ასევე ამ მართალსაც, თუ ღვთისმოყვარე არ იქნებოდა, ბუნებრივი იქნებოდა ამაზეც ეფიქრა: აი, მამამ, ჩემდამი სიყვარულის გამო, სამშობლო მიატოვა, ძველი ჩვეულებები დაივიწყა და, ყველაფრის გადალახვით, იგი აქამდეც კი მოვიდა და, თითქმის შეიძლება ითქვას, ჩემს გამო უცხო მიწაზე მოკვდა; მე კი, მისი სიკვდილის შემდეგაც, არ ვცდილობ იმავეთი გადავუხადო, არამედ ვშორდები, ნათესავებთან ერთად მამის საფლავსაც ვტოვებ? მაგრამ ვერაფერმა ასეთმა ვერ შეაჩერა მისი განზრახვა; ღვთისადმი სიყვარულმა გააკეთა ის, რომ ყველაფერი მსუბუქად და ადვილად ეჩვენა. მართლაც, თუ ის ადამიანურ მოსაზრებებს დაეყრდნობოდა, შეიძლებოდა ესეც ეფიქრა: მე უკვე ასეთ ასაკში ვარ და ღრმა სიბერეს ვუახლოვდები: სად წავიდე? ძმაც არ წამოვიყვანე, არცერთი ნათესავი არ მყავს ჩემთან, ყველა ერთი სისხლისგან განვეყენე: როგორ წავიდე მარტოდმარტო, უცხო მხარეში, სადაც არც ის ვიცი, სად მთავრდება ჩემი მოგზაურობა? და რა მოხდება, თუ გზად მომიხდა სიკვდილი, რა სარგებელი იქნება ამ ყველაფრისგან? ვინ დამარხავს მე, მოხუცს, უცხოელს, უნათესავოს, უსახლკაროს? ჩემი ცოლი თუ მეზობლებს შეავედრებს, რაიმე თანალმობა გამოიჩინონ და დაფარონ...
Genesis 12:2
1. Now the LORD had said unto Abram, Get thee out of thy country, and from thy kindred, and from thy father's house, unto a land that I will shew thee:2. And I will make of thee a great nation, and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing:3. And I will bless them that bless thee, and curse him that curseth thee: and in thee shall all families of the earth be blessed.
Genesis თავი 12