეხადა მათ მიმართ, ვინც ასეთ რამეებს სცოდავდა? თუ მართლის საქმეებს ასე გამოიკვლევ, განსაკუთრებით აქედან დაინახავ, რომ იგი უმშვიდესი იყო.
2. დავითის მოშურნეობა და ტაძრის ძიება
მაგრამ ეს ყოველივე ნათქვამიდან სწავლას მოწყურებულებს მივანდოთ გამოსარკვევად, რათა ხელთ არსებული საქმის გვერდითი ნაწილი მთავარზე დიდი არ გავხადოთ, და წინამდებარე საკითხს მივუბრუნდეთ. რა იყო წინამდებარე საკითხი? „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი, ვითარ-იგი ეფუცა უფალსა და აღუთქუა ღმერთსა იაკობისსა:“ (). როცა სიმშვიდეზე საუბარი დაისახა, მან გვერდი აუარა საულის ამბებს, ძმების ამბებს, იონათანის ამბებს, იმ მოთმინებას ჯარისკაცის მიმართ, რომელმაც მას ურიცხვი შეურაცხყოფა მოახვია თავს, და ამაზე კიდევ მრავალ სხვა შემთხვევას; სიტყვა კი სხვა თავზე გადაიტანა, რომელიც ყველაზე მეტად დიდი მოშურნეობის საგანი იყო. რისთვის აკეთებს ამას? ორი მიზეზის გამო: ერთი მხრივ იმიტომ, რომ ღმერთისთვის ეს განსაკუთრებით სათნოა; ამბობს: „ვის მივხედო, თუ არა მშვიდსა და წყნარსა და სიტყუათა ჩემთაგან მძრწოლარესა?“ ()1. მეორე მხრივ კი იმიტომ, რომ სწორედ ეს იყო ყველაზე გადაუდებელი: ტაძრის აღდგენა, ქალაქის აშენება და ძველი ცხოვრების წესის დაბრუნება; ამიტომ სიტყვას უმეტესად აქეთ მიაჩქარებს, ერთს, როგორც ცხადსა და ყველასგან აღიარებულს, გვერდით ტოვებს, ხოლო ყველასთვის აშკარას, სიმშვიდის საქმეს, რომელიც წინამდებარე საკითხისთვის ყველაზე მეტად სჭირდებოდა, შუაში გამოიტანს.
რის ნახვას ისწრაფოდნენ? ტაძრის აღდგენასა და ძველი სიწმინდის დაბრუნებას. ამიტომ, რადგან დავითმა ყველაზე მეტად სწორედ ამაში გამოიბრწყინა, ფსალმუნმგალობელი ღმერთს ტაძრის აშენებას თითქოს დავითის გულმოდგინების საზღაურად სთხოვს და ამბობს: „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი, ვითარ-იგი ეფუცა უფალსა და აღუთქუა ღმერთსა იაკობისსა:“ () „უკუეთუ შევიდე მე საყოფელსა სახლისა ჩემისასა, ანუ თუ აღვჴდე სარეცელსა ცხედრისა ჩემისასა,“ () „უკუეთუ ვსცე ძილი თუალთა ჩემთა და რული წამწამთა ჩემთა და განსუენებაჲ საფეთქელთა ჩემთა“ ()2 „ვიდრემდის ვპოო მე ადგილი უფლისაჲ და საყოფელი ღმრთისა იაკობისი.“ (). და ეს შენთან რა კავშირშია? იმიტომ, ამბობს, რომ მისი შთამომავალი ვარ; და რადგან შენ, რომელმაც მისი გულმოდგინება მოიწონე, თქვი, რომ მის მოდგმასა და სამეფოს დაამყარებდი, ამიტომ ახლა ამ აღთქმების შესრულებას ვითხოვთ. და არ უთქვამს: „ვიდრე ავაშენებ“ (რადგან ეს მას ნებადართული არ ჰქონდა), არამედ: „ვიდრემდის ვპოო მე ადგილი უფლისაჲ და საყოფელი ღმრთისა იაკობისი.“ (). შემდეგ ამშენებელს გვერდს უვლის, ხოლო დამპირებელს შუაში აყენებს, რათა გაიგო, რა დიდი სიკეთეა სწორი განზრახვა და როგორ სჩვევია ღმერთს ჯილდოს ყოველთვის არჩევანის მიხედვით განსაზღვრა; სწორედ ამიტომ მას უფრო იხსენებს, რადგან თვითონვე უფრო მეტად არის მშენებელი, ვიდრე მისი ძე. რადგან ერთმა აღთქმა დადო, მეორეს კი ებრძანა.
