2 კორინთელთა მიმართ 4:7

თარგმანი: ვინაჲთგან დიდებულებაჲ მადლისაჲ მის საანჯმნო ყო, რაჲთა არავინ თქუას, ვითარმედ: თავსა თჳსსა ღირსებით შემწყნარებელ ჰყოფს მისსა, ამისთჳს ამასცა ღმრთისა აღიყვანებს, ვითარმედ მისი საქმე არს გარდარეული ესე ძლიერებაჲ, რომელმან შემძლებელ ყვნა კეცის ჭურნი ესე — მიწისა ჴორცნი ჩუენნი — დამტევნელ-ყოფად დიდებულებისა მადლთაჲსა, ვინაჲცა მისსა ყოვლად ძლიერებასა თანა ესოდენსა ვწამებთ უძლურებასა ჩუენსა, რაოდენ შეუტყუებელ არს ჭურჭელი კეცისაჲ მიმოსაღებელად ოქროჲსა.

...იქმნების“** (2 კორ 12:9). ამრიგად, ორი რამ ერთად ხდებოდა: მოვლენები ცხადად ჩნდებოდა და ყოველივე ღმერთს მიეწერებოდა. ამიტომაც სხვაგანაც ამბობდა: „გუაქუს ჩუენ საფასე ესე კეცის ჭურებითა“ (2 კორ 4:7), ესე იგი, ვნებად და უძლურ სხეულებში. რისთვის? „რაჲთა გარდარეული იგი ძლიერებისაჲ იყოს ღმრთისაჲ და არა ჩუენგან“ (2 კორ 4:7).

სხეულები ვნებადი რომ არ ყოფილიყო, ყველაფერი მათ მიეწერებოდა. სხვაგანაც ვხედავთ, რომ იგი ავადმყოფობის გამო წუხს; ეპაფროდიტეზე ამბობდა: „და ნანდჳლვე დასნეულდა ვიდრე სიკუდიდმდე; არამედ ღმერთმან შეიწყალა იგი“ (ფილიპ 2:27), და ასევე ბევრ სხვა რამესაც არ იცოდა, რაც სასარგებლო იყო მისთვისაც და მოწაფეებისთვისაც. ამბობს: „ხოლო ტროფიმე დაუტევე მელიტონს შინა უძლური“ (2 ტიმ 4:20)....

...მაგრამ ოქროსი გახდა; იუდა ოქროს ჭურჭელი იყო, მაგრამ კეცისა გახდა. ამრიგად, კეცის ჭურჭლად ყოფნა უწმინდურებისგან მოდის: მეძავი და ანგარებიანი კეცის ჭურჭელი ხდება.

მაშ როგორ ამბობს სხვაგან: „გუაქუს ჩუენ საფასე ესე კეცის ჭურებითა“ (2 კორ 4:7)? ამით იგი პატივს სცემს და არ აძაგებს კეცის ჭურჭელს, რადგან მას საუნჯის მიმღებად უწოდა. იქ ის თვით ბუნებას აღნიშნავს და არა ნივთიერების სახეს. ხოლო რასაც ამბობს, ეს არის: ჩვენი სხეული კეცის ჭურჭელია. რადგან როგორც კეცის ჭურჭელი სხვა არაფერია, თუ არა გამომწვარი თიხა, ასევე ჩვენი სხეულიც სხვა არაფერია, თუ არა თიხა, რომელიც სულის სითბოთი მტკიცდება. რომ იგი კეცისაა, ცხადია; რადგან ხშირად, როგორც ის ჭურჭელი დაცემისას ტყდება და იმსხვრევა, ასევე სხეულიც სიკვდილით დაცემისას იშლება. რადგან რით განსხვავდება კეცის ნატეხებისგან ძვლები, რომლებიც ასეთნაირად მაგარია და ასეთნაირად მშრალი?...