Psalms 37:6

...ბოლოს წარმოაჩენდნენ, რადგან მღვდელმა კეთილი სურნელი უნდა აფრქვიოს. ცოდვაზე უფრო მყრალი კი არაფერია.

შეხედე, როგორ გამოხატავს მის ბუნებას წინასწარმეტყველი. „შეყროლდეს და დალპეს წყლულებანი ჩემნი“ (ფსალმ 37:6). ვინაიდან ცოდვა ნამდვილად ლპობაზე უარესი და მასზე უფრო მყრალია. აბა მითხარი, სიძვაზე უფრო მყრალი რა არის? თუკი მისი ჩადენისას ამას ვერ გრძნობ, წარმოიდგინე, რა არის ცოდვა ჩადენის შემდეგ; მაშინ იხილავ მის სიმყრალეს, მაშინ — მიკრულ უწმინდურებას, მაშინ — შებილწებას, მაშინ — სიბილწეს. ასეთია ყოველი ცოდვა: ჩადენამდე რაღაც სიამოვნება აქვს; მისი აღსრულების შემდეგ კი სასიამოვნო წყდება და ჭკნება, ხოლო მწუხარე და პირქუში რამ შემოდის. სიმართლე კი — პირიქით: დასაწყისში შრომები აქვს, ხოლო ბოლოში — სიამე და განსვენება. იქ სიამოვნებაც ვერ ხდება სიამოვნებად სირცხვილისა და სასჯელის მოლოდინის გამო; აქ კი შრომაც აღარ არის...

...ზედა მომკუდარი ჰპოვო და მოითრიო და შეიღო საკურთხეველად, არა ყოველნი შენ გეცინოდიანა? აწ უკუე მე გამხილებ, ვითარმედ მოტაცებულისაგან ქმნილი მოწყალებაჲ ამისა უსაძაგელეს არს, რამეთუ ყოველივე ცოდვაჲ სიმყრალჱ არს ბოროტი. და ისმინე წინაჲსწარმეტყუელისაჲ, ვითარ იტყჳს, ვითარმედ: „შეყროლდეს და დალპეს წყლულებანი ჩემნი“. (ფსალმ. 37,6) ხოლო შენ სიტყჳთ ევედრები უფალსა დავიწყებად ცოდვათა შენთა და საქმით არა შეუნდობ მას დავიწყებად, არამედ მარადღე მოაჴსენებ, რამეთუ უკეთურებისა მონაგებსა საკურთხეველსა ზედა დასდებ და წმიდათა მისცემ. ანუ იტყჳა შენ, ვითარმედ: არა მოტაცებულსა მას მივსცემ, არამედ სხუასა, რომელი თჳთ ჩემი იყოო? და არა გულისხმა-ჰყოფა, ვითარმედ დაღაცათუ სიმრავლესა საფასეთასა მცირედი უშჯულოებით მოგებული შთავარდეს, მას ყოველსავე შეაბილწებს, ვითარცა სკორჱ მცირჱ აღამრღუევს წყაროსა წმიდასა და აღაყროლებს?

და ჩუენ ჴელთა ვიბანთ, მი-რაჲ-ვიდოდით ეკლესიად, ხოლო გულთა არა, და არა უწყით, ვითარმედ არა თუ ჴელნი რას იტყჳან, არამედ სული იქმს ვედრებათა ღმრთისა მიმართ; რამეთუ ესრეთ უნდოთა საქმეთა და მცირეთა ვისწრაფით ქმნად და დიდთა შეურაცხ-ვჰყოფთ, რამეთუ უკუეთუ ჴელითა უბანელითა ლოცვაჲ უწესოება არს, არა უფროჲსად შეგინებულითა სულითა ბოროტ არსა ლოცვაჲ? ამისთჳს ჰურიანიცა შექცეუ...

...უე და ძრწოლა, ნუუკუე წარვიდეთ ამიერ ჩუენცა შემოსილნი სამოსლითა შეგინებულითა, სადა-იგი ყოველთა მართალთა აქუნდეს ბრწყინვალები და დიდებული სამოსლები, რამეთუ არარაჲ არს ცოდვისა უბილწჱს და უსაძაგელჱს. ამისთჳს ბუნებასა მას ცოდვისასა გამოსთარგმნიდა წინაჲსწარმეტყუელი და იტყოდა: „შეყროლდეს და დალპეს წყლულებანი ჩემნი“. (ფსალმ. 37,6) და უკუეთუ გნებავს, რაჲთამცა სცან სიმყრალჱ იგი ცოდვისაჲ და საძაგელებაჲ, მოიგონე, თუ რაჲ არს იგი შემდგომად ქმნისა, რაჟამს განეყენოს კაცი გულისთქუმისა მისგან ბოროტისა, რაჟამს არღარა სწუვიდეს ცეცხლი იგი გულისთქუმისაჲ, თუ ვითარ საძაგელად უჩნს იგი კაცსა. კუალად გულისხმა-ყავ გულისწყრომაჲ, რაჟამს დაწყნარებულად იყო, გულისხმა-ყავ ანგაჰრებისათჳს, რაჟამს გარეგან ვნებისა მის იყო, ვითარ არარაჲ არს უსაძაგელჱს მისა.

ამას ყოველსა ზედაჲსზედა გეტყჳ თქუენ არა თუ ამისთჳს, რაჲთამცა მოგაწყინენ, არამედ რაჲთამცა გარგე თქუენ ფრიად და საკჳრველად, რამეთუ რომელმან ერთგზის სმენითა ვერ წარჰმართოს კეთილი, მეორი-თა ანუ მესამითა სმენითა ნუუკუე წარჰმართოს. ხოლო ღირსმცა ვართ ყოველნი მიმთხუევად განთავისუფლებულნი ბოროტთა საქმეთაგან მოგებად სულნელებასა ქრისტესსა, რამეთუ მისი არს დიდებაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.