იხილე მისი მზადყოფნაც. ის ამბობს, რომ არა მხოლოდ სახლში არ შევიდოდა და არც საწოლზე ავიდოდა, არამედ ბუნებრივი საჭიროებიდან მომდინარე რამეებითაც კი თავისუფლად არ ისარგებლებდა, სანამ ამას არ მიაღწევდა: „ვიდრემდის ვპოო მე ადგილი უფლისაჲ და საყოფელი ღმრთისა იაკობისი.“ (). ამის საპირისპიროს გამო კი თვით ისინი მხილებულნი იყვნენ ღმერთისგან, რომელიც ამბობდა: „თქუენ სახლობთ მოჭედილ სახლებში, ჩემი სახლი კი უდაბურია“ ()3. „ვიდრემდის ვპოო მე ადგილი უფლისაჲ და საყოფელი ღმრთისა იაკობისი.“ (). კვლავ იხილე აქედანაც მისი გულმოდგინება და მზრუნველობით აღსავსე სული. მეფე ამბობს: „ვიდრემდის ვპოო მე ადგილი უფლისაჲ და საყოფელი ღმრთისა იაკობისი.“ (), ის, ვინც ყოველივეს ფლობს. რადგან მას უბრალოდ აშენება კი არ სურდა, არამედ ყველაზე შესაფერის ადგილას, რომელიც ტაძარს მეტად შეჰფეროდა, და ძიებაც სჭირდებოდა; ამგვარად იყო იგი სულით მღვიძარე. „ესერა, გუესმა ესე ევფრათას, და ვპოეთ იგი ველსა მას მაღნართასა.“ (). ახლა ძველ ამბებს მოგვითხრობს და აჩვენებს, რომ კიდობანი ადრეც დიდხანს მიმოდიოდა, ადგილიდან ადგილს იცვლიდა; ამიტომ ამბობს: „ესერა, გუესმა ესე ევფრათას“ (), ანუ ეს ჩვენმა მამებმა გვიამბეს, ეს სმენით გვაქვს შემონახული, რომ მაშინაც, როცა ყველგან, ველებსა და მინდვრებში მიმოდიოდა, ამის შემდეგ დამკვიდრდა; ესვე მოხდეს ახლაც. ევფრათად აქ იუდას ტომს უწოდებს, რომელშიც იგი დიდი ხნის მიმოსვლის შემდეგ იქნა შეტანილი. „შევიდეთ საყოფელთა მისთა, თაყუანის-ვსცეთ ადგილსა, სადა დადგეს ფერჴნი მისნი.“ (). ხედავ, როგორი სიმძიმით იყენებს სიტყვას მსმენელთა დიდი უგრძნობელობის გამო, როცა ღვთის საყოფელებზე, ფეხებსა და იმ ადგილზე საუბრობს, სადაც ფეხები დადგა? ამ ყველაფრით კი კიდობნის ადგილს გულისხმობს, რადგან იქიდან მოდიოდა საკრძალავი ხმები იუდეველთა საქმეების შესახებ, რომლებიც ბუნდოვანს ხსნიდა და მომავალს წინასწარ აუწყებდა.
„აღდეგ, უფალო, განსასუენებელად შენდა, შენ და კიდობანი სიწმიდისა შენისა;“ (). სხვამ ასე თქვა. „შენი ძლიერებისა.“ სხვა კი ამბობს: „შენი ძალაუფლებისა“; ორივე ჭეშმარიტია. რადგან სიწმინდეც იქიდან ეძლეოდათ, და ზედ დადებული წერილებიც სიწმინდისა და ძლიერების მომტანი იყო.
3. სიონის აღთქმები და მორჩილების პირობა
ამიტომ კარგად თქვა ასე: ღმერთმა ხომ მისით დიდი ძალა აჩვენა, ერთხელაც, ორჯერაც და მრავალგზისაც; მაგალითად, როცა იგი აზოტელებმა წაიღეს, როცა კერპები დაამხო, როცა მისი წამღებნი გვემა, როცა მისი დაბრუნების შემდეგ წყლული შეაჩერა, და სხვა საქმეებითაც, რომელთაც იქ აღასრულებდა, საკუთარ ძალას წარმოაჩენდა. რას ნიშნავს: „აღდეგ, უფალო, განსასუენებელად შენდა, შენ და კიდობანი სიწმიდისა შენისა;“ ()? „შეგვაჩერე ჩვენ, მოხეტიალენი, - ამბობს იგი, - და კიდობანი, აქეთ-იქით ტარებული; ბოლოს და ბოლოს, თუნდაც გვიან, დაასვენე იგი“. „მღდელთა შენთა შეიმოსონ სიმართლე,“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „შეიმოსნენ“. კიდევ სხვა ამბობს: „შეიმოსონ“, რაც ყველაზე უფრო ნათელია; რადგან ეს მლოცველისა და სათნოების მოპოვების მთხოვნელის სიტყვაა, და არა წინასწარმეტყველისა. „სიმართლეს“ კი აქ სიწმინდეს, მღვდელობას, ღვთისმსახურებას, მსხვერპლებს, შესაწირავებს და ამათთან ერთად ზედმიწევნით ცხოვრებას უწოდებს, რადგან სწორედ ეს უნდა მოეთხოვებოდეს განსაკუთრებით მღვდლებს. „და წმიდანი შენნი იხარებდენ.“ () - როცა ეს მოხდება. ხედავ, რომ იგი არ ითხოვს ქალაქის აშენებას, არც სანოვაგის სიუხვეს, არც სხვა კეთილდღეობას, არამედ ტაძრის კეთილშვენიერებას, კიდობნის დამკვიდრებას, მღვდელთა სისავსეს, სიწმინდეს, ღვთისმსახურებასა და მღვდელობას.
