Malachi 2:7

...დელს ანგელოზიც უწოდოს და ღმერთიც: ხან ამბობს: „ღმერთთათჳს ძჳრი არა სთქუა და მთავარსა ერისა შენისასა არა ჰრქუა ძჳრი“ (გამ 22:28); ხან კი: „რამეთუ ბაგენი მღდელისანი დაიცვენ მეცნიერებასა და შჯული გამოიძიონ პირისაგან მისისა, რამეთუ ანგელოზი უფლისა, ყოვლისა მპყრობელისა, არს“ (მალ 2:7). ამიტომ, თუ ეს ასე უნდა მივიღოთ, ასე უნდა გავიგოთ: მღვდლებთან ერთად, მათი თანდასწრებით, შესაფერისი კეთილწყობილებით, როცა ისინი იწყებენ და წინ მიუძღვიან, მეც მივყვები, გავყვები და გიგალობებ შენ: „რომელმან ისმინენ ყოველნი სიტყუანი პირისა ჩემისანი“ (ფსალმ 137:2). ხედავ დიდ მადლიერებას? ხედავ დაძაბულ ყურადღებას? ის ისე არ იქცევა, როგორც ზოგიერთი მოშვებული და მოდუნებული: მიღებამდე თითქოს მგზნებარენი არიან, მიღების შემდეგ კი ჩაცხრებიან; არამედ ეს კაცი მიღებამდეც დაჟინებულია და მიღების შემდეგაც განუწყვეტლივ მადლიერებაში რჩება. აქედან კი ჩანს, რომ იგი ხალასსა და საუკეთესო ლოცვას აღავლენდა, რადგან ღმერთმა შეისმინა....

...23:2); „ყოველსა უკუე რაოდენსა გეტყოდიან თქუენ დამარხვად, დაიმარხეთ და ყავთ, ხოლო საქმეთა მათთაებრ ნუ იქმთ“ (მათ 23:3). არ იცი, რა არის მღვდელი? „ანგელოზი უფლისა, ყოვლისა მპყრობელისა, არს“ (მალ 2:7). ნუთუ თავისას ამბობს? თუ მას შეურაცხყოფ, მას კი არ შეურაცხყოფ, არამედ ღმერთს, რომელმაც იგი ხელთდაასხა. და საიდან არის ცხადი, ამბობს ვინმე, რომ ღმერთმა ხელთდაასხა იგი? მაშასადამე, თუ ასეთი შეხედულება არ გაქვს, შენი სასოება დაცარიელებულია. რადგან თუ ღმერთი მღვდლის მეშვეობით არაფერს მოქმედებს, არც საბანელი გაქვს, არც საიდუმლოებში მონაწილეობ და არც კურთხევებით ხარ ნაზიარები; მაშასადამე, ქრისტიანი არ ხარ.

3. უღირსი მღვდლები და განკითხვის საფრთხე

რა ვთქვათ? ამბობს ვინმე: „განა ღმერთი ყველას ხელდასხმით აყენებს, უღირსებსაც?“...

...ჳსა რაჲსმე ბუნებისაჲ, და შესაძლებელ არნ მისგან თითოფერთა ჭურჭელთა ქმნაჲ, გინა თუ კეთილთა, გინა თუ ხენეშთაჲ, ეგრეთვე არს კაცი: ჴელ-ეწიფების ანგელოზ-ყოფაჲ და ჴელეწიფების მჴეც-ყოფაჲ. არა აღმოგიკითხავსა წერილთა შინა: რომელთამე კაცთათჳს იტყჳს, ვითარმედ: „ანგელოზი არს უფლისაჲ, და სამართალი ბაგეთა მისთაგან იძიოს“; (შდრ. მალ. 2,7) და კუალად იტყჳს: „აჰა ესერა წარვავლინო ანგელოზი ჩემი წინაშე შენსა“, (მათ. 11,10); (მალ. 3,1) - ნათლისმცემელისა იოვანესთჳს არს სიტყუაჲ ესე. კუალად სხუათა კაცთათჳს თქუმულ არს: „გუელ და ნაშობ იქედნეთა“. (მათ. 23,33)

აწ უკუე ჴელმწიფებასა შინა კაცისასა არს ესე, და ძალ-უც გინა თუ მჴეც-ყოფაჲ, გინა თუ ანგელოზ-ყოფაჲ. და რად ვიტყჳ ანგელოზ? შვილ ღმრთისა ძალ-უც ყოფად, უკუეთუ ენებოს: „მე ვთქუ: ღმერთნი სამე ხარ-თო და შვილნი მაღლისანი თქუენ ყოველნი“. (ფსალმ. 81,6) და კუალად წერილ არს: „მისცა მათ ჴელმწიფებაჲ შვილ ღმრთისა ყოფად“. (იოან. 1,12) - ვითარითამე სახი-თა? სიწმიდითა და შიშითა ღმრთისაჲთა და აღსრულებითა მცნებათა მის-თაჲთა და ყოვლითურთ მისგან განუშორებელობითა...