თარგმანი: უსაკუთრეს არს ესრეთ, ვითარმედ: მეყსა შინაჲ ესე სისუბუქე ჭირისა ჩუენისაჲ; რამეთუ ორითავე ამით სიტყჳთა მცირედ-ჟამეულობაჲ და სუბუქად თანა-წარმავალობაჲ ჭირთა ჩუენთაჲ დაგჳმტკიცა, რაჟამს არა კმა-იყო "მყისი", ვიდრე არა ზედა-დაჰრთო "სისუბუქე". და კუალად, არა კმა-იყო საზომად ქებისა მოლოდებადისა მისთჳს დიდებისა "გარდამატებული", ვიდრე არა ზედა-დაჰრთო "გარდარეული". ამისსა შემდგომად, ვითარ-იგი უსაკუთრეს არს, ნაცვალად "დიდისა დიდებისა" ესრეთ თქუა, ვითარმედ: სიმძიმესა საუკუნოჲსა დიდებისასა შეიქმს ჩუენთჳს. ვინაჲცა შენ იხილე მოსაგებელთა აღმატებულებაჲ თჳთ მათვე სიტყუათა სამოციქულოთა თანა-შეტყუებითა ურთიერთას, რამეთუ მეყსეულსა შეუზღო საუკუნოჲ და სუბუქსა — მძიმე; ჭირსა —დიდებაჲ; და ამათ ყოველთაჲ თქუა გარდამატებულებაჲ გარდარეულებითურთ.
2 კორინთელთა მიმართ 4:17
...ქად სახელ-სდვა კეთილისა მისთჳს ნებისა მოღუაწეთაჲსა და სასოებისა მისთჳს მერმეთა კეთილთაჲსა, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „საწუთროჲ ესე მცირე ჭირი ჩუენი გარდარეულსა დიდებასა შეიქმს ჩუენთჳს, რამეთუ არა ვხედავთ ჩუენ ხილულსა მას, არამედ არახილულსა; რამეთუ ხილული ესე საწუთროჲ არს, ხოლო არახილული იგი საუკუნე არს“.
და ჭეშმარიტად ესე ესრეთ არს, რომელსა შინა არა არს ცილობაჲ, არცა იჭჳ. აწ უკუე გულისჴმა-ვყოთ, უკუეთუ მენავეთა ღელვანი ზღუათანი და სიმძაფრენი ნიავქართანი, და მჴედართა წყლულებანი და სიკუდილნი, და მუშაკთა ნეფხვანი და ზამთარნი, და თეატრონისა მბრძოლთა დაბძარვანი ჴორცთა მათთანი ადვილ უჩნს და სუბუქ სასოებისა მისთჳს ნიჭთა და პატივთა მეფისა ამის მოკუდავისათა, გინა ნაყოფთათჳს განხრწნადთა, გინა საფასეთათჳს წარმავალთა, რამეთუ ამათ ყოველთა ნაცვალი შრომათა და ჭირთა მათთაჲ საწუთრო არს და წარმავალ, რავდენ უმეტესად სათნოებისა მუშაკთა და მოსაგრეთა ზეცისა მეუფისათა უჴმს არარად შერაცხვაჲ შრომათა და ოფლთა ამათ მცირედ ჟამისათა, ვინაჲთგან იციან, ვითარმედ მოსაგებელად მათდა განწესებულ არს სასუფეველი ცათაჲ და კეთილნი იგი მიუთხრობელნი და ნიჭნი წარუვალნი.
ხოლო უკუეთუ ამას ყოველსა ზედა ჯერეთ საჭირო ვიეთმე უჩნს კე-თილი იგი და სანატრელი გზაჲ და საწყინო, მათი...
...0-21) ხოლო შრომათათჳს და ჭირთა ღმრთისმსახურებისათა მარადის მოქადულ არს და მოხარულ, რამეთუ უწყის, ვითარმედ აღსასრული მათი ცხორებაჲ საუკუნოჲ არს. ამისთჳს ღაღადებს: „რამეთუ საწუთროჲ ესე მცირე ჭირი ჩუენი გარდარეულსა დიდსა დიდებასა შეიქმს ჩუენთჳს“.
ამისთჳს მეცა გლოცავ თქუენ, საყუარელნო, განვიწმიდნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისაგანვე შეგინებისა ჴორცთაჲსა და სულისა და აღვასრულებდეთ სიწმიდესა შიშითა ღმრთისათა; შემდგომსა მას დავივიწყებდეთ და წინასა მივსწუთებოდით და კრძალულებით ვსდევდეთ გჳრგჳნსა მას ზეცისა ჩინებისასა, რაჲთა ღირს ვიქმნეთ მიმთხუევად მისა მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.