დაბადებისა 2:18

...ულგრძელობით მისი სული შეარყია და ცოდვის სიმძიმე აჩვენა, ადამი თავის გამართლებაში ეუბნება: „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა, მან მომცა მე ხისაგან და ვჭამე". ვაღიარებ თავს ცოდვილად, ამბობს; მაგრამ „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა", რომლის შესახებაც შენ თავადვე თქვი: „უქმნეთ მაგას შემწე, მსგავსი მაგისი" (დაბ 2:18), — სწორედ ის გახდა ჩემი დაღუპვის მიზეზი. „დედაკაცი, რომელი მომეც ჩემ თანა". ნუთუ შემეძლო მოლოდინი, რომ ის, ვინც ჩემი ნუგეშისთვის იქნა შექმნილი, ასეთ სირცხვილში ჩამაგდებდა? შენ მომეცი ის; შენ მომიყვანე იგი. მან, არ ვიცი, რა მოტივით, „მომცა ხისაგან, და ვჭამე". ამ სიტყვებს გარკვეული გამართლების სახე აქვს, მაგრამ ეს შენდობას არ მოიტანს. რადგან რა შენდობის ღირსი ხარ, — ეუბნება (ღმერთი ადამს), — ჩემი მცნებანი რომ დაგავიწყდა და ცოლის მიცემული ჩემს სიტყვებზე მეტად ამჯობინე? დაე, ცოლმაც მოგცა; მაგრამ ჩემი მცნება და სასჯელის შიში საკმარისი იყო, რომ გემოვნებისგან გაგექცია. განა არ იცოდი? განა არ სცოდნოდი? შენზე მზრუნველობით, იმიტომ გეთქვა წინასწარ, რომ ამას არ დაქვემდებარებოდით. მაშ, თუმცა ცოლმა მცნების დარღვევის საბაბი მოგცა, ამით შენ არ უდანაშაულო არ იქნები. შენ უნდა გამოგეჩინა ჩემი მცნებისადმი მეტი ნდობა და არა მხოლოდ თავად შე...

...მარიტ აზრს გავხსნით, რათა, სწორად გაიგებთ რა დაწერილს, უფალსაც შესაფერის დიდებას აღუვლინოთ და, შემცოდე (ადამიანს) თავს დანებებულნი, უდანაშაულო ღმერთს ბრალს ნუ დააბრალებთ. ამჯერად კი, თუ მოისურვებთ, დღევანდელი საკითხავის შემდგომი სიტყვები განვიხილოთ. „და თქვა ღმერთმან: არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა" (დაბ 2:18). აი, კვლავ მოსემ იმავე სახით თქვა: „უფალმან ღმერთმან", რათა ეს სიტყვები ჩვენს გონებაში ჩავინერგოთ და ადამიანურ მსჯელობებს საღვთო წერილზე მაღლა არ დავაყენოთ. „და თქვა, — ამბობს, — ღმერთმან: არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა". შეხედე, როგორ სახიერი ღმერთი არ ჩერდება, არამედ კეთილზე კეთილს ამატებს და, სახიერებით მდიდარი, ამ გონიერ არსებას ყოველგვარი პატივით მოსავს, ხოლო პატივთან ერთად ცხოვრების მოხერხებულობასაც უბოძებს. „თქვა, — ნათქვამია, — ღმერთმან: არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა, უქმნეთ მაგას შემწე, მსგავსი მაგისი". აი, კვლავ აქაც სიტყვა: „უქმნეთ". როგორც თავდაპირველად, ადამიანის შექმნისას, ღმერთი ამბობდა: „ვქმნეთ კაცი ხატებისაებრ ჩვენისა და მსგავსებისაებრ", ისე ახლაც, ცოლის შექმნის წინ, იმავე სიტყვას ხმარობს და ამბობს: „უქმნეთ". ვის ეუბნება? არა რომელიმე შექმნილ ძალას, არამედ მისგან შობილს,...