ფილიპელთა მიმართ 2:30

თარგმანი: ვინაჲთგან გზისა საქმე ღმერთსა მიანდო, ამისთჳს წარვლენილისა, ვითარცა აწვე მისრულისა, შეწყნარებად აწუევს უფლისა მიერითა ძალითა, და განმხიარულებად მისლვისა მისისათჳს. ხოლო პატიოსნად პყრობად მისსა აწუევს, ვითარცა გამოცდილსა ახოვნებითა, რომელმან სიყუარულისათჳს ქრისტესისა არა ხოლო გზისა ჭირი თავს-იდვა ფილიპიაჲთ ჰრომედმდე, არამედ მუნვე ჰრომს ჟამსა მას ოდეს სიკუდილი მოსალოდებელ იყო, ყოვლისათჳს, რომელმან ჰმსახუროს პავლეს პყრობილობასა მას შინა, ანუთუ ეზრახოს მას, ყოველივე შიში შეურაცხ-ყო და კადნიერებით ჰმსახურა მას მირთუმითა საჴმრისაჲთა, და სიკუდილადმდე დადგრომითა მის თანა განსაცდელთა მიმართ მზა ყოფისათჳს.

...ზისცა საჴმრად ჩემდა მომიძღუანეთ“** (ფილიპ 4:16). და კვლავ, ეპაფროდიტეზე საუბრისას ამბობს: „რამეთუ საქმისათჳს ქრისტესისა სიკუდილადმდე მიიწია წინა-დაპყრობად სულითა, რაჲთა აღავსოს თქუენი იგი დაკლებული ჩემდა მომართ მსახურებისაჲ“ (ფილიპ 2:30). რადგან როგორც მეფეთა საქმეებში პატივში მხოლოდ მებრძოლნი კი არ მონაწილეობენ, არამედ საჭურვლის მცველნიც, და არა უბრალოდ, არამედ ხშირად თანაბარ ჯილდოებსაც იღებენ, თუმცა ხელებიც კი არ გაუსისხლიანებიათ, იარაღი არ აუღიათ და მტერთა წყობა საერთოდ არ უხილავთ; მით უფრო ამ ჭირებში. რადგან ვინც შიმშილით გალეულ მოღვაწეს ეხმარება, ვინც მასთანაა, სიტყვებით შეაგონებს და მთელ დანარჩენ მზრუნველობას უწევს, მოღვაწესთან თანაბარი წილი აქვს.

2. წმინდანთა ხსენება და სასჯელის მაგალითები

ნუ წარმოიდგენ აქ პავლეს, იმ მოღვაწეს, რომელსაც ვერავინ შეერკინებოდა და ვერავინ დაამარცხებდა, არამედ მრავალთაგან რომელიმე სხვას, რომელიც, მრავალი ნუგეში და მრავალი გამხნევება რომ არ შეხვედროდა, ალბათ ვერც დადგებოდა და ვერც იღვაწებდა....