შემდეგ, რადგან ეს ითხოვეს, თვითონ კი მრავალი ცოდვის გამო ბრალეულნი იყვნენ, კვლავ წინაპარს მიმართავს და ამბობს: „დავითისთჳს, მონისა შენისა, ნუ გარემიიქცევ პირსა შენსა ცხებულისაგან შენისა.“ (). რას ნიშნავს: „დავითისთჳს, მონისა შენისა“ ()? „არა მხოლოდ მისი სათნოების გამო, - ამბობს, - არც იმის გამო, რომ ტაძრის აღსამართავად ასეთი მოშურნეობა გამოიჩინა, არამედ იმიტომაც, რომ მასთან აღთქმის პირობები დადე“. „დავითისთჳს, მონისა შენისა, ნუ გარემიიქცევ პირსა შენსა ცხებულისაგან შენისა.“ () ვისზე ამბობს ამას? იმ მაშინ ცხებულზე, ხალხის წინამძღოლსა და მასზე მდგომ მთავარზე. „ეფუცა უფალი დავითს ჭეშმარიტებითა და არა შეურაცხ-ყოს იგი ნაყოფისაგან მუცლისა შენისა დავსუა საყდართა შენთა.“ (). რადგან მან უკვე ახსენა დავითი, იმ კაცის სათნოება, ტაძრის მიმართ მისი მოშურნეობა, ძველი ამბებიც მოჰყვა და მისი უწინდელი ცხოვრების საფუძველზე ითხოვა შეწყალება; ახლა კი იმას წამოაყენებს, რაც უდიდეს ძალას ფლობს: ღვთის აღთქმის პირობებს კითხულობს. რომელია ეს პირობები? „ნაყოფისაგან მუცლისა შენისა დავსუა საყდართა შენთა“ (). მაგრამ პირობები უბრალოდ კი არ დაიდო, არამედ გარკვეული განსაზღვრებით. რა იყო ეს განსაზღვრება? მოისმინე, რადგან ამატებს: „და-თუ-იმარხონ შვილთა შენთა შჯული ჩემი და წამებანი ჩემნი ესე, რომელ ვასწავლნე მათ, და ნაშობნი მათნი დასხდენ უკუნისამდე საყდართა შენთა.“ (). ღმერთმა, როცა ეს პირობები დაადგინა, მათ ხელში წერილი ჩააბარა; ისინიც კვლავ ამბობდნენ: „ყოველი, რაოდენი თქუა უფალმან, ვყოთ და ვისმინოთ.“ ().
შემდეგ, როცა ხედავს, რომ ერთმა მხარემ პირობები დაარღვია, სიტყვას ადგილთან მიმართავს, ყოველი მხრიდან აღძრავს შემავედრებელ სიტყვებს და ამბობს: „რამეთუ გამოირჩია ღმერთმან სიონი და სათნო-იყო სამკჳდრებელად თჳსა:“ () „ესე არს განსასუენებელი ჩემი უკუნითი უკუნისამდე, ამას დავემკჳდრო, რამეთუ მთნავს ესე.“ (). ესე იგი: ადგილი ადამიანმა კი არ აირჩია, არამედ ღმერთმა განაჩინა იგი, მათი უძლურებისადმი გარდამომავალმა. ამრიგად, რასაც ამბობს, ასეთია: „ვინც აირჩიე, ვინც გამოირჩიე, ვისაც განაჩინე და ვინც გამოსადეგად სცან, არ დაუშვა, რომ დაიშალოს და დაიღუპოს“. რადგან ამას ამბობდი: „ამას დავემკჳდრო“ (). მაგრამ ეს იმ პირობებთან ერთად ითქმებოდა. რომელ პირობებთან? „და-თუ-იმარხონ შვილთა შენთა შჯული ჩემი“ (). „ნადირნი მისნი კურთხევით ვაკურთხნე“ (). სხვა მთარგმნელი ამბობს: „მის საზრდოს“. „ნადირს“ იგი სანოვაგის სიუხვესა და ნაყოფიერ წელიწადს უწოდებს, და ლოცულობს, რომ ყოველივე მათთვის თითქოს წყაროებიდან მოედინებოდეს.
