ფსალმუნნი 2:1

...გამო“.

ხედავ, როგორ მიმართავს მას მთელი სიტყვის განმავლობაში გულმხურვალე განწყობით? ამიტომ სხვაგანაც უბრალოდ კი არ წინასწარმეტყველებს, არამედ ბრალდების სახით, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „რად აღიძრნეს წარმართნი და ერმან იზრახა ცუდი?“ (ფსალმ 2:1). ასევე აქაც ამბობს: „ამისთჳს გაკურთხა შენ ღმერთმან უკუნისამდე“ (ფსალმ 44:3). რადგან მის შობაზე არაფერი უთქვამს, არც აღზრდაზე, არც სხვა საკითხებზე, არამედ მის შესახებ საუბარს აქედან იწყებს. რატომ ასე? იმიტომ, რომ ყოველივეს თანმიმდევრობით თქმა მახარებელთა საქმეა; ამიტომ ეს მათ შემოუნახა, რადგან ეს მათი თხრობის საქმე იყო; ხოლო წინასწარმეტყველების საქმეა, ზოგი ნაწილი გამოარჩიოს და მათ შესახებ ისაუბროს. ამიტომაც წინასწარმეტყველები ყველგან ამას აკეთებენ: ისტორიაში მცირედს ჩაურთავენ, ოდნავ ჩრდილავენ და მიდიან. ამიტომ ეს წინასწარმეტყველიც ამბობს: **„გაკურთხა შენ ღმერთმან...

...ი კი თეატრებში მყვირალთა? მაშ, როგორ კადნიერდები, რომ ამ ანგელოზებრივ დიდებისმეტყველებას დემონების თამაშობანი შეურიო?

და როგორ არ გრცხვენია იმ ხმისა, რომელსაც წარმოთქვამ, როცა ამბობ: „ჰმონეთ უფალსა შიშით და გიხაროდეთ მისით ძრწოლით“ (ფსალმ 2:11)¹? ეს არის შიშით მსახურება: დაიშალო და დაიძაბო, საკუთარი თავიც ვერ იცნო და ვერ გაიგო, რას ამბობ ხმის უწესრიგო გუგუნით? ეს უგულებელყოფის საქმეა, არა შიშისა; ამპარტავნებისა, არა დამდაბლებისა; ეს მოთამაშეთა საქმეა უფრო, ვიდრე დიდებისმეტყველთა. მაშ, რა არის უფლისადმი შიშით მსახურება? ის, რომ ყოველი მცნება სრულად აღასრულო და შიშითა და მორიდებით იმოქმედო; შემუსვრილი გულითა და დამდაბლებული გონებით წარადგინო ვედრებანი. სულიწმინდა წინასწარმეტყველის პირით მოგვიწოდებს, რომ არა მხოლოდ შიშით ვემსახუროთ, არამედ ძრწოლითაც ვიხაროთ....

...ვითარმედ: „უშჯულოთა თანა შეირაცხა“. (ესაია 53,12) და კუალად პირველ მისსა დავით შემდგომითი შემდგომად წარმოიტყოდა ვნებისათჳს ქრისტესისა: „რად აღიძრნეს წარმართნი და ერმან იზრახა ცუდი? შეითქუნეს მეფენი ქუეყანისანი, და მთავარნი შეკრბეს ერთად უფლისათჳს და ცხებულისა მისისათჳს“; (ფსალმ. 2,1-2) და კუალად ჯუარ-ცუმისათჳს და სიცბილისათჳს მჴედართაჲსა თქუა: „განჴურიტნეს ჴელნი ჩემნი და ფერჴნი ჩემნი და აღრაცხეს ყოველი ძუალები ჩემი. განიყვეს სამოსელი ჩემი მათ შორის და კუართსა ჩემსა ზედა წილს-იგდებდეს“. (ფსალმ. 21,18-19) და კუალად იტყჳს: „მცეს მე საჭმელად ჩემდა ნავღელი და წყურილსა ჩემსა მასუეს მე ძმარი“. (ფსალმ. 68,22)

ვინაჲთგან უკუე წინაჲსწარმეტყუელნი პირველ ესოდენთა წელთა ყოველსავე ესრეთ უცთომელად ქადაგებდეს, უმეტესისა ამისთჳს წინაჲსწარმეტყუელთაჲსა ვითარ ვინ უძლოს თქუმად, თუ უმეცარ იყო? ესე სიტყუაჲ ყოვლადვე შეუწყნარებელ არს. სარწმუნო არს უკუე და ჭეშმარიტ ზემოწერილი იგი სიტყუაჲ, რამეთუ ურწმუნოებისა მისთჳს მოწაფეთა თჳსთაჲსა მიავლინნა იოვანე უფლისა, რაჲთა უკუეთუ იყოს მათ თანა ნაწილი ცხორებისაჲ, ჰრწმენეს მისი, იხილნეს რაჲ სასწაულნი იგი ცნობისა უაღრესნი...