სახარებაჲ იოვანესი 13:33

თ ა რ გ მ ა ნ ი: იწყებს შემდგომად სერობისა სიტყუათა ამათ შემაწუხებელთა, რამეთუ რაჟამს იუდა განვიდა, არა მწუხრი იყო, არამედ ღამჱ. და ვინაჲთგან ეგულებოდა მოსლვაჲ ჰურიათა შემდგომად მცირედისა წარყვანებად მისა, ამისთჳს ჯერ-იყო, რაჲთამცა ჰრქუა მათ ყოველი, რომელი ჯერ-იყო, და რაჲთამცა აჴსოვდამცა ყოველი იგი, და უფროჲსად, რაჲთამცა მოაჴსენებდა სული წმიდაჲ, რამეთუ მას ჟამსა დაჰვიწყებოდა, რომელნი-იგი მწუხარებისა ძილსა შეეპყრნეს, ვითარცა სხუაჲ მახარებელი იტყჳს. და კუალად აქაცა იტყჳს, ვითარმედ: „ესე რაჲ გარქუ, მწუხარებამან აღავსნა გულნი თქუენნიო“. (იოან. 16,6) და ვითარმცა შეუძლეს მათ მაშინ ყოველთა მათ სიტყუათა კეთილად დასწავლაჲ? არამედ შემდგომად ამისა ყოველივე მოაჴსენა მათ სულმან წმიდამან, და არამცირედი სარგებელი იქმნა ამათ სიტყუათა მიერ გულისხმის-ყოფად დიდებასა ქრისტესსა.

ხოლო რაჲსათჳს შეაწუხებს სულთა მათთა და ეტყჳს, ვითარმედ: „მცირედ ჟამ თქუენ თანა ვარ“? რამეთუ ჰურიათა ეტყოდა, ხოლო ამათ რადღა ეტყჳს, ვითარმედ: „ჰურიათა ვარქუ, თქუენცა გეტყჳ“? გარნა არა თუ მათ თანა შეჰრთავს, - ნუ იყოფინ! - არამედ თქუა სიტყუაჲ ესე,...

...ნუ გეშინისო, რამეთუ არა თუ ამისთჳს ვთქუ სხჳსა ნუგეშინისმცემელისა მოვლინებად, ვითარმცა მე მოგაკლდებოდე სრულიად, არა ამისთჳს ვთქუ, ვითარმედ: „თქუენ თანა იყოს“, ვითარმცა მე არღარა გიხილევდი, „რამეთუ მეცა მოვიდე თქუენდა, არა დაგიტევნე თქუენ ობლად“. რამეთუ ვინაჲთგან დაწყებასა სიტყჳსასა იტყოდა: „შვილნო ჩემნო“, (შდრ. იოან. 13,33) ამისთჳს აქა იტყჳს: „არა დაგიტევნე თქუენ ობლად“; და დასაბამსა სიტყჳსასა იტყოდა, ვითარმედ: „მოხჳდეთ, სადა მე ვიყო“, (შდრ. იოან. 14,3) და ვითარმედ: „სახლსა მამისა ჩემისასა სავანე მრავალ არიან“, (იოან. 14,2) ხოლო აქა, ვინაჲთგან იგი ჟამი შორს იყო, მოსცემს სულსა, არამედ იგინი კუალად ვინაჲთგან ვერ გულისხმა-ჰყოფდეს სიტყჳთა მით და ვერ მიიღებდეს ჯეროვანსა ნუგეშინის-ცემასა, ამისთჳს ჰრქუა: „არა დაგიტევნე თქუენ ობლად“, რამეთუ იგინი უფროჲს ყოვლისა ამას ეძიებდეს. არამედ რაჲთა არა ჰგონებდენ კუალად ესევითარსავე მოსლვასა, ვითარცა პირველ, იხილე, ვითარ მოასწავა, მისი იგი მოსლვაჲ თუ ვითარ იყოს, რამეთუ თქუა:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „მცირედღა, და სოფელი არღარა მხედვიდეს მე, ხოლო თქუენ მხედვიდეთ მე“ (14,19).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვითარმცა იტყოდა, ვითარმედ: მოვალ თქუენდა მომართ, არამედ არა...

...-გიც მოდევნებად აწ, ხოლო მომდევდე ამისა შემდგომად“ (13,36).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: დიდ არს სიყუარული და ცეცხლისა უმჴურვალჱს, და ზეცისა სიმაღლედ მიიწევის, და არარაჲ სოფლისა საქმეთაგან იქმნების დამაყენებელ მისა. რამეთუ მჴურვალესა მას გულითა პეტრეს ესმა რაჲ, ვითარმედ: „სადა მე წარვალ, თქუენ ვერ ჴელ-გეწიფების მოსლვად“, (იოან. 13,33) მეყსეულად ჰრქუა მას:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „უფალო, ვიდრე ხუალ?“ (13,36).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე თქუა მოტყინარისა მისგან სურვილისა, რომელი აქუნდა შედგომად მისა, არამედ ვერ ჰკადრა განცხადებულად თქუმად, ვითარმედ: შეგიდგე შენ, არამედ ოდენ ჰკითხავს. ხოლო უფალმან არა სიტყუათა მიმართ, არამედ გონებისა მიმართ მისისა მიუგო, ვითარმედ: „ვიდრე მე მივალ, შენ ვერ ძალ-გიც მოდევნებად“. აწ ჰხედავა, რამეთუ მისლვაჲ უნდა მის თანა? ამისთჳს ჰკითხვიდა, ხოლო ესმა, ვითარმედ: „შემდგომად ამისა მომდევდე“, და ვერვე დაამდოვრა სურვილი თჳსი, არამედ ესრეთ ისწრაფა, ვიდრეღა ჰრქუა:

ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რაჲსა ვერ ძალ-მიც მიდევნებად შენდა? აწ სული ჩემი შენთჳს დავდვა“ (13,37).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ვინაჲთგან შიშსა მიცემისასა თანაწარჰჴდა და ერთგულთაგანი გამოჩნდა, მერმე იწყო კითხვად, რაჟამს სხუანი დუმნეს. რასა იტყჳ, პეტრე? რამეთუ თავადმან თქუა, ვითარმედ: „ვერ ძალ-გიც“,...