ძველად იუდეველებს ასეთი ცხოვრება ჰქონდათ: ბუნებრივ საჭიროებათა სიმძიმეს ვერ გრძნობდნენ, თუკი ღმერთი მოწყალედ ჰყავდათ; მათთან არც პურის ნაკლებობა იყო, არც შიმშილი ან ჟამი, არც უდროო სიკვდილი, არც სხვა რამ ამგვარი, რაც ჩვეულებრივ ადამიანებს ემართებათ, არამედ ყოველივე მათთვის თითქოს წყაროებიდან მოედინებოდა, რადგან ღვთის ხელი ადამიანურ საქმეთა უძლურებას ასწორებდა. ამას ამბობს აქ: „შენ აღუთქვი, რომ მის ნადირს აკურთხებ“, ესე იგი, დიდი უსაფრთხოებით მისცემ საჭირო საგანთა სიუხვეს. „გლახაკნი მისნი განვაძღნე პურითა. მღდელთა მისთა შევმოსო ცხორებაჲ, და წმიდანი მისნი სიხარულით იხარებდენ. მუნ აღმოუცენო რქაჲ დავითს და განუმზადო სანთელი ცხებულსა ჩემსა. მტერთა მისთა შევმოსო სირცხჳლი, ხოლო მის ზედა აღყვავნეს სიწმიდე ჩემი.“ (). ხედავ, ყოველმხრივ შეკრულ კეთილდღეობას: იმას, რომ აუცილებელთაგან არაფერი აკლდეთ; იმას, რომ მღვდლები უსაფრთხოებაში იყვნენ; იმას, რომ ხალხი სიხარულში იყოს; და იმას, რომ მეფე ძალაში იყოს.
რადგან „სანთელს“ აქ ან მეფეს უწოდებს, ან შეწევნას, ან ცხონებას, ან ნათელს; ამათთან ერთად კი კეთილდღეობის უდიდეს სახესაც. რომელს? ის, რომ მტრები სირცხვილით იფარებოდნენ და არავინ ყოფილიყო ამ სიკეთეთა დამაზიანებელი. და მან უბრალოდ დაღუპვა კი არ თქვა, არამედ სირცხვილი, რადგან სურს, რომ ისინი ცოცხლადვე იფარებოდნენ, იძირებოდნენ და იმით, რასაც იტანენ, ამ ერის ძალასა და კეთილდღეობას მოწმობდნენ. „ხოლო მის ზედა აღყვავნეს სიწმიდე ჩემი.“ (). რას ნიშნავს: „ხოლო მის ზედა“? ხალხზე. „სიწმინდე“ ერთმა მთარგმნელმა „რქად“ თქვა; სხვამ - „მის გამოყოფილ წილად“; კიდევ სხვამ - „მისთვის გამოყოფილად“. მაშ, რას ნიშნავს ნათქვამი? მე ვფიქრობ, იგი კეთილწარმატებას, უსაფრთხოებას, ძალასა და სამეფოს გულისხმობს. „რაც თავიდანვე გამოვუყავი მას, - ამბობს, - ესენი აყვავებულნი, აღმოცენებულნი დარჩებიან, არ დაჭკნებიან და არ დაეცემიან; მაგრამ ეს ყოველივე მაშინ იქნება, თუ წინათ თქმული განსაზღვრება ძალაში დარჩება“. რომელ განსაზღვრებაზეა საუბარი? „და-თუ-იმარხონ შვილთა შენთა შჯული ჩემი“ ().
რადგან მხოლოდ ღვთის დაპირებები არ გვანიჭებს სიკეთეებს, თუ ჩვენც ჩვენი მხრივ არ გავაკეთებთ საჭიროს; და არც ის არის საჭირო, რომ მათზე მიყრდნობილნი მოვეშვათ და უქმად დავწვეთ. რადგან ბევრ სიკეთესაც, რომელთაც ღმერთი დაჰპირდა, არ აღასრულებს, როცა დაპირებათა მიმღებნი უღირსებად აღმოჩნდებიან; ასევე იმ ბოროტებათაგანაც, რომელთაც დაემუქრა, საქმეში არ მოიყვანს, თუ მისი განმარისხებელნი შემდეგ შეიცვლებიან და რისხვას აიცილებენ. ამიტომ, ეს რომ ვიცით, ნურც დაპირებათა გამო ვიზარმაცებთ, რათა არ დავეცეთ, ნურც მუქარათა გამო წარვიკვეთთ სასოს, არამედ შევიცვალოთ. რადგან ასე შევძლებთ მომავალ სიკეთეებს მივაღწიოთ.
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
სათარგმნო შენიშვნები
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