სახარებაჲ მათესი 16:26

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ხოლო სიტყუაჲ ესე, რომელსა იტყჳს, ესევითარი არს, ვითარმედ: არა თუ უწყალოებისა თქუენისათჳს გეტყჳ ესრეთ, არამედ რომელ-იგი ფრიად მეწყალით და მიყუართ. რამეთუ მამასაცა რომელი უყუარნ შვილი, სწავლინ და კეთილსა ზედა აიძულებნ. უკუეთუ არა ესრეთ იქმოდის, უფროჲსღა სძულს მას შვილი იგი და არა უყუარს. და ერისთავმან უკუეთუ ჟამსა ბრძოლისასა მჴედარნი თჳსნი შეაყენნეს სახლსა, დაუგოს ტაბლაჲ და ასუმიდეს ღჳნოსა სიმთრვალედ, იგი არა მოყუარე არს მათი, არამედ წარმწყმედელი, რამეთუ მოვიდიან მბრძოლნი და პოვნიან იგინი განუმზადებელად, და არასადაჲთ გამოჩნდის ახოვნებაჲ მათი.

ამისთჳსცა, რაჲთა არა ესევითარი შეგემთხჳოს თქუენ, ჯერ-არს სამარადისოჲსა სიკუდილისა მიმართ განწყობაჲ თქუენი, რამეთუ აწცა ბრძოლაჲ ეგულების მოსლვად სასტიკი. ნუმცა ვინ უკუე მოწაფეთა ჩემთაგანი უდებებით იქცევის, არამედ განვედინ ბრძოლად; უკუეთუ ბრძოლასა მას შინა მისცეს სული თჳსი სიკუდილად, და იგიცა, რომელი ყოველთა უპატიოსნეს არს მისა, ჩემისა სიყუარულისათჳს წარიწყმიდოს და ჴელთა სიკუდილისათა მისცეს, მაშინღა აცხოვნოს იგი სრულიად.

რამეთუ უკუეთუ ბრძოლათა მათ შინა სოფლიოთა რომელი განმზადებულ...

26-27. რამეთუ რაჲ სარგებელ ეყოს კაცსა, უკუეთუ სოფელი ყოველი შეიძინოს და სული თჳსი იზღვიოს? ანუ რაჲ მისცეს კაცმან ნაცვლად სულისა თჳსისა? რამეთუ მოსლვად არს ძჱ კაცისაჲ დიდებითა მამისა თჳსისაჲთა ანგელოზთა მისთა თანა, და მაშინ მიაგოს კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ. - ვთქვათ და, მთელი სამყარო მოიგე, - გვეუბნება, - რა სარგებელი გექნება სხეულის კეთილდღეობით, უკუეთუ სული შავ დღეშია? ეს იმას ჰგავს, დიასახლისი დახეულ ძონძებს ატარებდეს, ხოლო მოახლენი - ბრწყინვალე სამოსელს. არავის შეუძლია ხომ მომავალ ცხოვრებაში გამოსასყიდის მიცემა თავისი სულისათვის; აქ შეგვიძლია მისთვის ცრემლნი, სულთქმანი და მოწყალებანი გავიღოთ, იქ კი - არა. იქ თითოეულს საქმეთა მიხედვით მოუყიდველი მსაჯული განგვსჯის, რომელიც საშიშიც იქნება, რადგან ანგელოზთა თანხლებით დიდებითა თვისითა მოვა და არა დამცირებული.

28. ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ: არიან ვინმე აქა მდგომარეთაგანნი, რომელთა არა იხილონ გემოჲ სიკუდილისაჲ, ვიდრემდე იხილონ ძე კაცისაჲ, მომავალი სუფევითა თჳსითა. - თქვა რა, რომ ძე კაცისა დიდებითა თვისითა მოვა, მათ დასარწმუნებლად ამბობს: ზოგიერთნი აქა მდგომარეთაგან,...

...ტოვებს ხშირად, როცა სხვადასხვა განსაცდელში ვვარდებით — და ჩვენი ცოდვების სიმძიმეზე არ ვფიქრობთ, ნებაყოფლობით თვითმოტყუებას მივეცემით. ამიტომ გევედრებით: ეს ყველაფერი მოვაშოროთ და არაფერი ვამჯობინოთ ჩვენს საკუთარ ცხონებას. „რამეთუ რაჲ სარგებელ ეყოს კაცსა, უკუეთუ სოფელი ყოველი შეიძინოს და სული თჳსი იზღვიოს?" (მათ 16:26). ზედმეტი სიმდიდრე გლახაკებზე გავანაწილოთ; ყოველივეში დიდი სიბრძნისმოყვარეობა გამოვიჩინოთ დიდებისმოყვარეობის შეურაცხყოფით, ადამიანური სიამაყის დამცრობით, ერთმანეთის მიმართ სიყვარულის გამოვლენით, რათა აქაური და მომავალი სიკეთენი მოვიპოვოთ, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

...პოულობს ნუგეშს. მაშ, რატომ ასე უზრუნველნი ვართ ჩვენი ცხონების მიმართ, მითხარი, და ჩვენს სულზე ისე ვზრუნავთ, თითქოს სხვისი იყოს? არ გსმენია, როგორ ამბობს ქრისტე: „ანუ რაჲ მისცეს კაცმან ნაცვლად სულისა თჳსისა?" და კვლავ: „რამეთუ რაჲ სარგებელ ეყოს კაცსა, უკუეთუ სოფელი ყოველი შეიძინოს და სული თჳსი იზღვიოს?" (მათ 16:26). რა შეიძლება სულს გაუტოლდეს? დაასახელე მთელი ქვეყნიერება — და მაშინაც არაფერს იტყვი. მართლაც, „რაჲ სარგებელ", როგორც ქრისტემ თქვა, „სოფელი ყოველი" შეიძინო და სულს ავნო, რომელზეც უფრო ახლობელი არაფერია ჩვენთვის? და მას, ესოდენ ძვირფასს, მას, რომელზეც ჩვენ ესოდენი მზრუნველობა გვმართებდა, ისეთ უგულებელყოფაში დავტოვოთ, რომ ყოველ დღე იტანჯებოდეს, — ხან ანგარებით ალყაშემორტყმული, ხან ავხორცობით ტანჯული, ხან რისხვით დამცირებული, სხვადასხვა ვნებით აღელვებული, — და არ გამოვიჩენთ, თუნდაც გვიან, არანაირ მზრუნველობას მის მიმართ? ვინ დაგვიმსახურებს მაშინ მიტევებას ან გვიხსნის მოახლოებული სასჯელისგან? ამიტომ, გთხოვთ, სანამ ჯერ კიდევ დრო გვაქვს, უხვი მოწყალებით განვიბანოთ მისი სიბინძურე და მით ჩავაქროთ ჩვენი ცოდვების ალი. ნათქვამია: „ცეცხლსა მოტყინარესა დაუშრეტს წყალი, და მოწყალებითა განწმიდნენ ცოდვანი" (...