თ ა რ გ მ ა ნ ი: რომელთა დღეთა ჭირსა იტყჳს? ანტესა და ცრუწინაჲსწარმეტყუელთა მისთასა, რამეთუ დიდი ჭირი ყოფად არს მაშინ, სიმრავლესა მას შინა მაცთურთასა, გარნა არა მყოვარჟამი იყოს ჭირი იგი; რამეთუ უკუეთუ ბრძოლაჲ იგი ჰურიათაჲ რჩეულთა მათთჳს შემოკლდა, არა უმეტესადღა ესევითარი იგი განსაცდელი შემოკლდესა რჩეულთათჳსვე? რამეთუ „მეყსეულადო შემდგომად ჭირისა მის მათ დღეთაჲსა მზე დაბნელდეს“, და შემდგომი ამისი. რაჟამს მაცთურთა მათ საცთური განეფინოს და მორწმუნენი ჭირსა შინა იყვნენ, მეყსეულად იქმნას დიდებული იგი მოსლვაჲ უფლისაჲ, და საცთური იგი განქარდეს, რამეთუ დიდი შფოთი ყოფად არს მაშინ სოფელსა შინა; ამისთჳს შეამოკლებს უფალი ჟამსა მას და განაქარვებს საცთურსა მოსლვითა თჳსითა.
ხოლო უწყითა, ვითარ იქმნების მოსლვაჲ იგი მისი დიდებული? შეიცვალების სახჱ ამის სოფლისაჲ, რამეთუ „მზჱ დაბნელდების“, არა თუ უჩინო იქმნების, არამედ იძლევის და დაიფარვის ნათლისა მისგან მოსლვისა უფლისა; და „ვარსკულავნი დამოცჳვენ“, რამეთუ რადღა საჴმარ არიან იგინი, ვინაჲთგან ღამე არღარა არს; „და ძალნი ცათანი შეიძრნენ“, სამართლად და ჯეროვნად შეიძრნენ განკჳრვებისაგან, იხილონ რაჲ ესოდენი...