თარგმანი: ესე იყო ამაოებისა დამორჩილებაჲ, რამეთუ განხრწნილებასა ჩუენსა თანა იგიცა განხრწნილ იქმნა. ხოლო რაჲთა არა, გესმოდის რაჲ, ვითარმედ "განხრწნილ იქმნა", და კუალად, "უხრწნელებასა მოელის", — ჰგონებდე, ვითარმედ გრძნობაჲ რაჲმე აქუს დაბადებულსა, გინა სულიერი თჳთმფლობელობაჲ მორჩილებად გინა ურჩებად, ანუ მოლოდებად რაჲსამე. ამისთჳს დაჰრთავს, ვითარმედ: "არა ნებსით", რამეთუ იგი უგრძნობელ არს და უმეცარ მეცნიერებისა და უმეცრებისა, მორჩილებისა და ურჩებისა. არამედ ღმერთმან უნებლიეთ დაამორჩილა იგი კაცსა, რომლისათჳს შეექმნა იგი საშუებელად და განსასუენებელად. ამისთჳს, ვიდრემდის კაცი უხრწნელ იყო, ნივთნიცა ესე დაბადებულთანი სამსახურებელად ჩუენდავე ქმნულნი უხრწნელ იყვნეს. და რაჟამს-იგი განიხრწნა [· · ·] მცნებისა გარდასლვითა, მაშინ შემოქმედმან მისმან შექმნულნიცა იგი ხრწნილებასავე დაამორჩილნა, სასოებითა კუალად მის თანავე უხრწნელ...