Genesis 37:10

სწორედ ამ ვნებამ — შურმა — თავიდანვე კაინი ძმის მკვლელობამდე მიიყვანა. როგორც იოსების ძმებმა, მამის სიყვარულის გამო, სიძულვილი შეიპყრეს, ბოროტი განზრახეს და ყოველდღე მისი მოკვლისთვის მზად იყვნენ, ასევე კაინმა, ძმის ძღვენი რომ ღვთისთვის უფრო სათნო იყო მისაზე, ძმის მოკვლა გადაწყვიტა და ეუბნება: „განვიდეთ ზოგად ველად" (დაბ 4:8). ხედავ, რომ ესეც — აბელი — არანაირი ეჭვის გარეშე, ყველაფერში ძმას ენდობა და მიჰყვება, და ყოველგვარი მოლოდინის გარეშე დანაშაულებრივი ხელის მსხვერპლი ხდება. ასევე საკვირველი იოსებიც, ძმების ბოროტი განზრახვას რომ ვერ ამჩნევდა, მათთან ძმურად ექცეოდა და თავის სიზმრებს უამბობდა, რომლებშიც ღმერთი მისი მომავალ სიდიადეს და ძმების მისადმი დამორჩილებას აცხადებდა. „ჩუენებაჲ იხილა იოსებ, — ამბობს წერილი, — და უთხრა ძმათა თჳსთა. და ჰრქუა: იხილეთ ჩუენებაჲ ესე, რომელი მეჩუენა. მეგონა მე, ვითარმედ თქუენ ჰკრევდით მჭელეულსა შორის ველსა და აღდგა მჭელეული ჩემი და აღემართა. და მოიქცეს მჭელეულნი თქუენნი და თაყუანის-სცეს მჭელეულსა ჩემსა. ჰრქუეს მას ძმათა თჳსთა: აწ მეფობით ნუ მეფობდი-ა ჩუენ ზედა,...

...დე ამ მოხუცს, უკვე მოხუცებულ ადამიანს, პატრიარქს, თაყვანისცემით რომ გამოხატავს იოსებისადმი პატივისცემას და თავად საქმით ახლა აჩვენებს სიზმრის აღსრულებას. როცა იოსებმა თავისი სიზმარი მოუთხრო, მან თქვა, ამბობს წერილი: „მო-მე-ვიდეთა მოსლვით მე და დედაჲ შენი და ძმანი შენნი თაყუანის-ცემად შენდა ქუეყანასა ზედა?" (დაბ 37:10). მაგრამ, შესაძლოა, ვინმე იტყვის: როგორ აღსრულდა სიზმარი, როცა იოსების დედა ადრე გარდაიცვალა და ძეს არ თაყვანისცა? მაგრამ წერილი ჩვეულებისამებრ უმთავრესით მთელს აღნიშნავს. ვინაიდან „თავ დედაკაცისა ქმარი" არის (1 კორ 11:3) და, ამასთანავე, ნათქვამია: „და შეეყოს ცოლსა თვისსა" (დაბ 2:24), ეს ორი ერთ ხორცს შეადგენს; ამიტომ, რაკი თავი მოდრკა, ცხადია, მთელი სხეულიც თავს მიჰყვება. თუ მამამ ეს გააკეთა, მით უფრო გააკეთებდა ამას დედა, სიცოცხლეს რომ არ წარეტაცა სიკვდილს. „და თაყუანის-სცა წუერსა ზედა კუერთხისა მისისასა". ამიტომ პავლემაც თქვა: „სარწმუნოებით იაკობმან, მო-რაჲ-კუდებოდა, თჳთოეულად ძენი იოსებისნი აკურთხნა და თაყუანის-სცა წუერსა ზედა კუერთხისა მისისასა" (ებრ 11:21). ხედავ, რომ ეს თავადაც იაკობმა რწმ...

...ერი ღმერთმა მოაწყო, რათა მართალს ესოდენი ტანჯვის შემდეგ ბოლოს ნუგეში ეპოვა და თავისი ძის კეთილდღეობის თანამონაწილე გამხდარიყო; მეორეს მხრივ კი, რომ აღსრულებულიყო ის სიზმრები, რომლებიც თავადვე ახსნა და თქვა: „აწ უკუუე მო-მე-ვიდეთა მოსლვით მე და დედაჲ შენი და ძმანი შენნი თაყუანის-ცემად შენდა ქუეყანასა ზედა?" (დაბ 37:10). ნანახისა და მოსმენილის დაჯერების შემდეგ იაკობმა აღმოხდა: „დიდ არს ესე ჩემდა, უკუეთუ ძე ჩემი იოსებ ცოცხალ-ღა არს, მივიდე და ვიხილო ვიდრე სიკუდილადმდე ჩემდა" (დაბ 45:28). ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, ამბობს, ყოველგვარ ჭკუას აღემატება და ყოველგვარ ადამიანურ სიხარულს ჩრდილავს, თუ ჯერ კიდევ ცოცხალია ჩემი ძე იოსები. „მივიდე და ვიხილო". მაშ, ვიჩქაროთ, რომ სიკვდილამდე ვნახო იგი; ეს ამბავმა ჩემი სული გააცოცხლა, სიბერის უძლურება განდევნა, ჩემი გონება განამტკიცა. თუ მოხერხდება მისი ნახვა, სრულყოფილი სიხარულით დაძღომილი მოვკვდები. მაშ, არც კი შეყოვნდა მართალი და გზას დაადგა; ჩქარობდა, ისწრაფვოდა ნახვას თავისი საყვარელი ძისა, ეგვიპტის მეფედ ეხილა ის, ვინც უკვე დიდი ხნის გარდაცვლილად და მხეცთა ნადავლად მიაჩნდა. ფიცის ჭასთან, რომ მოვიდა, მადლობის ლოცვა აღუვლინა უფალს და **„შეწირა მსხუერპლი ღმრთისა...