თ ა რ გ მ ა ნ ი: და ესეცა სიტყუაჲ მონისა ერთგულისაჲ არს, რაჲთა არა შემსჭუალულ იყოს გონებაჲ მისი სხუასა რასმე ცუდსა და წარმავალსა და უცხოსა საქმესა, არცა ენებოს შორს-ყოფაჲ ღმრთისა თჳსისაგან, არამედ სუროდის ადრე ხილვად მეუფისა მის სახიერისა, რომელ ღირს იქმნა მამად თჳსა წოდებად და სუფევისა მის საუკუნისა მკჳდრ-ყოფად.
ესე გულისსიტყუაჲ გონებისაჲ არს წმიდისაჲ და სულისა განშორებულისაჲ ყოველთაგან საქმეთა წარწყმედისათა და განყოფილისაჲ სოფლიოჲსა ამის ვერაგობისაგან.
ამის მიმართ ტკბილისა მის მამისა და ღმრთისა და მეუფისა სურვიელ იყო ნეტარი პავლე და სუფევისა მისისა მოსლვად სწადოდა მარადღე; ამისთჳს იტყოდა, ვითარმედ: „თჳთ ჩუენცა, რომელთა-ესე პირველი ნაყოფი სულისაჲ გუაქუს, თჳთ თავთა შინა ჩუენთა ვკუნესით და შვილებასა მას მოველით, გამოჴსნასა ჴორცთა ჩუენთასა”.
რამეთუ რომელსა ესევითარი ესე სურვილი აქუნდეს და მჴურვალებითა მით საღმრთოჲთა მოტყინარე იყოს, მას ვერცა კეთილნი ამის სოფლისანი შემძლებელ არიან აღზუავნებად, ვერცა ჭირნი და განსაცდელნი დამდაბლებად, არამედ ვითარცა სიმაღლესა შინა ცათასა დამკჳდრებული,...