2 Thessalonians 1:2

„პავლე და სილოანე და ტიმოთე ეკლესიასა თესალონიკელთასა ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და უფლისა იესუ ქრისტესა: მადლი თქუენდა და მშჳდობაჲ ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და უფლისა იესუ ქრისტესა." (2 თეს 1:1–2).

1. მადლი, რწმენის ზრდა და სიყვარული

ადამიანთა უმრავლესობა ყველაფერს აკეთებს და ხერხსაც იგონებს, რათა მთავრებთანაც და საკუთარ თავზე აღმატებულებთანაც რაიმე მადლი მოიპოვოს; ამას დიდ საქმედ მიიჩნევენ და თავს ნეტარად თვლიან, თუ საწადელს მიაღწევენ. ხოლო თუ ადამიანებთან მადლის მიღება ასეთი დიდი რამ არის, ღმერთთან მადლის პოვნა რამდენად დიდი იქნება? ამიტომაც პავლე ყოველთვის სწორედ მადლს აყენებს თავისი წერილის დასაწყისში და მასვე გამოითხოვს მათთვის, რადგან იცის: თუ მადლი იქნება, შემდგომ აღარაფერი დარჩება სამწუხარო, არამედ რაც კი მძიმე იქნება, ყოველივე განიხსნება. და რომ გაიგოთ: იოსები მონა იყო, ახალგაზრდა, გამოუცდელი, მოუმზადებელი; უეცრად მთელი სახლის...

...იყო ლოცვა და არა უბრალოდ მეგობრობის ნიშანი. ამით იწყებდა და ამითვე ამთავრებდა; ნათქვამს ორივე მხრიდან დიდი ზღუდეებით შემოღობავდა, მტკიცე საძირკვლებს დებდა და დასასრულსაც მტკიცეს მოაყოლებდა. ამბობს: „მადლი თქუენდა და მშჳდობაჲ“ (2 თეს 1:2); და კვლავ: „მადლი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი თქუენ ყოველთა თანა.“ (2 თეს 3:18). „ამინ.“ (2 თეს 3:18). ეს უფალმაც აღუთქვა მოწაფეებს, როცა თქვა: „და აჰა ესერა მე თქუენ თანა ვარ ყოველთა დღეთა და ვიდრე აღსასრულადმდე სოფლისა.“ (მათ 28:20). მაგრამ ეს მაშინ ხდება, როცა ჩვენ გვსურს; რადგან იგი ყველა შემთხვევაში არ იქნება ჩვენთან, თუ თავადვე გავშორდებით. ამბობს: „მე თქუენ თანა ვარ ყოველთა დღეთა“ (მათ 28:20). მაშ, ნუ განვდევნით მადლს....