შესავალი 1 ტიმოთეს ეპისტოლისადმი.
1.
მოციქულის მოწაფეთაგან ერთი ტიმოთეც იყო. და ლუკაც მოწმობს, რომ იგი საკვირველი ჭაბუკი იყო, „რომელი იწამებოდა ლუსტრელთაგან და იკონიელთა ძმათა“ (); იგი ერთდროულად მოწაფეც გახდა და მოძღვარიც; და იმდენად ფრიად გონიერი იყო, რომ, როცა უსმენდა პავლეს, რომელიც წინადაცვეთის გარეშე ქადაგებდა, და შეიტყო, რომ ამის გამო პავლე პეტრესაც წინ აღუდგა, აირჩია არა მარტო არ ექადაგა საწინააღმდეგო, არამედ თავადაც განეცადა ეს; რამეთუ, როგორც წერილი ამბობს, „წინა-დასცჳთა მას“ () ასეთ ასაკში; და ამგვარად პავლემ მას მთელი განგებულება მიანდო. ამრიგად, პავლეს მისდამი მხურვალე სწრაფვაც საკმარისი იყო იმის საჩვენებლად, თუ როგორი კაცი იყო იგი. რამეთუ სხვაგანაც მას უმოწმებს, როცა წერს და ამბობს: „ხოლო გამოცდილებაჲ იგი მისი იცით, რამეთუ ვითარცა მამასა შვილმან, ეგრე ჰმონა ჩემ თანა სახარებასა მას“ (); და კორინთელებსაც კვლავ სწერს და ამბობს: „მივავლინე თქუენდა ტიმოთე, რომელ არს შვილი ჩემი საყუარელი და სარწმუნოჲ უფლისა მიერ“ (); და კვლავ: „ნუუკუე ვინმე შეურაცხ-ყოს იგი“ (); რამეთუ „საქმესა უფლისასა იქმს, ვითარცა-ესე მე“ (). ებრაელებსაც როცა სწერდა, ამბობდა: „იცით ტიმოთე, ძმაჲ ჩუენი, რომელ განტევებულ არს“ ()1; და ყოველი მხრიდან იპოვიდა კაცი მისდამი დიდ სიყვარულს. ახლახან მომხდარი სასწაულებიც მის კადნიერებას აჩვენებს.
ხოლო თუ ვინმე გამოიკვლევს, მაინც რატომ სწერს მარტო ტიტესა და ტიმოთეს, თუმცა სილაც ღირსეულთა შორის იყო და ლუკაც ასევე, — ამის დასტურად თვითონვე წერს და ამბობს. „ლუკა მარტოჲ არს ჩემ თანა“ ()2; კლემენტეც ერთ-ერთი იყო მასთან მყოფთაგან, რამეთუ მის შესახებაც ამბობს: „კლემენტოსითურთ, და სხუათა მათ თანა-შემწეთა ჩემთა“ (); მაშ, რის გამო სწერს მარტო ტიტესა და ტიმოთეს? იმიტომ, რომ ამათთვის უკვე ეკლესიები ჩაებარებინა, ხოლო იმათ ჯერ კიდევ თავისთან ატარებდა; ესენი კი გარკვეულ, ცხად ადგილებში განაწესა. რადგან მისი სათნოების გარდამეტება იმდენად დიდი იყო, რომ სიჭაბუკე მას ვერაფერში დააბრკოლებდა. ამიტომაც წერს და ამბობს: „ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ“ (). [და კვლავ ამბობს:] „ჭაბუკთა –ვითარცა დათა“ (). რამეთუ როცა სათნოება არის, ყველაფერი ზედმეტია და ვერაფერი გახდება დაბრკოლება. მართლაც, ეპისკოპოსებზე მსჯელობისას და მათ შესახებ მრავლის თქმის შემდეგ, იგი არსად ამაზუსტებს ასაკს. ხოლო თუ წერილში ამბობს: „შვილნიმცა უსხენ დამორჩილებულნი“ () და „ერთის ცოლის ქმარ“ (), ამას კი არ ამბობს, თითქოს შვილებისა და ცოლის ყოლაც აუცილებელი იყოს, არამედ ამბობს, რომ, თუ ოდესმე საეროთაგან ვინმეს მოყვანა მოხდებოდა, ისეთნი იყვნენ, რომ იცოდნენ როგორც სახლის, ისე შვილებისა და ყოველივე დანარჩენის წინამძღვრობა.
რადგან თუ საერო ადამიანიც იყოს და არც ამ საქმეებში აღმოჩენილა გამოსადეგი, როგორ მიენდობოდა მას ეკლესიაზე ზრუნვა? მაგრამ რის გამო სწერდა, ამბობს იგი, მოწაფეს, რომელიც უკვე სწავლებისათვის იყო განწესებული? განა ჯერ იგი სრულად მომზადებული არ უნდა ყოფილიყო და შემდეგ გაგზავნილიყო? მაგრამ მას სჭირდებოდა სწავლება არა ისეთი, როგორიც მოწაფეებს სჭირდებათ, არამედ ისეთი, რომელიც მოძღვარს შეჰფერის. მაშ, იხილე, მთელი ეპისტოლის განმავლობაში როგორ აძლევს მას მოძღვრისათვის შესაფერის სწავლებას. და დაუყოვნებლივ, შესავლიდანვე, არ უთქვამს: „რომ ყურადღება არ მიაქციო მათ, ვინც სხვა რამეს ასწავლიან“, არამედ რა? „რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ ().
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.