საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 27:24

თარგმანი: შემდგომად ესოდენისა მის ზამთრისა და ღელვა-გუემულებისა, არა ყუედრებით ეტყ!ვს გარდასრულსა მას ურჩ,ებასა მათსა, არამედ გარდასრულისა ურჩებისა მიერ შემთხუეულთა ძჳრთა მოჴსენებითა ყოფადთა მიმართ მორჩილებად აწუევს, და ვინაჲთგან პირველ საიდუმლოდ თქუმულსა წინაჲსწარმეტყუელებასა ვერ გულისჴმის-მყოფელ იქმნნეს, აწ განცხადებულად უტყჳს ჩუენებასა ანგელოზისასა, და ყოფადსა მას გამოჴსნასა მათსა არა თავსა თჳსსა მიაჩემებს, არამედ ღმერთსა, რომლისა-იგი ქადაგ არს, და მის მიერითა უწყებითა ოთხსა წინამოსწავებასა ჰყოფს: ნავისა შემუსრვასა, და კაცისა არცა ერთისა დაკლებასა, ჭალაკად განცჳვნებასა და კეისრისა წარდგომასა.

...).

თუმცა არსად ჩანს, რომ მამამ უბრძანა; ყველგან ქრისტე ესაუბრება მას. რას ამბობს? „წარვედ, რამეთუ ნათესავთა შორიელთა მიგავლინო შენ" (საქმ 22:21); და კვლავ: „კეისრისა ჯერ-არს შენდა წარდგომაჲ" (საქმ 27:24). მაგრამ რასაც ძე უბრძანებს, იმასვე მამის ბრძანებებად ამბობს, ისევე როგორც სულიწმინდის ბრძანებებს — ძისად. აჰა, პავლე სულიწმინდისგან გამოიგზავნა, სულიწმინდისგანვე გამოირჩა, და ამბობს, რომ ეს ღმერთის ბრძანებაა. მაშ, რა? ნუთუ ის, რომ მისი მოციქული მამის ბრძანებითაა გამოგზავნილი, ძის ხელმწიფებას აკნინებს? არამც და არამც; დააკვირდი, როგორ გახადა იგი ხელმწიფება საერთო. რადგან როცა თქვა: „ბრძანებითა ღმრთისა და მაცხოვრისა ჩუენისაჲთა", შემდეგ დაამატა: „და უფლისა იესუ ქრისტეს – სასოებისა ჩუენისაჲთა" (...