1 კორინთელთა მიმართ 6:2

თარგმანი: ერთი ჭეშმარიტებაჲ ქრისტიანეთაჲ გამოაჩინა, რაჟამს უწოდა მათ წმიდა, ხოლო აწ კუალად აღამაღლებს მათ და იტყჳს, ვითარმედ: არა უწყითა, რამეთუ წმიდათა სოფელი საჯონ? ხოლო არა თუ ამას იტყჳს თუ განიკითხვიდენ და სიტყუასა მოჰჴდიდენ, ვინცა წმიდანი იყვნენ, რამეთუ განმკითხველი და სიტყჳსმიმჴდელი უფალი არს, არამედ "სჯად" "დასჯასა" იტყჳს, ვითარმედ: სოფელი, რომელ არიან ცოდვილნი (რამეთუ მრავალგან წერილი სოფლად უწესს ბოროტთა კაცთა სიმრავლესა), იგინი დასაჯნენ წმიდათა. ხოლო ვითარ დასაჯნენ? გარნა ესრეთ: რამეთუ რაჟამს გამოჩნდეს, ვითარმედ იგინიცა მსგავსნი მათნი კაცნი იყვნეს, და აჩუენეს სათნოებაჲ და მოქალაქობაჲ კეთილი, მაშინ იქმნებიან დამსჯელ ცოდვილთა, რამეთუ ამხილებდენ მათითა მით საქმითა, ვითარმედ არა უძლურებისათჳს ბუნებისა, არამედ დაჴსნილობისათჳს გონებათა მათთაჲსა ვერ სათნო-ეყვნეს ღმერთსა.

თარგმანი: არა თუ თჳთ დასხდენ და სიტყუასა მიჰჴდიდენ, არამედ დაჰსჯიდენ მათ, რამეთუ კაცნი იყვნეს იგინიცა და ესევითარნი საქმენი ქმნეს და იგინი არა ჰბაძვიდეს, არცა ისმენდეს სწავლასა მათსა.

თარგმანი: უსაკუთრეს არს ესრეთ: არა უწყითა, რამეთუ წმიდანი სოფელსა შჯიან? ესე იგი არს, არათუ მსაჯულად და სიტყჳს მიმჴდელად დასხდებიან, რომელი-ესე მხოლოდ ძისა ხოლო ღმრთისაჲ არს, არამედ დაშჯიან მას. რამეთუ სოფლად უწოდს სოფლიოთა გემოთა მიდევნებულთა, რომელთაცა კრებული სოფლისა ზეშთა ქმნულთა წმიდათაჲ დააშჯის, ვითარმედ არა უძლურებისაგან ბუნებისა იყო ცოდვასა მიდევნებაჲ მათი, არამედ უდებებისაგან გონებისა. რამეთუ უკუეთუმცა გულს-ედგინა, ესრეთვე მათცა ვერარაჲ დამაყენებელ ექმნებოდა მოგებად სათნოებისა, ვითარ-იგი წმიდათა მათ, რომელნი-იგი მისვე კაცობრივისა ბუნებისაგანნი იყვნეს.